Przejdź do treści Przejdź do panelu bocznego Przejdź do stopki
Miejsce: Ameryka Środkowa  BelizeRok podróży: 2023~8 min czytania
Miniatura filmu: Belize, Caye Caulker – snorkeling z rekinami wąsatymi, karmienie płaszczek, wyjazd do Gwatemali
Film: Belize, Caye Caulker – snorkeling z rekinami wąsatymi, karmienie płaszczek, wyjazd do Gwatemali

Belize to malutki kraj, ale ma aż 450 małych wysepek. Po przekroczeniu granicy z Meksyku i pierwszym noclegu w Sarteneja ruszyliśmy właśnie na nie – od 15 grudnia 2023 roku, najpierw na Ambergris Caye, a potem na Caye Caulker, gdzie czekały na nas rafa koralowa, snorkeling z rekinami i karmienie płaszczek przy samym brzegu.

Ambergris Caye – „La Isla Bonita” Madonny

„La Isla Bonita”, czyli Ambergris Caye, to ta sama wyspa, o której śpiewała Madonna. Odwiedziliśmy na niej San Pedro – jedyne miasto na wyspie, z kilkoma plażami. To stąd wyruszają wycieczki na snorkeling i nurkowanie, bo właśnie tędy przebiega druga co do wielkości rafa koralowa na świecie. Dla nas San Pedro było stacją pośrednią między Sarteneja a drugą belizeńską wyspą – Caye Caulker.

Przydomek wziął się z piosenki Madonny z 1987 roku, która zaczyna się od słów „Last night I dreamt of San Pedro”. Wyspa chętnie go przyjęła i dziś widać go na napisach, a nawet na tablicach rejestracyjnych. Ambergris Caye to największa wyspa Belize, ma ok. 40 km długości, a jej północny kraniec od Meksyku oddziela tylko wąski kanał Bacalar Chico – prawdopodobnie wykopany przez Majów dla handlu morskiego.

To właśnie w San Pedro zaliczyliśmy jedyny mniej przyjemny moment całego pobytu w Belize – marsz z całym naszym bagażem, w pełnym słońcu, do hotelu znacznie oddalonego od centrum. Poza tym wyspa zostawiła same dobre wspomnienia.

Pierwsze rodziny osiedliły się w San Pedro na stałe w latach 1848–1849, w czasie tzw. wojny kast na Jukatanie – wkrótce dołączyli do nich ludzie z leżącego po meksykańskiej stronie Bacalar. Przez ponad sto lat była to spokojna wioska rybacka, która prawa miejskie dostała dopiero w 1984 roku. Dziś mieszka tu ok. 20 tys. osób, a jedną z głównych gałęzi gospodarki jest turystyka – zwłaszcza nurkowanie.

Po San Pedro jeździ się głównie wózkami golfowymi, które mają nawet własne tablice rejestracyjne. Ściany w centrum zdobią kolorowe murale.

Ciekawostka dla płacących gotówką: na banknotach dolara belizeńskiego wciąż widnieje królowa Elżbieta II. Belize jest monarchią w ramach Wspólnoty Narodów, a głową państwa jest brytyjski monarcha. Między pomostami i hotelami są też odcinki plaży z palmami i płytką, ciepłą wodą.

Dolar belizeński ma od 1976 roku stały kurs: 2 BZD = 1 USD, a dolary amerykańskie są powszechnie przyjmowane – przy cenach warto więc dopytać, w której walucie są podane. Banknoty z królową powoli znikają: od 4 sierpnia 2025 roku w obiegu są nowe, z bohaterami narodowymi Belize – George’em Price’em i Philipem Goldsonem. Stare pozostają ważne, ale bank centralny stopniowo je wycofuje.

16 grudnia po południu przepłynęliśmy wodną taksówką na Caye Caulker. Rejs trwał ok. 40 minut, a na plaży stały już świąteczne dekoracje – dmuchane mikołaje i bałwany pod palmami.

Między Belize City, Caye Caulker i San Pedro kursują szybkie łodzie kilku przewoźników. Ceny zatwierdza belizeński urząd portowy, a turyści płacą więcej niż mieszkańcy: według cennika z 2023 roku kurs z Belize City na Caye Caulker kosztował turystę 45–59 BZD w jedną stronę, zależnie od przewoźnika. W kwietniu 2026 roku przewoźnicy podnieśli ceny o kolejne kilka dolarów belizeńskich.

Snorkeling na rafie koralowej

Na snorkeling wybraliśmy się z wyspy Caye Caulker. Była to nasza druga taka wycieczka – to samo pasmo rafy koralowej ciągnie się także wzdłuż Meksyku, gdzie pływaliśmy wcześniej przy wyspie Cozumel. Porównując oba snorkelingi, ten belizeński był zdecydowanie bardziej zachwycający, choć droższy (90 USD). Widzieliśmy więcej, a firma prowadziła wycieczkę znacznie bardziej profesjonalnie.

Tutaj rafa jest w zasięgu wzroku, a niekiedy wręcz na wyciągnięcie ręki – bez nurkowania. Mnóstwo gatunków ryb, a wśród nich rekiny wąsate (nurse shark). Owszem, były wabione jedzeniem, ale zobaczyć z bliska tak wiele z nich to było coś – na tę część wycieczki czekaliśmy najbardziej. Karmiliśmy też tarpony, które skakały po trzymane przez nas sardynki, i widzieliśmy wrak statku.

Rafa barierowa Belize ciągnie się na ok. 300 km i od 1996 roku jest na liście światowego dziedzictwa UNESCO. To część Mezoamerykańskiej Rafy Koralowej, która od Jukatanu po Honduras ma ok. 1000 km. Rekiny wąsate są dla ludzi niegroźne – w dzień zwykle odpoczywają na dnie, a polują nocą. Wrak, nad którym pływaliśmy, leży na płytkiej wodzie i widać go z powierzchni.

W latach 2009–2018 belizeński system rafy figurował na liście światowego dziedzictwa w zagrożeniu – z powodu wycinki namorzynów, nadmiernej zabudowy wybrzeża i planów wydobycia ropy spod dna morza. Skreślono go z niej, gdy pod koniec 2017 roku Belize wprowadziło moratorium na poszukiwania ropy na całym swoim obszarze morskim i zaostrzyło przepisy chroniące namorzyny.

Wycieczki z Caye Caulker i San Pedro często płyną do rezerwatu morskiego Hol Chan (po majańsku „mały kanał”), utworzonego w 1987 roku przy południowym krańcu Ambergris Caye. W 1999 roku włączono do niego Shark Ray Alley – płyciznę, na której rybacy czyścili kiedyś sieci przed powrotem do portu. Resztki przyciągały rekiny wąsate i płaszczki, a przewodnicy zaczęli je potem dokarmiać dla turystów. Od sierpnia 2024 roku wstęp do rezerwatu kosztuje 15 USD od osoby – zwykle jest wliczony w cenę wycieczki, ale warto o to zapytać.

Caye Caulker – „go slow”

Hasło przewodnie Ambergris Caye to „be kind” / „bądź miły”, a Caye Caulker – „go slow” / „idź powoli”. Okazało się zdradliwe: po przyjeździe nie mogliśmy się stąd ruszyć i zostaliśmy trochę dłużej, przez co potem musieliśmy się spieszyć, żeby zobaczyć resztę zaplanowanych miejsc przed świętami. Z tego powodu część belizeńskich atrakcji odpuściliśmy.

Z obu wysp organizowane są też całodniowe wycieczki do Great Blue Hole – słynnego podwodnego zapadliska na atolu Lighthouse Reef, ok. 70 km od lądu. Ma ok. 300 m średnicy i 124 m głębokości, a łódź płynie tam 2–3 godziny.

Caye Caulker ma ok. 8 km długości, a w najwęższym miejscu tylko kilkaset metrów szerokości. Nie ma tu samochodów ani asfaltu – ulice są piaszczyste. Drewniane domy są pomalowane na żywe kolory, a duży napis z nazwą wyspy zdobią malowane zwierzęta morskie.

Wyspa jest mała, ale ma niesamowity klimat i jest rajem dla entuzjastów podwodnych wrażeń. Codziennie o określonej godzinie można pójść na karmienie płaszczek, które podpływają do samego brzegu. Jest mnóstwo pelikanów i innych ptaków, a mieszkańcy są mili i pomocni. Spędziliśmy tu cztery dni, nocując w naszym namiocie na terenie hostelu – najtańsza opcja na wyspie (20 BZD / ok. 39 zł za namiot dla dwóch osób), gdy inne zaczynały się od 30 USD za osobę.

Tablica przy barze nad wodą informuje, że płaszczki podpływają tu od 16:00, a na pomostach i palach przesiadują pelikany.

Wzdłuż brzegu ciągną się pomosty z altanami, a w płytkiej wodzie stoją huśtawki i stoliki pod strzechą.

Wyspę przecina kanał The Split, który według miejscowych powstał po huraganie Hattie w 1961 roku. Przy nim są bary i miejsca do kąpieli, a po wyspie jeździ się głównie pieszo i wózkami golfowymi.

Przy kanale stoi drewniana wieża do skoków do wody, a obok działa bar Lazy Lizard.

Sam huragan zostawił podobno tylko płytkie przejście, głębokie na kilka centymetrów. Według relacji ówczesnego przewodniczącego rady wioski mieszkańcy pogłębili je ręcznie, żeby skrócić drogę łodziom, a potem prądy morskie z roku na rok poszerzały kanał.

Z małej poczty na wyspie wysłaliśmy kartkę do Polski. Niedaleko plaży leży też niewielki cmentarz z grobami w cieniu palm.

20 grudnia wodną taksówką popłynęliśmy do Belize City, a stamtąd busem przez cały kraj do Flores w Gwatemali. Po drodze mijaliśmy dawne amerykańskie autobusy szkolne, którymi w Belize jeździ się między miastami.

Najlepszą porą na wyjazd do Belize jest pora sucha – mniej więcej od grudnia do kwietnia. Od czerwca do listopada pada więcej i trwa sezon huraganów.

Belize w pigułce

  • Nasz pobyt w Belize trwał od 14 do 20 grudnia 2023 (na wyspach byliśmy od 15 grudnia).
  • Pogoda w święta na wyspach: maks. ok. 26°C i całkiem sporo wiatru.
  • Przy opuszczaniu kraju zapłaciliśmy opłatę wyjazdową – 40 BZD / ok. 78 zł. Potem ruszyliśmy do Flores w Gwatemali.
  • Językiem urzędowym jest angielski.
  • Kraj ma zaledwie ok. 450 tysięcy mieszkańców, a jego powierzchnia to niecałe 23 tysiące km².
  • Ceny i kwoty podajemy według stanu z grudnia 2023 roku (czas naszej wizyty).

Spodobał Ci się artykuł?

Zostań ze mną w podróży – obserwuj mnie tam, gdzie lubisz najbardziej.

Zostaw komentarz

Udostępnij ten wpis

XWhatsApp