Gwatemala, podobnie jak cały Trójkąt Północny Ameryki Środkowej (Gwatemala, Salwador i Honduras), uchodzi za niebezpieczną – przez gangi, przestępczość, biedę i trudną sytuację polityczną. Jak wygląda tam bezpieczeństwo w praktyce? Spędziliśmy w Gwatemali 58 dni, od 20 grudnia 2023 do 15 lutego 2024 roku, i ani razu nie czuliśmy się zagrożeni. Cały kraj zwiedzaliśmy na własną rękę: od Tikál i Semuc Champey na północy, przez ponad miesiąc w Antigui i jezioro Atitlán, po Quetzaltenango (Xelę) i sześć wulkanów.
W tym wpisie zebrałem w jednym miejscu wszystko, co o bezpieczeństwie w Gwatemali pisałem w relacjach z poszczególnych miejsc i o czym opowiadam na prelekcji o Trójkącie Północnym, a do tego aktualne ostrzeżenia MSZ i numery alarmowe. Nasze obserwacje są subiektywne i pochodzą z przełomu 2023 i 2024 roku – a w tej części świata sytuacja potrafi się szybko zmieniać, dlatego przed wyjazdem warto sprawdzić aktualne komunikaty.
Interaktywny Spis Treści
- W skrócie – czy w Gwatemali jest bezpiecznie?
- Nasze doświadczenia z 58 dni
- Bezpieczeństwo regionami
- Transport – chicken busy, shuttle busy, łodzie i auto
- Wulkany – przewodnik, napady i zakazy wejścia
- Pieniądze, rzeczy i kradzieże
- Zdrowie, woda i jedzenie
- Co mówi MSZ (stan na listopad 2026)
- Informacje praktyczne
W skrócie – czy w Gwatemali jest bezpiecznie?
Kraj dba o bezpieczeństwo turystów, popularne miejsca są dziś odpowiednio pilnowane, a wiele informacji w internecie jest po prostu nieaktualnych. Zagrożenia są jednak realne i dotyczą konkretnych miejsc. Najważniejsze wnioski z naszego pobytu:
- Antigua Guatemala to prawdopodobnie najbezpieczniejsze miejsce w kraju, a w centrach miasteczek nad jeziorem Atitlán też jest bezpiecznie.
- Napady na turystów zdarzają się na kilku konkretnych szlakach – słyszeliśmy o trzech: na wulkanie Agua przy Antigui, na wulkanie San Pedro i na szlaku Lower Mayan Trail nad jeziorem Atitlán.
- W stolicy działają gangi – my byliśmy tam tylko na nocleg i przesiadkę w najbezpieczniejszej dzielnicy, Zonie 10.
- Kradzieże to problem całego regionu – miejscowi mówią „nie dawaj papai”, czyli nie stwarzaj złodziejowi okazji.
- MSZ utrzymuje dla Gwatemali poziom 2 – „Szczególna ostrożność”, a do czterech regionów zaleca unikać podróży – w tym do Petén, gdzie leżą Tikál i Flores, i do San Marcos, gdzie wznosi się Tajumulco.
- Do tego dochodzą żywioły: aktywne wulkany i trzęsienia ziemi.
Nasze doświadczenia z 58 dni
Przez cały pobyt w Gwatemali nic złego nas nie spotkało – nie zostaliśmy ani napadnięci, ani okradzeni, a Gwatemala została naszym ulubionym krajem całej wyprawy po Ameryce Łacińskiej. Kilka sytuacji dobrze pokazuje, jak wygląda tu bezpieczeństwo w praktyce:
- Tajumulco – na najwyższy szczyt Ameryki Środkowej (4220 m) weszliśmy sami, bez przewodnika. Jedynymi osobami, które tego dnia wchodziły na górę, było pięciu policjantów – spotkaliśmy ich na szczycie. Po zejściu minęliśmy wojsko, i to zarówno gwatemalskie, jak i meksykańskie. Jeszcze kilka lat wcześniej działały tu kartele narkotykowe, a wejście bez przewodnika było nie do pomyślenia.
- Wulkan San Pedro – ze względu na ryzyko napadów wzięliśmy przewodnika. Lorenzo przez 21 lat pracy zetknął się z napadem raz, dawno temu, ale na wszelki wypadek oprócz maczety miał ze sobą prowizoryczną broń.
- Lower Mayan Trail – szlak brzegiem jeziora Atitlán z San Marcos do Santa Cruz odpuściliśmy i do Santa Cruz La Laguna popłynęliśmy łodzią.
- Polityka – na początku października 2023 roku próbowano nie dopuścić do objęcia urzędu przez wybranego w wyborach prezydenta Bernarda Arévalo. Miesiąc przed naszym przyjazdem w całym kraju trwały protesty i blokady dróg – martwiliśmy się, czy w ogóle wjedziemy, ale do naszego przyjazdu sytuacja się unormowała. W tym regionie trzeba być gotowym na nagłą zmianę planów.
- Trzęsienie ziemi – w ostatnią noc w Antigui przeżyliśmy nasze pierwsze trzęsienie ziemi, o sile 6,1, ok. 45 km od epicentrum. Gospodarze wołali wszystkich na dziedziniec, ale z sześciu osób w domu wyszły tylko dwie – opisuję to we wpisie o Antigui.
- Salwador – mieliśmy go tylko przejechać, właśnie z obawy o bezpieczeństwo. Dopiero w Gwatemali od miejscowych i innych podróżnych usłyszeliśmy, że jest już bezpieczny dla turystów, i zostaliśmy w nim dwa tygodnie – więcej we wpisie o bezpieczeństwie w Salwadorze.
Na co dzień widać, że turystów się tu pilnuje: ochroniarzy z bronią spotyka się na każdym kroku, na Tajumulco policję, a na Pacayi strażników parku. W całym regionie nie zwiedza się jednak beztrosko – trzeba mieć oczy dookoła głowy, szczególnie przy przewożeniu bagażu. Cały nasz pobyt pokazuję w krótkim filmie:
0:59Bezpieczeństwo regionami
Poniżej miejsca, w których byliśmy, w kolejności naszej trasy – z tym, co o bezpieczeństwie zapamiętaliśmy, i z oceną MSZ (stan na październik 2026 roku). MSZ wymienia całe departamenty, np. Petén, a nie pojedyncze miejscowości.
Flores i Tikál (Petén)
Do Gwatemali wjechaliśmy od strony Belize, shuttle busem z Belize City na wyspę Flores. Stamtąd do Tikál pojechaliśmy zorganizowanym transferem – odjazd z wyspy o 4:30, powrót o 14:00 – i przed otwarciem kas byliśmy już przy wejściu do ruin. Na wyspie i w ruinach nic złego nas nie spotkało. Trzeba jednak wiedzieć, że departament Petén, w którym leżą Tikál i Flores, MSZ zalicza do regionów z poziomem 3 – „Unikaj podróży” ze względu na wysoki poziom przestępczości pospolitej.
Lanquín i Semuc Champey (Alta Verapaz)
Z Flores do Lanquín, a potem do Antigui jechaliśmy shuttle busami. Do Semuc Champey jeździ się z Lanquín na pace pickupów, często na stojąco (25 Q w jedną stronę, grudzień 2023). Departament Alta Verapaz jest na liście MSZ jako szczególnie niebezpieczny rejon, ale bez zalecenia, by unikać podróży.
Antigua Guatemala
W Antigui spędziliśmy ponad miesiąc: uczyliśmy się hiszpańskiego i mieszkaliśmy u gwatemalskiej rodziny. To prawdopodobnie najbezpieczniejsze miejsce w kraju – miasto „przejęli” turyści, więc noclegi były tu najdroższe na całej naszej trasie. Na ulicach świętowaliśmy Boże Narodzenie – z koncertami, procesją i płonącymi bykami „Quema de toritos” – a potem sylwestra.
Większym zagrożeniem są tu żywioły. Antigua leży u stóp trzech wulkanów – Agua, Fuego i Acatenango – a w 1773 roku zniszczyło ją wielkie trzęsienie ziemi. Dlatego buduje się tu niskie domy z dziedzińcami, na które w razie wstrząsów można szybko wybiec. Tuż przy mieście wznosi się też wulkan Agua, na którym zdarzają się napady (więcej w części o wulkanach).
Jezioro Atitlán
Nad jeziorem Atitlán mieszkaliśmy dziesięć dni w San Pedro La Laguna i łodziami odwiedzaliśmy kolejne miasteczka. W centrach miasteczek jest bezpiecznie, ale na szlakach zdarzają się napady. Najczęściej pisze się o nich przy Lower Mayan Trail – ok. 9-kilometrowym szlaku brzegiem jeziora z San Marcos do Santa Cruz, zwłaszcza na odcinku za Tzununá. Zaleca się iść nim tylko za dnia (nie za wcześnie i nie za późno), nie w weekend, w większej grupie albo z przewodnikiem. My go odpuściliśmy i popłynęliśmy łodzią. Drugim takim miejscem jest wulkan San Pedro.
Na punkt widokowy Indian Nose poszliśmy sami (z Magdą) o 8 rano – wiele osób wchodzi tam z grupami zorganizowanymi na wschód słońca, po ciemku. Po drodze płaci się za przejście przez punkt widokowy Cerro de la Cruz (30 Q) i na samym szczycie (50 Q, luty 2024).
Quetzaltenango (Xela), Santa María i Tajumulco
W Xeli spędziliśmy ostatnie dziesięć dni. Po mieście i okolicy jeździliśmy najczęściej Uberem – był najszybszy i całkiem tani. Na Santa María i Tajumulco weszliśmy sami. Tajumulco leży jednak w departamencie San Marcos, który MSZ również zalicza do regionów z poziomem 3 – „Unikaj podróży”. Na szczycie spotkaliśmy tylko policjantów, a po zejściu wojsko – okolica wciąż jest pilnie monitorowana.
Stolica – miasto Gwatemala
W stolicy kraju działają gangi; są tam dzielnice bezpieczniejsze i mniej bezpieczne. Miejscowi mówią, że poza stolicą jest raczej bezpiecznie. My byliśmy w mieście tylko na nocleg i przesiadkę w drodze do Salwadoru – w najbezpieczniejszej dzielnicy, Zonie 10. MSZ wymienia całe miasto wśród szczególnie niebezpiecznych rejonów, a do dzielnicy Zona 18 zaleca unikać podróży.
Granice
Do Gwatemali wjechaliśmy lądem z Belize, a wyjechaliśmy do Salwadoru bardziej profesjonalnym busem firmy Pullmantur ze stolicy do Santa Any (537 Q za dwie osoby, luty 2024) – przewoźnik prosi, żeby być pół godziny przed odjazdem, bo trzeba załatwić formalności i sprawdzić paszporty. Opłatę wyjazdową (40 BZD) pobrało Belize, a na granicach z Gwatemalą nie płaciliśmy nic. Gwatemala, Salwador, Honduras i Nikaragua tworzą strefę CA-4 – można w nich przebywać łącznie do 90 dni, licząc od wjazdu do pierwszego z tych krajów. Nam limit upływał w dniu wyjazdu z Hondurasu, więc musieliśmy tam przedłużyć pobyt. Według MSZ przy wjeździe trzeba mieć paszport ważny co najmniej 6 miesięcy i bilet powrotny albo na dalszą podróż, a wydalenie z jednego z krajów CA-4 oznacza zakaz wjazdu do pozostałych.
Transport – chicken busy, shuttle busy, łodzie i auto
Po Gwatemali poruszaliśmy się shuttle busami, chicken busami, pickupami, łodziami, Uberem, a raz wypożyczonym autem. Każdy z tych sposobów ma swoje zasady:
- Shuttle busy – turystyczne busy, które kursują bezpośrednio między popularnymi miejscami; z Antigui jeżdżą praktycznie do każdego turystycznego miejsca w kraju. Korzystaliśmy z nich na północy i w drodze do Antigui. Ceny za dwie osoby (grudzień 2023): Belize City – Flores 52 USD, Flores – Lanquín 70 USD, Lanquín – Antigua 82 USD.
- Chicken busy – przerobione stare amerykańskie autobusy szkolne, najtańszy transport publiczny. Odjeżdżają, gdy się zapełnią, a na siedzeniach dla dwójki dzieci siedzą po trzy osoby. Pomocnik kierowcy zbiera pieniądze, przeciskając się niemal pod sufitem, i wskakuje na dach po bagaże, zanim autobus się zatrzyma – w drodze znad Atitlán do Xeli chodził po dachu w trakcie jazdy. W takim ścisku plecak najlepiej trzymać przy sobie, a rzeczy w luku nad głową mieć cały czas na oku.
- Pickupy – lokalnie, np. z Lanquín do Semuc Champey, jeździ się na pace pickupów, często na stojąco.
- Łodzie – nad jeziorem Atitlán to najszybszy sposób przemieszczania się między miasteczkami (30–50 Q za osobę w obie strony, luty 2024). Wieczorami zrywa się silny wiatr i robią się duże fale – pasażerowie mają wtedy czasem problem, żeby w ogóle wsiąść do bujającej się łodzi.
- Uber i taksówki – w Xeli Uber był najszybszy i całkiem tani, ale spod szlaku na Santa María powrót warto zamawiać ok. 20 minut przed zejściem, bo kierowców jest tam mało. Według MSZ taksówki w Gwatemali mają kolor żółty, zielony albo biały, a taryfa minimalna wynosi 25 Q.
- Auto – wypożyczyliśmy je na jeden dzień, żeby z Antigui dojechać nad Pacyfik do El Paredón. Na drogach jest mnóstwo spowalniaczy, po zmroku nie wszędzie jest oświetlenie, nie wszystkie motory mają światła, piesi tym bardziej, a Gwatemalczycy wyprzedzają, kiedy i gdzie chcą – po ciemku trzeba szczególnie uważać. W wypożyczalni Hertz wkład własny przy szkodzie sięgał 7000 Q. MSZ przypomina, że potrzebne jest międzynarodowe prawo jazdy, a auto wypożyczysz z kartą kredytową albo za sporą kaucją w gotówce.
- Wczesne wyjazdy – transfer do Tikál odjeżdża o 4:30, a pierwszy bus na Tajumulco z terminalu Minerva w Xeli o 5:00, więc na takie wyprawy wyrusza się jeszcze po ciemku.
W Gwatemali nie spotkała nas żadna kradzież w autobusie, ale kilka miesięcy później, w nocnym autobusie w Ekwadorze, złodzieje wyciągnęli z mojego plecaka prawie całą elektronikę. Wnioski z tamtej nocy przydadzą się w całym regionie: na długie trasy lepiej wybierać profesjonalne autobusy albo shuttle busy, a plecak z cennymi rzeczami trzymać na kolanach – nie pod siedzeniem ani na półce. Szczegóły są we wpisie o kradzieży w autobusie w Ekwadorze.
Wulkany – przewodnik, napady i zakazy wejścia
Wulkany to według nas najciekawsze, co Gwatemala ma do zaoferowania – wybraliśmy się na sześć z nich. W niektórych miejscach przewodnik jest obowiązkowy, w innych mocno zalecany. Oficjalnie chodzi o bezpieczeństwo – napady i ryzyko zgubienia się – choć nieraz traktowaliśmy to bardziej jako sposób na zarobek. Szlaki są zwykle proste i często oznakowane, a z aplikacją z mapą (my używamy AllTrails) zgubienie się jest raczej niemożliwe.
- Pacaya – bez przewodnika się tu nie wejdzie; pojechaliśmy z wycieczką z Antigui (od 125 Q z transportem i przewodnikiem + 100 Q wstępu do parku, styczeń 2024). Od kilku lat szlak jest bezpieczny, bez napadów: codziennie chodzi nim wiele grup z przewodnikami, a po drodze można spotkać strażników parku.
- Volcán de Agua – mniej popularny wulkan tuż przy Antigui i jedno z trzech miejsc, w których słyszeliśmy o napadach. Nie wchodziliśmy na niego.
- San Pedro – napady zdarzały się tu w okolicach szczytu (bandyci przychodzą od strony Santiago Atitlán), rano i najczęściej w weekendy. Dlatego wzięliśmy przewodnika – zapłaciliśmy 300 Q za osobę: 200 Q za przewodnika z dojazdem i 100 Q za wstęp (styczeń 2024).
12:55- Acatenango – praktycznie wszyscy idą z agencją. Ostatnie słowo mają przewodnicy: nad ranem przyszły chmury, uznali, że jest niebezpiecznie, i odmówili ataku szczytowego, więc na szczyt nie weszliśmy. Każdy niesie 4 litry wody – na drogę, kolację i śniadanie – a noc w obozie na wysokości ok. 3600 m jest zimna.
- Fuego – najbardziej aktywny wulkan Ameryki Środkowej, wybucha co 15–30 minut. Jego ostatnia wielka erupcja, w 2018 roku, pochłonęła wiele ofiar. W styczniu 2024 roku w obozie na Acatenango można było za dodatkowe 200 Q pójść z przewodnikiem bliżej Fuego.
Zakazy (stan na listopad 2026): w marcu 2025 roku gmina San Juan Alotenango zakazała wchodzenia na Fuego, a gwatemalski instytut turystyki INGUAT ostrzegał o tym agencje turystyczne. W czerwcu 2026 roku INGUAT razem z krajową koordynacją ds. ograniczania skutków katastrof (Conred) i radą obszarów chronionych (Conap) przypomniał o całkowitym zakazie wejść na Fuego i Santiaguito i ostrzegł przed nielegalnymi ofertami takich wycieczek, sprzedawanymi głównie w mediach społecznościowych. Na początku sierpnia 2026 roku, przy wzmożonej aktywności Fuego, czasowo wstrzymano też wycieczki na Acatenango. Przed kupnem wycieczki warto więc sprawdzić aktualne komunikaty, a podejrzane oferty można zgłosić pod numer 1500. Erupcje Santiaguito ogląda się ze szczytu Santa María – tak jak my.
- Atitlán, Tajumulco i Santa María – na te trzy wulkany weszliśmy sami, bez przewodnika. Poza Agua i San Pedro pozostałe wulkany, na które wchodziliśmy, uważamy za bezpieczne.
- Pora wyjścia – na szlak trzeba wychodzić jak najwcześniej, bo ok. 10–11 przychodzą chmury. Długości tras, ceny i to, gdzie potrzebny jest przewodnik, zebrałem w poradniku Wulkany Gwatemali.
Pieniądze, rzeczy i kradzieże
Nas nic złego nie spotkało, ale od innych podróżnych słyszeliśmy o kradzieżach, szczególnie w Gwatemali. W całym regionie panuje swego rodzaju przyzwolenie na kradzież: kto dał się okraść, ten sam sobie winien. Miejscowi mówią „nie dawaj papai”, czyli nie stwarzaj złodziejowi okazji, a policja w wielu sprawach nawet nie kiwnie palcem, bo kradzieży jest za dużo, a znalezienie złodzieja graniczy z cudem.
- Bankomaty – kantorów jest mało, więc gotówkę wypłacaliśmy z bankomatów. Każda wypłata ma stałą prowizję (styczeń 2024: 31 Q w banku 5B, 32 Q w Banco Industrial; BAC w ogóle nie chciał nam wypłacić gotówki), a dzienny limit wynosił 2000 Q.
- Karta i gotówka – Revolut nie obsługuje quetzali, więc wypłaty przeliczał z euro albo dolarów. Kartą czasem da się zapłacić, czasem z dodatkową prowizją, a czasem tylko gotówką – zawsze warto mieć jej zapas. MSZ radzi przy tym zachować dyskrecję w kwestii gotówki i drogich przedmiotów.
- W autobusie – plecak przy sobie, a bagaż nad głową zawsze na oku. Z luku bagażowego też potrafią znikać rzeczy – w Kostaryce zniknął nam tak namiot przypięty z boku plecaka.
- Zdjęcia i dane – co jakiś czas sprawdzaj, czy zdjęcia i filmy naprawdę trafiły do kopii w chmurze. Mnie po kradzieży w Ekwadorze przepadła część materiałów, bo nie wszystkie pliki wysłały się z aplikacji.
- Ubezpieczenie od kradzieży – przed wyjazdem w ogóle się nad nim nie zastanawialiśmy. Przy kilkumiesięcznej podróży z laptopem i kamerami to wydatek, którego dziś bym nie pominął.
Zdrowie, woda i jedzenie
Najważniejsze informacje o zdrowiu – z zaleceń MSZ i z tego, co widzieliśmy na miejscu:
- Woda – MSZ zaleca picie wody butelkowanej lub przegotowanej. Dostęp do wody to w Gwatemali duży problem: nad jeziorem Atitlán widzieliśmy mieszkańców, którzy myją się i robią pranie w jeziorze.
- Szczepienia – według MSZ zaświadczenie o szczepieniu przeciw żółtej febrze jest wymagane tylko od osób przyjeżdżających z kraju, gdzie ta choroba występuje (także po tranzycie dłuższym niż 12 godzin). MSZ zaleca szczepienia przeciw żółtaczce typu A i błonicy, a aktualne zalecenia najlepiej sprawdzić w stacji sanepidu albo u specjalisty medycyny tropikalnej.
- Opieka medyczna – łatwiej dostępna w miastach; zarówno wizyta u lekarza, jak i pobyt w szpitalu są płatne. Leki najlepiej wozić z zaświadczeniem lekarskim przetłumaczonym przynajmniej na angielski.
- Jedzenie – na co dzień ryż z fasolą i mięsem, placki z różnym nadzieniem i sieci fast foodów z kurczakiem.
- Toalety – papier wyrzuca się do kosza obok, bo kanalizacja jest wąska.
- Wysokość i zimno – w górach na południu w dzień było do 28°C w Antigui i do 23°C w Xeli, ale noce są zimne (od kilku do kilkunastu stopni), a na szczytach wulkanów jeszcze zimniej. Tajumulco (4220 m) był naszym pierwszym czterotysięcznikiem.
- Kąpiele – nad jeziorem Atitlán miejsc do pływania jest niewiele (woda ma ok. 21°C), w lagunie Chicabal kąpiel jest zabroniona, a nad Pacyfikiem w El Paredón są wysokie fale.
Co mówi MSZ (stan na listopad 2026)
Profil Gwatemali w serwisie Odyseusz Ministerstwa Spraw Zagranicznych był ostatnio aktualizowany 9 października 2026 roku. Najważniejsze informacje:
- Poziom ostrzeżenia dla kraju – 2, „Szczególna ostrożność”, czyli zagrożenie wyższe niż w Polsce. W kraju występuje bardzo wysoki poziom przestępczości pospolitej, a Gwatemala ma reputację kraju o wysokiej przestępczości i konflikcie gangów.
- Szczególnie niebezpieczne rejony – miasto Gwatemala, Petén, Huehuetenango, San Marcos, Izabal, Baja Verapaz, Alta Verapaz, Zacapa i Chiquimula.
- Poziom 3 – „Unikaj podróży” – dzielnica Zona 18 w stolicy oraz departamenty Petén, San Marcos i Huehuetenango.
- Terroryzm – ostatnio nie odnotowano ataków, ale nie można ich całkowicie wykluczyć.
- Zagrożenia naturalne – trzęsienia ziemi, huragany, tsunami i powodzie.
- Pomoc konsularna – w Gwatemali nie ma polskiej placówki, więc bezpośrednia pomoc jest ograniczona. Właściwa jest Ambasada RP w Panamie, a w samej Gwatemali działa konsul honorowy. Obywatel UE może też poprosić o pomoc ambasadę innego państwa Unii.
Dla porównania z naszą trasą: Antigua, jezioro Atitlán i Xela nie są na liście szczególnie niebezpiecznych rejonów. Lanquín i Semuc Champey (Alta Verapaz) są na niej, a Tikál z Flores (Petén) i Tajumulco (San Marcos) leżą w regionach, do których MSZ zaleca unikać podróży.
Informacje praktyczne
Numery i kontakty są według MSZ i INGUAT (stan na listopad 2026), ceny – z przełomu 2023 i 2024 roku.
- Numery alarmowe – 911 (główny numer alarmowy), 110 (policja), 125 (pogotowie ratunkowe), 122 (straż pożarna) i 1500 (telefon dla turystów).
- Pomoc dla turystów 1500 – infolinia INGUAT, która pomaga m.in. po zgubieniu dokumentów, napadzie lub kradzieży i kontaktuje z ambasadami. INGUAT współpracuje z wydziałem policji ds. bezpieczeństwa turystów, który ma 15 delegatur w całym kraju. MSZ podaje też całodobowe numery pomocy turystom: +502 2421 2810 i +502 5578 9836.
- Konsul i ambasada – konsul honorowy RP w mieście Gwatemala: tel. +502 5555 0775 (także w nagłych przypadkach; przyjęcia po uzgodnieniu, pon.–pt. 8:00–17:00). Ambasada RP w Panamie: tel. +507 368 0250, telefon dyżurny +507 6997 6137.
- Zgłoszenie podróży – w serwisie Odyseusz (odyseusz.gov.pl) można zgłosić wyjazd i dostawać alerty bezpieczeństwa w czasie podróży.
- Ubezpieczenie – według MSZ polskie polisy nie są uznawane od ręki: za wizytę u lekarza zwykle płaci się całość, a szpital wymaga depozytu. Po wypadku od razu powiadom ubezpieczyciela. Warto sprawdzić, czy polisa obejmuje trekking na wulkany, kradzież sprzętu i regiony, do których MSZ odradza podróże.
- Wycieczki – na wulkany z obowiązkowym przewodnikiem jeździ się z agencjami z Antigui; ofert wejść na Fuego i Santiaguito nie kupuj – są nielegalne.
- Aplikacje – Uber (w Xeli najszybszy i tani), aplikacja z mapą szlaków (my używamy AllTrails) i tłumacz w telefonie.
- Karta SIM – rynek dzielą sieci Tigo i Claro. Mieliśmy Tigo, ale Claro ma podobno lepszy zasięg.
- Język – po angielsku dogadać się trudno, więc podstawy hiszpańskiego bardzo się przydają. Hiszpańskiego uczyliśmy się na kursie w Antigui.
- Więcej – trasa, koszty i transport są w podsumowaniu 58 dni w Gwatemali, a bezpieczeństwo w innych krajach regionu – w podsumowaniu 9 miesięcy w Ameryce Łacińskiej i we wpisach o Salwadorze i Hondurasie.
