
W połowie kwietnia 2023 roku pojechaliśmy w odwiedziny do Guillema (Willa), którego poznaliśmy w 2018 roku na Work & Travel w Yosemite – później przez kilka lat studiował w Berlinie, a pochodzi z Tarragony w Katalonii, ok. 80 km na południowy zachód od Barcelony. Stamtąd wpadliśmy na niecałe dwa dni do Barcelony (13–14.04), a kolejne dwa (15–16.04) spędziliśmy w Tarragonie. Prosto stamtąd ruszyliśmy dalej, na Costa Blanca.
Interaktywny Spis Treści
- Barcelona, dzień 1: Ciutadella, plac Kataloński i Dzielnica Gotycka
- Modernizm i budynki Gaudiego
- Barcelona, dzień 2: Park Güell i Montjuïc
- Tarragona – rzymska Tarraco i ludzkie wieże
- Informacje praktyczne
Barcelona, dzień 1: Ciutadella, plac Kataloński i Dzielnica Gotycka
Barcelona to drugie co do wielkości miasto Hiszpanii pod względem liczby ludności – na jej zwiedzenie spokojnie można przeznaczyć tydzień, a my mieliśmy niecałe dwa dni. Pierwszy dzień zaczęliśmy przy zabytkowym dworcu Estació de França, skąd przeszliśmy promenadą Passeig de Lluís Companys z łukiem triumfalnym.
1:00Obecny budynek Estació de França otwarto w 1929 roku, na Międzynarodową Wystawę w Barcelonie. Zaprojektował go Pedro Muguruza – dwa gmachy dworca otaczają tory w kształcie litery U, a wnętrza zdobią marmur, brąz i szkło.


Promenada prowadzi do parku Ciutadella – jednego z ładniejszych parków w Barcelonie, z monumentalną fontanną Cascada i budynkiem Parlamentu Katalonii.
Następnie doszliśmy na plac Kataloński w samym centrum miasta.

Z placu Katalońskiego w stronę portu biegnie La Rambla – deptak długości 1,2 km, który kończy się przy pomniku Kolumba. Wytyczono go wzdłuż dawnego, zwykle suchego potoku, a nazwa pochodzi od arabskiego słowa oznaczającego wyschnięte koryto. W sercu Dzielnicy Gotyckiej leży Plaça del Rei, otoczony budynkami dawnego pałacu królewskiego (Palau Reial Major) z salą Tinell i kaplicą św. Agaty. Jeden z budynków, Casa Padellàs, przeniesiono tu kamień po kamieniu w 1931 roku – od 1943 roku mieści się w nim Muzeum Historii Barcelony (MUHBA).
W Dzielnicy Gotyckiej zobaczyliśmy gotycką katedrę św. Eulalii, budowaną od XIII do XV wieku, oraz uroczy mostek Pont del Bisbe łączący dwa budynki nad wąską uliczką.
Katedrę budowano od 1298 roku przez 150 lat, ale jej neogotycka fasada powstała dopiero na przełomie XIX i XX wieku. W gotyckim krużganku żyje 13 białych gęsi – tyle lat miała według tradycji św. Eulalia, gdy poniosła męczeńską śmierć.
Ciekawostką jest mural „El Petó” (Pocałunek) Joana Fontcuberty – ułożony z tysięcy małych zdjęć mieszkańców Barcelony tak, że z daleka tworzą obraz pocałunku.

Modernizm i budynki Gaudiego
Barcelona to przede wszystkim modernizm kataloński – z najbardziej znanym architektem, Antonim Gaudím. Pierwszego dnia zobaczyliśmy z zewnątrz bazylikę Sagrada Família (zdjęcie na początku wpisu) – wciąż w budowie, z dźwigami nad wieżami. Po drodze minęliśmy też bogato zdobiony Pałac Muzyki Katalońskiej (projekt Lluísa Domènecha i Montanera).
Budowę Sagrada Família rozpoczęto w 1882 roku, a rok później kierownictwo przejął Gaudí, który poświęcił jej resztę życia i jest pochowany w krypcie. Gdy zmarł w 1926 roku, gotowa była najwyżej jedna czwarta bazyliki. 20 lutego 2026 roku centralna wieża Jezusa Chrystusa osiągnęła pełną wysokość – przy 172,5 m Sagrada Família jest dziś najwyższym kościołem świata. Gaudí zaplanował ją o metr niższą od wzgórza Montjuïc, bo uważał, że dzieło człowieka nie powinno przewyższać dzieła Boga.
Bazylika ma trzy fasady. Od wschodu stoi fasada Narodzenia – budowana w latach 1893–1936, ukończona jako pierwsza (to ją widać na zdjęciu na początku wpisu). Od zachodu, od strony zachodzącego słońca, jest surowa, kanciasta fasada Męki Pańskiej, zaczęta w 1954 roku według rysunków Gaudíego; rzeźby wykonywał na niej od 1987 roku zespół Josepa Marii Subirachsa.

Przy reprezentacyjnej ulicy Passeig de Gràcia stoją Casa Batlló Gaudiego z balkonami przypominającymi maski i sąsiednia Casa Amatller, a kawałek dalej – Casa Milà, zwana La Pedrera, z falującą kamienną fasadą.
Kwartał przy Passeig de Gràcia, w którym stoją obok siebie domy projektu Puiga i Cadafalcha (Casa Amatller), Domènecha i Montanera oraz Gaudíego, nazywa się Illa de la Discòrdia („kwartał niezgody”) – ich właściciele prześcigali się w zamawianiu coraz bardziej niezwykłych fasad. Casa Batlló, przebudowaną przez Gaudíego w latach 1904–1906, miejscowi nazywają „domem z kości”, a falisty dach przypomina grzbiet smoka – według popularnej interpretacji przebitego włócznią św. Jerzego, patrona Katalonii. Casa Milà (1906–1912) to ostatni dom mieszkalny Gaudíego; przydomek La Pedrera („kamieniołom”) zawdzięcza surowej kamiennej fasadzie.
Z ciekawych budynków zapamiętaliśmy jeszcze La Monumental – dawną arenę walk byków w stylu neomudéjar; w Katalonii korridy się już nie odbywają.

Barcelona, dzień 2: Park Güell i Montjuïc
Drugi dzień zaczęliśmy w Parku Güell zaprojektowanym przez Gaudiego – ogrodzie z ciekawymi elementami architektonicznymi: tarasem z kolumnadą, mozaikową salamandrą i kamiennymi portykami. To nieukończony projekt osiedla, w którym powstało niespełna pięć budynków. Wejście jest na bilet kupiony na konkretną godzinę – przez 40-minutowe opóźnienie pociągu z Tarragony ledwo zdążyliśmy.

Park powstał w latach 1900–1914 na zamówienie przemysłowca Eusebiego Güella, który na wzór angielskich miast-ogrodów planował tu luksusowe osiedle z 60 działkami – stąd angielskie słowo „park” w nazwie. Chętnych zabrakło, bo okolica była za daleko od centrum. W jednym z domów od 1906 roku mieszkał sam Gaudí – dziś mieści się w nim muzeum.
Różowy dom z wieżyczką, w którym mieszkał Gaudí, zaprojektował Francesc Berenguer jako dom pokazowy dla przyszłych mieszkańców osiedla (1904); muzeum Gaudíego działa w nim od 1963 roku. Wokół głównego tarasu ciągnie się długa, falista ławka w kształcie węża morskiego, wyłożona kolorową mozaiką – zaprojektował ją Josep Maria Jujol. Od 1984 roku park jest na liście UNESCO.
Po południu wjechaliśmy na wzgórze Montjuïc – piękne panoramy i historia miasta w jednym. Zobaczyliśmy Stadion Olimpijski z igrzysk w 1992 roku i (z zewnątrz) Muzeum Narodowe Sztuki Katalonii. Łącznie przez dwa dni przeszliśmy po Barcelonie ok. 25 km.
Na szczycie wzgórza stoi zamek Montjuïc. Pierwsze umocnienia zaczęto tu budować w 1640 roku, a obecny kształt twierdza zyskała w latach 1779–1799. Pod koniec XIX wieku więziono i torturowano w niej m.in. anarchistów, a w 1940 roku stracono tu przewodniczącego rządu Katalonii Lluísa Companysa. W 2007 roku państwo przekazało zamek miastu. Przy Stadionie Olimpijskim stoi biała wieża telekomunikacyjna Santiaga Calatravy (136 m), zbudowana na igrzyska w 1992 roku do przesyłania transmisji telewizyjnych. Ma przypominać sportowca niosącego znicz olimpijski, a przy okazji działa jak ogromny zegar słoneczny.
Tarragona – rzymska Tarraco i ludzkie wieże
Trudno w to uwierzyć, ale w starożytności Tarragona (rzymska Tarraco) była stolicą prowincji obejmującej większość terenu dzisiejszej Hiszpanii – stąd nasze żarty o „Tarragonie za czasów swojej świetności”. Pozostałości po Rzymianach widać w wielu miejscach, najbardziej imponujący jest amfiteatr tuż nad morzem. Pierwszego dnia Guillem oprowadził nas po mieście, opowiadając o historii budynków i o tym, jak wyglądało starożytne miasto.
0:56
Tarraco była najstarszą rzymską osadą na Półwyspie Iberyjskim – pierwsze wzmianki o niej pochodzą z 218 roku p.n.e. Od niej wzięła nazwę prowincja Hispania Tarraconensis, a cesarz August, który przybył do Hiszpanii w 27 roku p.n.e., z powodu choroby zatrzymał się właśnie tutaj. Amfiteatr z przełomu I i II wieku mieścił do 15 tys. widzów. W 259 roku spalono w nim żywcem biskupa Fruktuozusa i dwóch diakonów, a później zbudowano tu ku ich czci bazylikę. Od 2000 roku zabytki Tarraco są na liście UNESCO.
Po spacerze zaszliśmy do lokalu spróbować regionalnych piw, o które trudno w zwykłym sklepie, a wieczorem obejrzeliśmy pokaz castells – budowania ludzkich wież, tradycji charakterystycznej dla katalońskich miast, a szczególnie dla Tarragony. Dzień zakończył się grillem u Guillema.

Castells są od 2010 roku na liście niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Tradycja wywodzi się z pobliskiego miasteczka Valls, gdzie pierwsze wzmianki pochodzą z 1712 roku. Wieża jest udana, gdy dziecko na szczycie – enxaneta – podniesie rękę, a całą konstrukcję uda się bezpiecznie rozebrać; dzieci występują w specjalnych kaskach. Co dwa lata, w pierwszy weekend października, na dawnej arenie walk byków w Tarragonie odbywa się konkurs castells.
Castells mają w Tarragonie swój pomnik: na Rambla Nova stoi wieża z ponad dwustu postaci – rzeźba Francesca Anglèsa odsłonięta w 1999 roku. Większość postaci tworzy podstawę, czyli pinyę – tłum, który podtrzymuje wieżę od dołu.

Na starym mieście warto zajrzeć pod romańsko-gotycką katedrę i pospacerować uliczkami z kamienicami, na których balkonach często wiszą katalońskie flagi.

Przy Rambla Vella zachowały się resztki rzymskiego cyrku z czasów cesarza Domicjana (81–96 n.e.). Miał ok. 325 m długości i mieścił ok. 20 tys. widzów; do dziś stoją m.in. potężne sklepienia, na których opierały się trybuny. Stare miasto wciąż otaczają mury – najstarsze ich części Rzymianie wznieśli pod koniec III wieku p.n.e. Barokowa brama Portal de Sant Antoni w murach od strony Passeig de Sant Antoni pochodzi z 1737 roku.
Drugiego dnia zrobiliśmy długi spacer przez miasto, z przerwą na plaży i widokiem na wybrzeże z tarasów nad morzem.

Informacje praktyczne
- Dojazd z Tarragony: do Barcelony najprościej dojechać pociągiem regionalnym, ale z punktualnością bywa różnie – jeśli masz bilet na konkretną godzinę (np. do Parku Güell), zaplanuj zapas czasu.
- Komunikacja w Barcelonie: ceny biletów są rozsądne; najbardziej opłaca się karnet na 10 przejazdów.
- Park Güell: bilet na konkretną godzinę – warto kupić wcześniej i mieć zapas czasu na dojazd.
- Ceny: Barcelona jest droga – zarówno noclegi, jak i większość sklepów.
- Tłumy: miasto jest piękne i godne polecenia, ale jak to w wielkich aglomeracjach – mocno zatłoczone, a miejsca turystyczne potwornie oblegane.
- Bilety (stan na 2026 rok): karnet T-casual na 10 przejazdów kosztuje od 13 €, bilet jednorazowy – 2,90 €. Wstęp do Parku Güell kosztuje 18 €; wejść trzeba najpóźniej 30 minut po godzinie z biletu, a po wyjściu nie można wrócić.




























