
Stolica Panamy – Panama City (po hiszpańsku Ciudad de Panamá) – to miejska dżungla, dosłownie i w przenośni. Z jednej strony mnóstwo drapaczy chmur, z drugiej – tuż obok – lasy tropikalne w Parque Natural Metropolitano i na wzgórzu Cerro Ancón, gdzie można spotkać leniwce, tukany, aguti, ostronosy, żaby czy żółwie. Podobnie jest w centrum przyrodniczym Punta Culebra. To chyba jedyna stolica na świecie, w której granicach żyje tyle dzikich zwierząt. Przyjechaliśmy tu po ośmiu dniach w górach – w Boquete, na wulkanie Barú i w El Valle de Antón – 21 kwietnia 2024 roku i zostaliśmy aż do 3 maja, również ze względu na datę lotu do Kolumbii. Zobaczyliśmy Kanał Panamski, stare miasto Casco Viejo i parki pełne zwierząt, a ostatnie dni były już bardzo luźne – skupiliśmy się głównie na odpoczynku.
1:30Interaktywny Spis Treści
- Wieżowce i deptak Cinta Costera
- Casco Viejo i Café Coca-Cola
- Dzika przyroda w środku stolicy
- Kanał Panamski – śluzy Miraflores
- Luksusowy apartament za 14 dolarów
- Informacje praktyczne
- Podsumowanie
Wieżowce i deptak Cinta Costera
Nowoczesna część Panama City to las wieżowców, niektórych o bardzo oryginalnych kształtach. Między szklanymi drapaczami chmur stoją też starsze budowle, jak neogotycki kościół Nuestra Señora del Carmen.


Popularnym miejscem na spacer jest Cinta Costera – deptak tuż nad wodą, wzdłuż wieżowców. Można tu spotkać wiele szopów – przesiadują na murkach i betonowych blokach nad zatoką. Z deptaka widać też stare miasto, Casco Viejo, za kutrami rybackimi kołyszącymi się w zatoce.



Cinta Costera powstała na 26 ha terenu odzyskanego od morza i została ukończona w 2009 roku. W 2014 roku dobudowano jej trzecią część – 2,5-kilometrową estakadę z jezdnią i kładką dla pieszych, która okrąża Casco Viejo od strony zatoki.
Casco Viejo i Café Coca-Cola
W starej dzielnicy miasta, Casco Viejo, czeka piękna kolonialna architektura: kamienice z kutymi balkonami udekorowanymi flagami, place i wiele kościołów. Można tu też zajrzeć do bezpłatnego muzeum Panamy.




Casco Viejo to w rzeczywistości drugie Panama City. Pierwsze – Panamá Viejo – założono w 1519 roku jako pierwszą stałą europejską osadę nad Pacyfikiem. W 1671 roku złupił je i zniszczył pirat Henry Morgan, a nowe miasto zbudowano w 1673 roku kilka kilometrów dalej, na cyplu. Od 1997 roku dzielnica jest na liście UNESCO. Przy głównym placu stoi katedra Santa María la Antigua, budowana aż do 1796 roku – w 2019 roku, podczas Światowych Dni Młodzieży, jej ołtarz konsekrował papież Franciszek.
Na samym cyplu leży Plaza de Francia z 18-metrowym obeliskiem zwieńczonym galijskim kogutem. Upamiętnia Francuzów, którzy pierwsi próbowali zbudować kanał pod wodzą Ferdinanda de Lessepsa – wokół stoją ich popiersia. Na Plaza Bolívar stoi pomnik Simóna Bolívara z 1926 roku, postawiony na stulecie Kongresu Panamskiego, który Bolívar zwołał tu w 1826 roku.
Niedaleko stoi Café Coca-Cola – jedyna kawiarnia, która może używać tej nazwy, działająca nieprzerwanie od 1875 roku. Przez lata gościła wiele znanych osób. Warto wpaść tu choćby na kawę – z mlekiem kosztowała 1,50 USD (kwiecień 2024).


Bardzo blisko leży dzielnica El Chorrillo, uważana za niebezpieczną. W 1989 roku została zniszczona w czasie amerykańskiej interwencji zbrojnej, a dziś mieszkają w niej biedniejsi ludzie.
Dzika przyroda w środku stolicy
W Panama City pozytywnie zaskoczyło nas, ile dzikich zwierząt można zobaczyć bez wyjeżdżania z miasta. W lasach tropikalnych Parque Natural Metropolitano i na wzgórzu Cerro Ancón obserwowaliśmy leniwce, tukany, aguti i kolorowe ptaki, a ostronos zaglądał do kosza na śmieci. Pierwsze leniwce w życiu zobaczyliśmy kilka tygodni wcześniej w Kostaryce – tutaj wisiały na drzewach w granicach miasta, niedaleko wieżowców.



W lesie trafiliśmy też na czarno-zieloną drzewołazkę – takie maleńkie, jaskrawe żabki wypatrywaliśmy bez skutku jeszcze w Kostaryce.

Parque Natural Metropolitano ma ok. 230 ha i według oficjalnego portalu turystycznego Panamy to jedyny las tropikalny w granicach stolicy w Ameryce Łacińskiej. Prowadzi przez niego siedem oznakowanych szlaków, na które nie trzeba brać przewodnika.
Na szczycie wzgórza Cerro Ancón (199 m), które do 1979 roku należało do amerykańskiej Strefy Kanału, powiewa ogromna flaga Panamy. Trafiliśmy też na tablice wystawy o 9 stycznia 1964 roku: uczniowie Instituto Nacional chcieli wywiesić flagę Panamy obok amerykańskiej przy szkole w Strefie Kanału, a w przepychance ich flaga została podarta. W zamieszkach, które wybuchły potem, zginęło ponad 20 Panamczyków i kilku Amerykanów, a 9 stycznia jest dziś w Panamie Dniem Męczenników.
Trzecim miejscem pełnym zwierząt jest Centro Natural Punta Culebra nad oceanem. Na drzewach spały leniwce, na pniach wygrzewały się żółwie, a w akwariach, basenach i terrariach można przyjrzeć się z bliska rozgwiazdom, jeżowcom, murenom i kolorowym żabom.



Kanał Panamski – śluzy Miraflores
Będąc w Panamie, nie sposób pominąć Kanału Panamskiego. Ten liczący 82 km kanał to cud współczesnej techniki – niestety okupiony ogromną liczbą ofiar przy budowie. Pierwsze statki przepłynęły nim w 1914 roku, a oficjalnie otwarto go w 1920. Przez wiele lat był pod jurysdykcją amerykańską, a dziś jest jednym z głównych źródeł dochodu Panamy. Rocznie przepływa nim około 14 tysięcy statków, którym znacznie skraca drogę między oceanami.

Przeprawę statków przez śluzę można obserwować w Miraflores – pojechaliśmy tam 29 kwietnia. W cenie biletu (17 USD, kwiecień 2024) są wejście na dwa tarasy widokowe nad śluzą i projekcja filmu 3D o historii kanału. Widzieliśmy, jak przez komory przechodzi ogromny wycieczkowiec, statek towarowy z żurawiami i kilka jachtów.




Śluzy Miraflores mają dwa stopnie i podnoszą statki średnio o 16,5 m – w zależności od pływów Pacyfiku od 13 do 20 m – dlatego mają najwyższe wrota na całym kanale. Komory mają 305 m długości użytkowej i 33,5 m szerokości; te wymiary wyznaczyły klasę statków Panamax. Statki płyną na własnym napędzie, ale po bokach prowadzą je elektryczne lokomotywy (mulas) jeżdżące po murach śluzy.
Większe statki pływają nowymi śluzami Cocolí i Agua Clara, otwartymi 26 czerwca 2016 roku – ich komory mają ok. 427 m długości i 55 m szerokości. Wystawa w centrum dla zwiedzających zestawia tę datę z 15 sierpnia 1914 roku, gdy przez kanał przepłynął pierwszy statek, SS Ancón. Sam kanał należy do Panamy od 31 grudnia 1999 roku, na mocy traktatów Torrijos–Carter z 1977 roku. Odlatując 3 maja do Kolumbii, widzieliśmy z samolotu wejście do kanału od strony Pacyfiku i port Balboa.
Luksusowy apartament za 14 dolarów
Z noclegami w stolicy mieliśmy dużo szczęścia – znaleźliśmy dość tanie miejsca w świetnych warunkach, a najbardziej poszczęściło nam się na ostatnie kilka dni. Za jedyne 14 USD za noc (Airbnb) mieszkaliśmy w luksusowym apartamentowcu: świetnie wyposażone mieszkanie, przepiękny widok na miasto, a w cenie sauna, siłownia, basen, jacuzzi i bilard.

Taka cena to raczej jednorazowa okazja: oferta była nowa, byliśmy prawdopodobnie pierwszymi gośćmi, a w dniu naszego przyjazdu montowano jeszcze klimatyzację. Jedyny minus – mimo wysokiego standardu z kranu leciała tylko zimna woda, więc o ciepłą warto za każdym razem pytać. Odpoczynek w tym apartamentowcu i możliwość zrobienia prania, kiedy tylko chcieliśmy (łącznie z wypraniem plecaków), uznaliśmy zresztą za najlepsze wspomnienie z Panamy.

Informacje praktyczne
- Ile czasu? – główne atrakcje spokojnie da się zobaczyć w kilka dni.
- Śluzy Miraflores – bilet 17 USD (kwiecień 2024): dwa tarasy widokowe nad śluzą i film 3D o historii kanału.
- Café Coca-Cola – kawa z mlekiem 1,50 USD (kwiecień 2024).
- Przyroda w mieście – leniwce, tukany, aguti i ostronosy widzieliśmy w Parque Natural Metropolitano i na Cerro Ancón, a leniwce, żółwie i żaby także w Centro Natural Punta Culebra.
- Stan na 2026 rok – według oficjalnej strony bilet do centrum dla zwiedzających w Miraflores kosztuje dla cudzoziemców 17,22 USD (dzieci 6–12 lat 7,22 USD) i obejmuje taras widokowy oraz film 3D w kinie IMAX. Centrum jest otwarte codziennie w godz. 8:00–18:00, kasy do 17:00.
- Parque Natural Metropolitano – wstęp dla cudzoziemców kosztuje 5 USD, park jest otwarty codziennie w godz. 7:00–16:30 (dane Tourism Panama z października 2025).
- Noclegi – ostatnie dni spędziliśmy w apartamencie z Airbnb za 14 USD za noc (kwiecień 2024), ale to była nowa oferta, której cena raczej szybko poszła w górę. Nawet w mieszkaniach o wysokim standardzie warto zapytać o ciepłą wodę.
- Bezpieczeństwo – w Panamie czuliśmy się bardzo normalnie. Unikaliśmy dzielnicy El Chorrillo, uważanej za niebezpieczną. W Panamie (podobnie jak w Gwatemali) dochodziło do protestów, ale nam udało się odwiedzić kraj bez żadnych problemów.
- Koszty – w całej Panamie (22 dni) wydawaliśmy średnio 24 USD (ok. 97 zł) na osobę dziennie, licząc wszystkie wydatki, także przejazdy (2024). Ceny podajemy w dolarach, bo w nich płaciliśmy.
- Z Panamy do Kolumbii – jedyna rozsądna droga to samolot. Bilety kupiliśmy już w dniu wjazdu do Panamy, w liniach lotniczych Wingo – w cenie można raz zmienić termin lub kierunek lotu (kwiecień 2024). Loty do Kolumbii były w miarę przystępne cenowo – w porównaniu np. z Ekwadorem czy Peru.

Podsumowanie
Panama nas pozytywnie zaskoczyła: ciekawe szlaki górskie, ładna stolica z mnóstwem atrakcji, parki, w których dzikie zwierzęta żyją tuż obok wieżowców, i tani nocleg w luksusowym apartamentowcu tam, gdzie wcale nie powinno być tanio. Gdy po tym etapie pytaliście nas o negatywy Panamy, nie potrafiliśmy żadnego wymienić. Obok Gwatemali to chyba mój ulubiony kraj Ameryki Środkowej. 3 maja 2024 roku polecieliśmy do Kolumbii – zaczynając przygodę w nowym kraju i na nowym kontynencie.



































