Przejdź do treści Przejdź do panelu bocznego Przejdź do stopki
Miejsce: Ameryka Środkowa  BelizeRok podróży: 2023~5 min czytania
Miniatura filmu: Autostop Meksyk – Belize, spanie na dziko, bieg na water taxi do San Pedro (Ambergris Caye)
Film: Autostop Meksyk – Belize, spanie na dziko, bieg na water taxi do San Pedro (Ambergris Caye)

Z Meksyku do Belize można dostać się na kilka sposobów, ale żaden nie jest do końca oczywisty. W tym wpisie opisuję, jak wyglądało przekroczenie granicy belizeńskiej, ile nas to kosztowało i jak autostopem dotarliśmy do wioski Sarteneja, gdzie spędziliśmy pierwszą noc pod namiotem.

Przekroczenie granicy Meksyk – Belize

Do Belize wjechaliśmy 14 grudnia 2023 roku. Samo przekroczenie granicy belizeńskiej to mały biznes dla taksówkarzy. Bezpośrednio z meksykańskiego Santa Elena nie można przejść granicy pieszo – trzeba albo nadrobić spory kawałek drogi, albo podjechać taksówką. Za 150 MXN (ok. 34 zł) zostaliśmy najpierw zabrani pod meksykański urząd graniczny, gdzie kierowca poczekał na nas, aż dostaniemy pieczątkę wyjazdową, a następnie podwiózł nas pod urząd belizeński.

W urzędzie meksykańskim trzeba zapłacić podatek turystyczny. Jeżeli uregulowało się go wcześniej, trzeba mieć przy sobie dowód – często jest on wliczony w cenę lotu, ale na fakturze musi być wyszczególniony. Jeśli go nie ma, płaci się na miejscu i wiele osób musi uiścić opłatę po raz drugi, bez możliwości odwołania. Aktualnie jest to 687 MXN (ok. 157 zł) od osoby – drożej, niż podawał internet, więc ledwo nam starczyło. Płatność wyłącznie gotówką.

Na zdjęciu paszportu widać obie pieczątki: meksykańską wyjazdową z 14 grudnia 2023 roku i belizeńską Visitor Permit. Obywatele Polski i innych krajów UE nie potrzebują wizy – na granicy dostaje się zgodę na pobyt do 30 dni (u nas do 12 stycznia 2024 roku). Pobyt można przedłużać w urzędach imigracyjnych o kolejne 30 dni; według oficjalnej strony urzędu kosztuje to 200 BZD (stan na 2026 rok).

Warto wiedzieć

  • Językiem urzędowym w Belize jest angielski.
  • Walutę łatwo przeliczyć: 1 dolar belizeński (BZD) = 0,5 dolara amerykańskiego (USD).
  • Prąd i gniazdka (stan na 2026 rok): gniazdka typu A i B (amerykańskie), spotyka się też brytyjskie typu G; 110 V (czasem 220 V), 60 Hz – na polskie wtyczki potrzebna jest przejściówka (najlepiej uniwersalna), a sprzęt musi obsługiwać niższe napięcie: ładowarki do telefonów i laptopów mają zwykle zakres 100–240 V (sprawdź napis na zasilaczu).
  • Przy wjeździe w urzędzie granicznym trzeba zadeklarować miejsce pobytu.
  • Nocowanie na dziko jest w Belize legalne, o ile nie rozbijamy się na prywatnej ziemi.
  • Ceny i kwoty podajemy według stanu z grudnia 2023 roku (czas naszej wizyty).
  • Przy wyjeździe z Belize drogą lądową płaci się łącznie 40 BZD (ok. 20 USD): opłatę wyjazdową, graniczną i na ochronę przyrody (PACT) – stan na 2026 rok.
  • Między meksykańskim a belizeńskim urzędem granicznym leży strefa wolnocłowa Corozal Free Zone, do której Meksykanie przyjeżdżają po tańsze paliwo i na zakupy.
  • Formularz imigracyjno-celny można wypełnić bezpłatnie online jeszcze przed przyjazdem – link do e-formularza jest na stronie travelbelize.org.

Autostopem do Sarteneja

Plan zakładał przejazd autostopem spod granicy na południe – do Orange Walk, po drodze do Belize City, skąd chcieliśmy złapać prom na wyspy. Z granicy zabrali nas Aurélien, Ewa i Gabriel (@landcruising_family), którzy swoim autem podróżują aż od Kanady i – tak jak my – dzień wcześniej wjechali do Belize. Po ponad dwóch miesiącach nie widzieliśmy auta na polskich blachach, więc był to bardzo miły akcent, podobnie jak cała droga wypełniona rozmowami po polsku i angielsku.

Po drodze przeprawiliśmy się ciekawym promem przewożącym samochody przez rzekę. Na drodze z Corozal do Sarteneja są dwa takie promy – przez rzekę New River i przez lagunę Laguna Seca. To platformy przesuwane wzdłuż stalowej liny, które obsługa napędza ręczną korbą, a przeprawa jest bezpłatna. Przed promem stała kolejka aut, więc chwilę poczekaliśmy. Wspólnie dotarliśmy do Sarteneja – zupełnie nie w naszym kierunku, ale okazało się, że również stąd można dostać się na wyspy. Tylko krótki odcinek drogi był utwardzony; reszta dziurawa, nieoświetlona i – zwłaszcza po deszczu – bardzo błotnista.

Droga prowadzi przez półwysep Sarteneja, porośnięty lasem i poprzecinany lagunami. Tuż obok wioski leży prywatny rezerwat Shipstern (Shipstern Conservation & Management Area) – kilka tysięcy hektarów lasu, mokradeł i namorzynów, w których żyje prawie 300 gatunków ptaków.

Pierwszą noc spędziliśmy pod namiotem. Nie kupiliśmy karty SIM, ale mieliśmy Wi-Fi z pobliskiego baru (Loco-Nuts Social House), z którego do późna leciała muzyka – na szczęście udało się zasnąć. Pierwsze belizeńskie piwo wypiliśmy za 5 BZD (ok. 10 zł) za 275 ml.

Wioskę zobaczyliśmy dopiero rano, w świetle dnia. Sarteneja leży na północnym krańcu półwyspu, nad zatoką Chetumal, i jest największą wioską rybacką w Belize. Założyli ją w połowie XIX wieku uchodźcy z Jukatanu, którzy uciekali przed wojną kast, i do dziś mówi się tu głównie po hiszpańsku. Mieszkańcy łowią przede wszystkim langusty, konchy i ryby, a miejscowi szkutnicy wciąż budują drewniane łodzie – większość tradycyjnej floty rybackiej Belize powstała właśnie tutaj.

Nazwa wioski pochodzi od majańskiego Tza-ten-a-ha – „woda między skałami”. W 1955 roku Sarteneja została zalana przez falę sztormową huraganu Janet, ale wioskę odbudowano. Co roku w Niedzielę Wielkanocną odbywają się tu regaty (Sarteneja Easter Regatta), w których ścigają się tradycyjne drewniane żaglówki – na Wielkanoc większość floty rybackiej jest w porcie.

Łodzie (water taxi) kursujące między Corozal a San Pedro na Ambergris Caye zatrzymują się też w Sarteneja – zwykle tylko na żądanie, więc godzinę odjazdu warto ustalić dzień wcześniej. Rano wsiedliśmy do takiej łodzi (firmy Thunderbolt) i przez płytką zatokę popłynęliśmy w stronę wysp. Nad wodą latały pelikany brunatne.

Wyspy, do których płynęliśmy, leżą przy Rafie Barierowej Belize – ok. 300 km raf wzdłuż całego wybrzeża kraju. To największa rafa barierowa na półkuli północnej, od 1996 roku wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W całym systemie rafowym jest ok. 450 wysepek (cayes) – piaszczystych i namorzynowych.

Tak 15 grudnia dotarliśmy na wyspę Ambergris Caye (San Pedro), a stamtąd ruszyliśmy dalej na Caye Caulker – o tym w kolejnym wpisie.

Spodobał Ci się artykuł?

Zostań ze mną w podróży – obserwuj mnie tam, gdzie lubisz najbardziej.

Zostaw komentarz

Udostępnij ten wpis

XWhatsApp