
Petra – starożytna stolica Nabatejczyków, wykuta w różowo-czerwonych skałach – to najważniejsza atrakcja Jordanii i jeden z siedmiu nowych cudów świata. Większość z Was na pewno widziała już zdjęcie najbardziej znanej budowli, Skarbca Faraona, który w filmie „Indiana Jones i ostatnia krucjata” zagrał świątynię chroniącą Świętego Graala. Zwiedzaliśmy ją 20 marca 2022 roku, drugiego dnia naszego tygodnia w Jordanii. W jeden dzień przeszliśmy ok. 14 km – wzdłuż wąwozu, grobowców, świątyń, pałaców i teatru, aż do klasztoru Ad-Dajr – i zajęło nam to ok. 10 godzin. Petra bez niespodzianki ląduje u nas na pierwszym miejscu w całej Jordanii.
Interaktywny Spis Treści
- Szlak główny: wąwóz As-Sik i Skarbiec Faraona
- Szlak Al-Khubtha – punkt widokowy nad Skarbcem
- Klasztor Ad-Dajr
- Beduini, sprzedawcy i osiołki
- Informacje praktyczne
Szlak główny: wąwóz As-Sik i Skarbiec Faraona
Nocowaliśmy w miasteczku Wadi Musa, tuż przy wejściu do Petry. Trasę zaczęliśmy od głównego, czerwonego szlaku (ok. 4 km w jedną stronę, ok. 2 godziny spokojnym krokiem).
Prowadzi on obok Visitor Center i muzeum, bloków Dżinnów (Djinn Blocks) i Grobowca z Obeliskami do wąwozu As-Sik – wąskiej, krętej szczeliny między skałami wysokimi na kilkadziesiąt metrów.
Obok centrum dla zwiedzających działa Muzeum Petry – zabytki z okolicy, animacje 3D i modele rekonstrukcji pokazują historię tych terenów od epoki kamienia (w 2022 roku tablica przy wejściu zapowiadała bezpłatny wstęp). Ok. 400 m dalej, w dolinie Bab as-Sik, stoją trzy bloki Dżinnów – sześcienne monumenty wykute z litej skały, prawdopodobnie najstarsze monumentalne grobowce Petry, z II wieku p.n.e. Cztery wydłużone piramidy na Grobowcu z Obeliskami to nefesz – nabatejskie symbole zmarłych.
Przed wejściem do wąwozu Nabatejczycy zbudowali tamę i wykuli w skale 88-metrowy tunel, którym gwałtowne powodzie z doliny Wadi Musa odprowadzano z dala od As-Sik (dzisiejsza tama pochodzi z 1964 roku). Wzdłuż obu ścian wąwozu biegną kanały, którymi woda płynęła do miasta, a w wykutych niszach stoją betyle – święte kamienie, w postaci których Nabatejczycy czcili bogów. Sam As-Sik ma nieco ponad 1 km długości i nie wyżłobiła go rzeka – to szczelina powstała po pęknięciu masywu skalnego, którą woda jedynie wygładziła.
Na jej końcu, przez wąski prześwit, nagle pojawia się fasada Skarbca Faraona (Al-Chazna). Ten odcinek jest stosunkowo łatwy.

Skarbiec ma 39,5 m wysokości i w rzeczywistości jest mauzoleum – najpewniej z czasów króla Aretasa IV (9 r. p.n.e. – 40 r. n.e.). Nazwę zawdzięcza beduińskiej legendzie o skarbie faraona ukrytym w urnie na szczycie fasady – ślady kul na urnie to pozostałość prób jego „wydobycia”.
Teatr wykuto w skale w całości, prawdopodobnie na początku I wieku n.e., za Aretasa IV. Żeby zrobić dla niego miejsce, zniszczono starsze grobowce – ich resztki widać w tylnej ścianie widowni. Według wykopalisk mieścił do 6000 widzów; ścianę sceny dobudowali Rzymianie.
Szlak Al-Khubtha – punkt widokowy nad Skarbcem
Na zboczu góry Al-Khubtha, nad centrum miasta, wykuto cztery Grobowce Królewskie – ich rozmiar i położenie wskazują, że chowano w nich władców albo najbogatsze rody Petry. Od prawej to: Grobowiec z Urną, najmniejszy Grobowiec Jedwabny z kolorowymi pasami piaskowca, wzorowany na Skarbcu Grobowiec Koryncki i największy Grobowiec Pałacowy – pięciokondygnacyjna fasada szeroka na 49 m.
Grobowiec z Urną stoi na tarasie wspartym na dwóch poziomach sklepień – Beduini brali podziemne komory za więzienie, a sam grobowiec za sąd. Za fasadą kryje się jedna sala o wymiarach ok. 19 × 17 m. Według greckiej inskrypcji w 447 roku biskup Jason zamienił ją w kościół – wtedy wykuto w niej apsydy.
Mniej więcej w połowie głównego szlaku, za grobowcami królewskimi, odbiliśmy w zielony szlak Al-Khubtha, prowadzący na punkt widokowy nad Skarbcem Faraona. To ok. 3,5 km i do 3 godzin marszu – szlak jest wymagający, z długimi stromymi podejściami po schodach wykutych w skale. Po drodze mija się beduińskie „kawiarnie” w prowizorycznych namiotach, w których można napić się kawy lub herbaty, odpocząć i porozmawiać z miejscowymi.
Wysiłek zostaje wynagrodzony: z góry widać Skarbiec z zupełnie innej perspektywy niż z dołu, a wokół – całą dolinę Petry. Na samym punkcie widokowym jest bar jednego z Beduinów: oprócz zdjęcia można tu usiąść na dywanach, wypić świeży sok pomarańczowy i porozmawiać ze sprzedawcą, który tu mieszka.


Klasztor Ad-Dajr
Po zejściu ze szlaku Al-Khubtha wróciliśmy na szlak główny i przeszliśmy nim dalej – obok teatru, Nimfeum i kolumnadowej ulicy – aż do jego końca. Tam zaczyna się szlak do klasztoru Ad-Dajr (Monastery): ok. 2,5 km w obie strony, które zajmują od 2,5 do 3 godzin, bo prowadzą po kilkuset stopniach pod górę. Wraca się tą samą drogą.
Ulicę kolumnadową zbudowali Rzymianie w II wieku n.e. w miejscu krętej nabatejskiej drogi wzdłuż Wadi Musa – wyprostowali ją, wybrukowali, ustawili podwójny rząd kolumn, a od południa sklepy. Trzęsienie ziemi w 363 roku obaliło kolumnady – dziewięć stojących dziś kolumn ustawiono ponownie. Ulicę zamyka brama Temenos, za którą stoi Kasr al-Bint – najstarsza i główna świątynia Petry z I wieku n.e., poświęcona prawdopodobnie Duszarze, najważniejszemu bogu Nabatejczyków. Jej nazwa („Pałac Córki Faraona”) pochodzi z legendy o faraonie, który obiecał rękę córki temu, kto doprowadzi wodę do jego pałacu.

Ad-Dajr to jedna z największych budowli Petry – jego fasada, wykuta w skale, ma ok. 47 m szerokości i ok. 48 m wysokości. Mimo zmęczenia było warto: jest tu znacznie spokojniej niż przy Skarbcu, a z pobliskich punktów widokowych rozciąga się widok na okoliczne góry.


Ad-Dajr zbudowano na wzór Skarbca, ale zamiast płaskorzeźb na fasadzie są nisze na posągi. W środku jest jedna sala z ławami pod ścianami i ołtarzem – prawdopodobnie zbierały się tu stowarzyszenia religijne. Powstał najpewniej na początku II wieku n.e., za króla Rabbela II, a inskrypcja znaleziona w pobliżu sugeruje, że ku pamięci deifikowanego króla Obodasa I. Później urządzono w nim kaplicę i wyryto krzyże – stąd nazwa, bo dajr to po arabsku „klasztor”. Ścieżka z centrum miasta liczy niemal 800 stopni.
Z Petry można też wrócić pomarańczowym szlakiem obok grobowców (m.in. Grobowiec Żołnierza i Grobowiec Renesansowy) – ok. 5 km, ale pod górę i znacznie trudniej, więc to 2–4 godziny. Żeby zaliczyć i ten szlak tego samego dnia, trzeba mieć naprawdę dobre tempo.
Beduini, sprzedawcy i osiołki
Na terenie Petry wciąż żyje wielu Beduinów – część z nich do niedawna mieszkała w jaskiniach. Przy drodze do większości atrakcji ustawione są stragany i nie da się ich ominąć. Sama ich obecność nam nie przeszkadzała, ale natarczywi sprzedawcy potrafią uprzykrzyć zwiedzanie – podobnie jak osoby proponujące przejażdżkę na osiołku czy bryczką albo „zaprowadzenie” na punkt widokowy. Na zwierzęta, które cały dzień wożą turystów po stromych schodach, przykro się patrzy – my chodziliśmy wszędzie pieszo.


Jeden z miejscowych powiedział nam, że turystów jest wtedy ok. 7 razy mniej niż przed pandemią – dla nich gorzej, bo mniej zarabiają, dla nas lepiej, bo zwiedzało się swobodniej.
Po Petrze ruszyliśmy dalej na północ – do zamków krzyżowców, rezerwatu Dana i kanionu Wadi Numeira – a tydzień zakończyliśmy na pustyni: Wadi Rum – nocleg na pustyni i wycieczka jeepem.
Informacje praktyczne
- Bilet – wstęp do Petry obejmuje Jordan Pass, w trzech wersjach różniących się liczbą dni w Petrze: 1 dzień – 70 dinarów, 2 dni – 75, 3 dni – 80 (ceny z 2022 roku). Karnet pokrywa też wizę i wstęp do ponad 40 innych atrakcji – więcej piszę w informacjach praktycznych o Jordanii.
- Bilety w 2026 roku – bez Jordan Passa wstęp kosztuje 50 JD na 1 dzień, 55 JD na 2 dni i 60 JD na 3 kolejne dni (ceny dla turystów nocujących w Jordanii), dzieci do 12 lat wchodzą bezpłatnie. Nocny pokaz Petra by Night (od niedzieli do czwartku, 20:30–22:30) kosztuje 30 JD – nie obejmuje go Jordan Pass, potrzebny jest też bilet dzienny.
- Ile czasu – przy dobrej kondycji jeden pełny dzień wystarczy, żeby zobaczyć zdecydowaną większość atrakcji: szlak główny, Al-Khubtha i Ad-Dajr. Na spokojne zwiedzanie lepsze są dwa dni.
- Godziny otwarcia – zimą (listopad–kwiecień) wejście od 6:00 do 16:30 (tablica przy wejściu, 2022; w sezonie 2025/26 centrum dla zwiedzających działało zimą 6:30–17:00), latem od 6:00 do 18:00. Aktualne godziny: visitpetra.jo. Warto przyjść jak najwcześniej.
- Nocleg – najwygodniej w Wadi Musa, kilkaset metrów od wejścia.
- Co zabrać – wygodne buty, wodę i coś do jedzenia, a zimą także ciepłą bluzę – w marcu bywa chłodno i wietrznie.



























