Przejdź do treści Przejdź do panelu bocznego Przejdź do stopki
Miejsce: Europa  PolskaRok podróży: 2022~8 min czytania

Trzy dni po powrocie z Jordanii, pod koniec marca 2022 roku, ruszyliśmy na południe Polski, w Sudety. Plan był ambitny: przejść część Głównego Szlaku Sudeckiego – ze Świeradowa-Zdroju przez Góry Izerskie i Karkonosze aż do Karpacza, czyli ok. 65 km w trzy dni, z Wysoką Kopą i Śnieżką po drodze. Szliśmy we czwórkę – z Patrycją, Wiktorem i Karolem. Tuż przed wyjazdem pogoda się zepsuła: zamiast słońca i temperatur powyżej 10 °C prognozy pokazywały mróz i opady śniegu. Ostatecznie to pogoda miała ostatnie słowo – zamiast 65 km przeszliśmy ok. 47, a Śnieżka musi poczekać.

Interaktywny Spis Treści

  1. Dojazd: Jelenia Góra i Świeradów-Zdrój
  2. Dzień 1: przez Góry Izerskie do Szklarskiej Poręby (27 km)
  3. Dzień 2: Wodospad Kamieńczyka i śnieżyca pod Szrenicą (9 km)
  4. Dzień 3: Końskie Łby, Łabski Szczyt i powrót do Szklarskiej Poręby (10 km)
  5. Korona Gór Polski i podsumowanie
  6. Informacje praktyczne

Dojazd: Jelenia Góra i Świeradów-Zdrój

W środę 30 marca rano dojechaliśmy z Wrocławia do Jeleniej Góry. Do autobusu do Świeradowa-Zdroju zostały nam trzy godziny, więc zdążyliśmy zjeść śniadanio-obiad w gruzińskiej knajpie i przejść się po starówce. Trzy godziny później do naszego apartamentu w Świeradowie-Zdroju dojechała reszta ekipy. Pierwszy dzień był organizacyjny – po miłym wieczorze przygotowaliśmy się (także mentalnie) na trzy dni wędrówki.

Sercem starówki Jeleniej Góry jest Plac Ratuszowy, otoczony kamienicami z podcieniami. Stojący pośrodku późnobarokowy ratusz zbudowano w latach 1744–1747 według projektu Christopha Gottlieba Hedemanna – poprzedni budynek został poważnie uszkodzony w 1739 roku, gdy zawaliła się jego wieża. Galeria na wysokości drugiego piętra łączy go z zespołem tzw. Siedmiu Domów, w którym od lat 70. mieszczą się biura. Przed południową fasadą ratusza stoi kamienna studnia z rzeźbą Neptuna z 1727 roku.

Świeradów-Zdrój to miejscowość, w której zaczyna się Główny Szlak Sudecki – czerwony szlak o długości ok. 440 km, prowadzący przez całe polskie Sudety aż do Prudnika. My zamierzaliśmy przejść jego początek: przez Góry Izerskie i Karkonosze do Karpacza.

Tablica na starcie przypomina, że szlak nosi imię Mieczysława Orłowicza (1881–1959) – doktora prawa, z zamiłowania krajoznawcy i popularyzatora turystyki. Kilka kroków dalej jest dworzec kolejowy, otwarty w 1909 roku razem z linią z Mirska. W 1996 roku zawieszono tu ruch pasażerski, a od 2019 roku w odnowionym budynku działa miejskie centrum kultury „Stacja Kultury”. Przed dworcem stoi zabytkowy parowóz serii Tp4.

Wróć do spisu treści


Dzień 1: przez Góry Izerskie do Szklarskiej Poręby (27 km)

W czwartek 31 marca od rana widoczność była słaba. Startowaliśmy z wysokości 468 m n.p.m. i im wyżej, tym było gorzej – z punktów widokowych nici. Temperatura po pewnym czasie spadła poniżej zera, a w śnieg regularnie można było wpaść powyżej kolan. Na szlaku minęliśmy zaledwie kilka osób, więc ścieżka nie była wydeptana i szło się trudniej.

Pierwszym punktem był Stóg Izerski z górną stacją kolei gondolowej ze Świeradowa. Schronisko na Stogu Izerskim było jednak zamknięte, podobnie jak później schronisko na Wysokim Kamieniu – na ciepły posiłek po drodze nie było co liczyć.

Za Stogiem mija się Łącznik (1066 m n.p.m.). Przy ścieżce stoi tam kamień z tabliczką, na której podano także niemiecką nazwę Hernsdorfer Kamm, i z wyrytym napisem „Sophienweg”.

Dalej szlak prowadzi grzbietem przez Polanę Izerską i punkt widokowy Młaki, z którego tego dnia widać było jedynie mgłę.

Najważniejszym szczytem dnia była Wysoka Kopa (1126 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Gór Izerskich, należący do Korony Gór Polski. Dalej minęliśmy skały Zwaliska za dawną kopalnią kwarcu „Stanisław” i weszliśmy na Wysoki Kamień (1058 m n.p.m.).

Kopalnia kwarcu „Stanisław” leży na stoku Izerskich Garbów, na wysokości ok. 1050 m n.p.m. Kwarc wydobywano tu już w XIII wieku, a współczesną kopalnię założono w latach 50. XX wieku – uchodziła za najwyżej położony zakład wydobywczy w Europie Środkowej. W 1997 roku kopalnię sprywatyzowano, a nowy właściciel, który kupił ją w 2001 roku, nie podjął już wydobycia.

Po przejściu ok. 27 km dotarliśmy do Szklarskiej Poręby – zmęczeni i z przemoczonymi butami.

Wróć do spisu treści


Dzień 2: Wodospad Kamieńczyka i śnieżyca pod Szrenicą (9 km)

Drugiego dnia (1 kwietnia) planowaliśmy dojść do schroniska „Odrodzenie” na Przełęczy Karkonoskiej – ok. 18 km. Ze Szklarskiej Poręby weszliśmy do Karkonoskiego Parku Narodowego (wstęp 8 zł) i po drodze zahaczyliśmy o Wodospad Kamieńczyka (osobno 10 zł). Do samego wodospadu podchodzi się wąskim skalnym wąwozem, w kasku – zimą, w lodzie i śniegu, wyglądał wyjątkowo.

Wodospad Kamieńczyka spada trzema kaskadami z wysokości 27 m i jest najwyższym wodospadem w polskich Sudetach. Poniżej ciągnie się ok. 100-⁠metrowy wąwóz o ścianach wysokich na 30–35 m, a kaski, które dostaje się razem z biletem, chronią przed odpadającymi kamieniami. Wodospad był jednym z plenerów filmu „Opowieści z Narnii: Książę Kaspian”. Tuż obok stoi drewniane schronisko „Kamieńczyk”.

Aż do schroniska na Hali Szrenickiej warunki były znośne, a ścieżka wydeptana. W menu schroniska pierogi ruskie zostały przemianowane na ukraińskie – znak czasów, kilka tygodni po wybuchu wojny w Ukrainie.

Problemy zaczęły się w okolicy Szrenicy (1362 m n.p.m.). Mieliśmy jeszcze sporo czasu, więc po krótkiej przerwie w schronisku „Szrenica” ruszyliśmy dalej w stronę celu. Coraz gorsza widoczność i śnieżyca z silnym wiatrem sprawiły jednak, że mniej więcej na wysokości Twarożnika, po wspólnej naradzie, zdecydowaliśmy się zawrócić i przenocować w schronisku na Szrenicy. Tam też opracowaliśmy alternatywny plan – bez zdobywania Śnieżki.

Tego dnia przeszliśmy tylko 9 km, a najniższa temperatura, jakiej doświadczyliśmy, wynosiła −7/−8 °C – odczuwalna była dwukrotnie niższa. Dla mnie był to pierwszy nocleg w schronisku górskim. Wieczorem mgła trochę się podniosła, a w schronisku mogliśmy spróbować wielu regionalnych piw – łącznie z piwem „Szrenica”.

Wróć do spisu treści


Dzień 3: Końskie Łby, Łabski Szczyt i powrót do Szklarskiej Poręby (10 km)

Trzeciego dnia (2 kwietnia) najpierw zeszliśmy pod skały Końskie Łby – niestety we mgle w ogóle nie było ich widać – i wróciliśmy pod schronisko na Szrenicy.

Dalej poszliśmy czerwonym szlakiem, którego kawałek prowadzi po czeskiej stronie granicy. Za Mokrą Przełęczą skręciliśmy w szlak zielony do Schroniska pod Łabskim Szczytem.

Dopiero od schroniska widoczność zaczęła się poprawiać – pierwszy raz na całej trasie była na tyle dobra, żeby cokolwiek zobaczyć.

Schronisko pod Łabskim Szczytem (1168 m n.p.m.) należy do najstarszych w Karkonoszach. Jego początki sięgają wojny trzydziestoletniej (1618–1648), gdy powstała tu jedna z pierwszych bud pasterskich, w której zatrzymywali się też wędrowcy. Po niemiecku nazywano je Alte Schlesische Baude. W grudniu 1915 roku budynek spłonął, a po II wojnie światowej schronisko przejęło PTTK.

Do Szklarskiej Poręby zeszliśmy szlakiem żółtym, obok Kukułczych Skał – tego dnia wyszło ok. 10 km.

Do Karpacza pojechaliśmy już tylko dlatego, że mieliśmy tam zarezerwowany nocleg. Następnego dnia, w niedzielę 3 kwietnia, w końcu wyszło słońce – ale my wracaliśmy już do domu.

Wróć do spisu treści


Korona Gór Polski i podsumowanie

Wszyscy należymy do Klubu Zdobywców Korony Gór Polski – idea polega na wejściu na najwyższe (czasem najbardziej reprezentatywne) szczyty wszystkich 28 pasm górskich w Polsce. Dla mnie i Patrycji Wysoka Kopa była drugą oficjalną pieczątką w książeczce, po Rysach. Gdybym miał książeczkę od zawsze, byłyby w niej jeszcze Śnieżka i Tarnica – wciąż mało, ale mamy czas.

Szkoda niezrealizowanego celu, ale wygrał rozsądek – ostatecznie przeszliśmy ok. 47 km. Dla nas było to zupełnie nowe doświadczenie, bo nigdy wcześniej nie wędrowaliśmy w takiej aurze. Nie poddajemy się – następnym razem zdobędziemy Śnieżkę, a nawet więcej.

Wróć do spisu treści


Informacje praktyczne

  • Trasa: Główny Szlak Sudecki (czerwony, ok. 440 km) zaczyna się w Świeradowie-Zdroju. Odcinek Świeradów-Zdrój – Szklarska Poręba – Przełęcz Karkonoska – Karpacz ma ok. 65 km – zimą, w głębokim śniegu, warto zaplanować go z zapasem czasu. Oba etapy – ten zimowy i letni ze Szklarskiej Poręby do Wałbrzycha – są razem we wpisie Główny Szlak Sudecki od Świeradowa-Zdroju do Wałbrzycha.
  • Dojazd: do Świeradowa-Zdroju dojeżdżają autobusy z Jeleniej Góry.
  • Opłaty (2022): wstęp do Karkonoskiego Parku Narodowego – 8 zł, Wodospad Kamieńczyka – 10 zł.
  • Schroniska: zimą część schronisk bywa zamknięta (pod koniec marca 2022 roku nie działały m.in. schroniska na Stogu Izerskim i na Wysokim Kamieniu, a czynne były m.in. schronisko na Hali Szrenickiej i „Szrenica”), dlatego przed wyjazdem warto sprawdzić, które obiekty są otwarte.
  • Warunki zimowe: pod koniec marca w Sudetach wciąż może być pełna zima – mróz, śnieg powyżej kolan, słaba widoczność i silny wiatr na grzbietach. Przydają się nieprzemakalne buty i gotowość do zmiany planu.
  • Pociąg do Świeradowa-Zdroju: od grudnia 2023 roku do Świeradowa-Zdroju znów kursują pociągi Kolei Dolnośląskich – z Gryfowa Śląskiego jedzie się ok. 20 minut.

Wróć do spisu treści


Galeria zdjęć

Spodobał Ci się artykuł?

Zostań ze mną w podróży – obserwuj mnie tam, gdzie lubisz najbardziej.

Zostaw komentarz

Udostępnij ten wpis

XWhatsApp