Przejdź do treści Przejdź do panelu bocznego Przejdź do stopki
Miejsce: Europa  PolskaRok podróży: 2003, 2020~11 min czytania

Pod koniec lipca 2020 roku spędziliśmy tydzień w Zakopanem (25 lipca – 1 sierpnia), prosto po kilku dniach na Kaszubach. Była to moja druga wizyta w Tatrach – po 17 latach; o pierwszej, z sierpnia 2003 roku, piszę na końcu artykułu. Zaczęliśmy spokojnie od Nosala, potem przyszedł Giewont i spacer po Gubałówce, najważniejszy dzień – wejście na Rysy – a na koniec Kasprowy Wierch pieszo i Wielki Kopieniec. Poniżej relacja dzień po dniu, z czasami przejść i praktycznymi wskazówkami.

Interaktywny Spis Treści

  1. Dzień 1: Nosal na rozgrzewkę
  2. Dzień 2: Giewont z Kuźnic i zejście Doliną Strążyską
  3. Dzień 3: Gubałówka
  4. Dzień 4: Rysy
  5. Dzień 6: Kasprowy Wierch pieszo i Hala Gąsienicowa
  6. Dzień 7: Pęksowy Brzyzek i Wielki Kopieniec
  7. Zakopane w 2003 roku
  8. Informacje praktyczne

Dzień 1: Nosal na rozgrzewkę

25 lipca na pierwszą, spokojną wyprawę wybraliśmy Nosal (1206 m n.p.m.) – niewysoki szczyt tuż nad Kuźnicami, z którego widać Zakopane i pierwsze tatrzańskie szczyty. Mimo wszystko ludzi na szlaku było całkiem sporo. Po zejściu złapał nas deszcz, ale na szczęście obyło się bez burzy.

Na Nosal prowadzi z Kuźnic zielony szlak – wejście zajmuje ok. 35 minut. Góra jest zbudowana z wapieni i dolomitów, a nazwę zawdzięcza skałom od północnego zachodu, które przypominają nos. Ze szczytu widać m.in. Giewont, Czerwone Wierchy i dolinę Bystrej, a na północnym zboczu działa stacja narciarska Nosal.

Wróć do spisu treści


Dzień 2: Giewont z Kuźnic i zejście Doliną Strążyską

26 lipca wyruszyliśmy w pięć osób z Zakopanego do Kuźnic około 5:40, a na Giewoncie (1894 m n.p.m.) byliśmy około 9:40. Weszliśmy niebieskim szlakiem przez Halę Kondratową i Przełęcz Kondracką – w jedną stronę to 8,2 km – a wróciliśmy do Doliny Strążyskiej (9,4 km), więc łącznie przeszliśmy około 18 km.

Szlak był łatwiejszy, niż myślałem. Spora jego część prowadzi przez las, więc ładne widoki pojawiają się dopiero po jakimś czasie – za to od Przełęczy Kondrackiej (1725 m) robi się naprawdę pięknie.

Najciekawszy moment trasy to łańcuchy pod szczytem. Przez kilka pierwszych godzin mieliśmy wspaniałą pogodę, potem stopniowo nadchodziły chmury, a przy zejściu zaczęło padać, co mocno spowolniło nasz marsz. Dziwiły nas zorganizowane grupy, które w deszczu wchodziły na Giewont z parasolkami.

Żelazny krzyż na Giewoncie ustawiono w lipcu 1901 roku z inicjatywy proboszcza Zakopanego, ks. Kazimierza Kaszelewskiego, na 1900-⁠lecie narodzin Chrystusa. Składa się z ok. 400 elementów wykonanych w krakowskiej fabryce Józefa Góreckiego, o czym przypomina tabliczka u jego podstawy. Części wnieśli na szczyt parafianie, a cały krzyż ma 17,5 m, z czego 2,5 m osadzono w skale.

W drodze powrotnej zahaczyliśmy o wodospad Siklawica (23 m wysokości) w Dolinie Strążyskiej, a w Zakopanem – o skocznię narciarską Wielką Krokiew. Giewont był jednym z dwóch moich największych celów tego pobytu, więc bardzo się cieszę, że się udało.

Wróć do spisu treści


Dzień 3: Gubałówka

27 lipca wybraliśmy się na Gubałówkę (1120–1129 m n.p.m.) – długie wzniesienie w Paśmie Gubałowskim, na północny zachód od centrum Zakopanego. Z jej grzbietu widać panoramę polskich Tatr z Giewontem pośrodku, a w dole – Zakopane. Na szczycie stoi maszt nadajnika radiowo-telewizyjnego o wysokości 102 m.

Z centrum Zakopanego wjeżdża na Gubałówkę kolej linowo-terenowa, uruchomiona 20 grudnia 1938 roku po zaledwie 168 dniach budowy. Ma ok. 1,3 km długości i pokonuje prawie 300 m różnicy wzniesień. Z Gubałówki można też przejść grzbietem Szlakiem Papieskim na Butorowy Wierch i zjechać stamtąd wyciągiem krzesełkowym do Kościeliska. My weszliśmy na Gubałówkę pieszo – oficjalnym, bezpłatnym szlakiem, który biegnie po prawej stronie kolejki.

Wróć do spisu treści


Dzień 4: Rysy

28 lipca przyszedł czas na drugi wielki cel – Rysy (2499 m), najwyższy szczyt Polski. Wyruszyliśmy z Palenicy Białczańskiej o 4:40, przez Morskie Oko i Czarny Staw, a na szczycie stanęliśmy między 13 a 14 – głównie przez długie czekanie na łańcuchach. Pełna relacja z czasami przejścia i poradami jest w osobnym wpisie: Rysy od polskiej strony – relacja i porady. Dzień po Rysach odpoczywaliśmy.

Wróć do spisu treści


Dzień 6: Kasprowy Wierch pieszo i Hala Gąsienicowa

30 lipca postanowiliśmy wybrać się na Kasprowy Wierch (1987 m n.p.m.). Podobnie jak na Giewont, wystartowaliśmy z Kuźnic, tym razem późno – około 12:30. Zdecydowana większość osób wybierała wjazd kolejką linową, o czym świadczyły długie kolejki przed stacją. My postanowiliśmy „nie oszukiwać” – tym bardziej że bilet na kolejkę jest drogi.

Kolej linową na Kasprowy Wierch zbudowano w 227 dni – pierwsi pasażerowie wjechali na szczyt 15 marca 1936 roku. Trasa ma ok. 4,3 km i dwa odcinki z przesiadką na stacji pośredniej Myślenickie Turnie, obok której prowadzi szlak. W 2007 roku kolej zmodernizowano i dziś jeden wagonik zabiera do 60 osób.

Szlak prowadzi mniej więcej wzdłuż trasy kolejki. Nie jest zbyt wymagający, ale dość czasochłonny, dlatego na szczyt dotarliśmy przed 16. Widoki ze ścieżki są wspaniałe: z jednej strony Giewont i Zakopane, z drugiej – coraz więcej tatrzańskich grani.

Kasprowy Wierch to szczyt graniczny, więc znów zobaczyliśmy tereny należące już do Słowacji. Ze szczytu widać m.in. Goryczkowe przełęcze i Kopę Kondracką po jednej stronie, a Świnicę, Kościelec i Stawy Gąsienicowe po drugiej. Na szczycie stoi też stacja meteorologiczna z dzwonem.

Budynek obserwatorium meteorologicznego postawiono w 1938 roku i od 1945 roku jest to najwyżej położony budynek w Polsce. Nazwa szczytu pochodzi od pobliskiej Hali Kasprowej, a ta – według podań – od imienia albo przezwiska jej właściciela, górala Kaspra.

Po krótkim odpoczynku na szczycie wróciliśmy wschodnią stroną – przez Halę Gąsienicową i schronisko Murowaniec – podziwiając ostatnie promienie zachodzącego słońca.

Wróć do spisu treści


Dzień 7: Pęksowy Brzyzek i Wielki Kopieniec

Ostatni dzień, 31 lipca, zaczęliśmy od Starego Cmentarza na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem – cmentarza zasłużonych, na którym spoczywa wiele osób związanych z Zakopanem i Tatrami, m.in. Tytus Chałubiński i Kornel Makuszyński. Zachwycają drewniane, rzeźbione nagrobki w stylu podhalańskim.

Cmentarz powstał w połowie XIX wieku – teren pod pochówki przekazał parafii góral Jan Pęksa (brzyzek to strome zbocze, stąd nazwa), a założył go pierwszy proboszcz Zakopanego, ks. Józef Stolarczyk. Spoczywają tu m.in. muzyk Jan Krzeptowski Sabała, narciarze Helena Marusarzówna i Stanisław Marusarz oraz Stanisław Witkiewicz. Kornel Makuszyński, autor „Koziołka Matołka” i „Szatana z siódmej klasy”, zmarł 31 lipca 1953 roku – byliśmy tu więc w rocznicę jego śmierci.

Tuż obok cmentarza stoi drewniany Stary Kościół z lat 1847–1851, jedna z najstarszych świątyń w Zakopanem. Pierwotnie nosił wezwanie św. Klemensa, a obecne – Matki Boskiej Częstochowskiej – otrzymał dopiero w latach 30. XX wieku.

Na koniec weszliśmy na niewysoki Wielki Kopieniec (1328 m n.p.m.) – ze stromym podejściem na ostatnim odcinku. Z trasy mogliśmy tym razem od dołu podziwiać tereny, którymi schodziliśmy dzień wcześniej z Kasprowego.

Na szczyt weszliśmy od strony Doliny Olczyskiej, a zeszliśmy przez polanę w stronę Toporowej Cyrhli. Wierzchołek jest skalisty i nagi, a widać z niego niemal całe Tatry – od Hawrania po Osobitą. Dawniej stoki należały do Hali Kopieniec i wypasano je aż po szczyt; dziś wypas kulturowy prowadzi się tylko na Polanie pod Kopieńcem. Pierwszymi, którzy weszli tu zimą na nartach, byli w 1908 roku Mieczysław Karłowicz i Mariusz Zaruski.

1 sierpnia wróciliśmy z Zakopanego – to był koniec naszej przygody z Tatrami, ale na pewno tam wrócimy. To tylko kwestia czasu!

Wróć do spisu treści


Zakopane w 2003 roku

Pierwszy raz byłem w Zakopanem jako dziecko, w sierpniu 2003 roku, z siostrą. Mieszkaliśmy w agroturystyce na wzniesieniu na północ od Zakopanego, z ładnym widokiem na Tatry. Mieliśmy tam swojskie śniadania. Za domem, przy płocie, za którym pasły się owce, zrobiliśmy sobie bramkę i godzinami graliśmy w piłkę.

Z noclegu dojeżdżaliśmy do Zakopanego i okolic. Na Gubałówkę wjechaliśmy kolejką linowo-terenową, która kursuje od 1938 roku (trasa ma ok. 1,3 km). Na górze był już wtedy punkt widokowy z drewnianą barierką i panoramą Tatr, a na łące przy grzbiecie można było przejechać się na koniu prowadzonym przez opiekuna.

Na Krupówkach, głównym deptaku Zakopanego, stał wielki góral w kapeluszu – wyglądał jak figura, ale w środku był przebrany człowiek. Wzdłuż ulicy ciągnęły się stragany i ogródki piwne pod parasolami. Popularną pamiątką i zabawką był wtedy drewniany skoczek narciarski na sprężynach, stylizowany na Adama Małysza albo na mysz.

Chodzenie po górach było dla mnie wtedy bardzo męczące – kiedy pewnego dnia usłyszałem „groźbę”, że wejdziemy na Giewont, byłem przerażony. Najwyżej weszliśmy na Sarnią Skałę (1377 m n.p.m.) – skaliste wzniesienie w reglach nad Zakopanem. Z jej szczytu widać z bliska wspomniany wcześniej Giewont, a w dole całe miasto. Prowadzi tam czarny szlak przez Czerwoną Przełęcz, na który można wejść z Doliny Strążyskiej albo z Doliny Białego.

W Dolinie Strążyskiej nad szlakiem wznoszą się wapienne turnie. W sąsiedniej Dolinie Białego przy szlaku widać zagrodzone drewnianą kratą wejście, które wygląda jak jaskinia. To w rzeczywistości wylot sztolni po kopalni uranu, którą w latach 50. XX wieku prowadzili tu Sowieci – wchodzić do niej nie wolno. Na tym wyjeździe kupiłem książeczkę górską i zbierałem do niej pieczątki z różnych miejsc – pamiętam, jak przykro mi było, kiedy w jednej dolinie zapomniałem wbić pieczątkę. Po latach próbowałem ją odnaleźć, ale nigdzie jej nie było.

Byliśmy też na Hali Gąsienicowej, skąd widać w dole schronisko Murowaniec, a nad nim szczyty Tatr Wysokich, oraz w Dolinie Kościeliskiej, gdzie przeszliśmy przez Jaskinię Mroźną. Trasa w jaskini ma ok. 500 m. W 2003 roku była jeszcze oświetlona elektrycznie, a od remontu w latach 2020–2023 zwiedza się ją z własną latarką.

Zajrzeliśmy też pod skocznię Wielka Krokiew. Pojechaliśmy też do Krynicy-Zdroju, ok. 75 km w linii prostej na północny wschód od Zakopanego (drogą to ponad 100 km) – po drodze zatrzymaliśmy się nad kamienistym brzegiem Dunajca. Popołudnie spędziliśmy na deptaku przed Starym Domem Zdrojowym i w pijalni wód mineralnych – do dziś pamiętam ich specyficzny zapach. Najwięcej frajdy dał letni tor saneczkowy Sankostrada.

Wróć do spisu treści


Informacje praktyczne

  • Baza – mieszkaliśmy w Zakopanem; na Giewont i Kasprowy Wierch wychodzi się z Kuźnic, na Rysy – z Palenicy Białczańskiej (dojazd busem lub taksówką).
  • Wstęp do Tatrzańskiego Parku Narodowego jest płatny – bilety kupicie przy wejściach na szlaki albo przez internet; aktualne ceny i zasady na tpn.pl.
  • Wychodźcie wcześnie – latem szlaki są zatłoczone, a po południu często przychodzą deszcz i burze (nas deszcz złapał na Nosalu i na Giewoncie).
  • Kolejka na Kasprowy Wierch – w sezonie przed stacją ustawiają się długie kolejki, a bilet jest drogi; wejście pieszo z Kuźnic zajęło nam ok. 3,5 godziny.
  • Łańcuchy – na Giewoncie jest krótki odcinek z łańcuchami pod szczytem; na Rysach dużo dłuższy (więcej we wpisie o Rysach).
  • Korona Gór Polski – Rysy – najwyższy szczyt polskich Tatr – należą do Korony Gór Polski; pieczątkę można przybić m.in. w schronisku przy Morskim Oku.
  • Bilety TPN – w 2026 roku wstęp kosztuje 11 zł (ulgowy 5,50 zł, tygodniowy 55 zł); dzieci do 7 lat wchodzą bezpłatnie.
  • Ceny kolejki na Kasprowy Wierch – latem 2026 roku (sezon wysoki, od 4 czerwca do 30 września) bilet normalny w obie strony kosztował w kasie 165 zł, a online od 99 do 165 zł, zależnie od godziny wyjazdu. Bilety online można kupić najpóźniej 2 godziny przed wyjazdem.
  • Zakaz chodzenia nocą – od 1 marca do 30 listopada po szlakach TPN nie wolno chodzić od zmierzchu do świtu.

Wróć do spisu treści


Galeria zdjęć

Spodobał Ci się artykuł?

Zostań ze mną w podróży – obserwuj mnie tam, gdzie lubisz najbardziej.

Zostaw komentarz

Udostępnij ten wpis

XWhatsApp