Przejdź do treści Przejdź do panelu bocznego Przejdź do stopki
Miejsce: Europa  Hiszpania, PortugaliaRok podróży: 2023~10 min czytania

Krótko po festiwalu Pol’and’Rock, w dniach 10–24 sierpnia 2023 roku, wyruszyliśmy z Patrycją na dwutygodniową wyprawę po Hiszpanii i Francji. Zaczęliśmy w Portugalii, w Porto, ale na zwiedzanie przeznaczyliśmy tylko pół dnia – chcieliśmy jak najszybciej dotrzeć do kolegi, który był wtedy na północy Hiszpanii, w górach Picos de Europa. Przemieszczać się mieliśmy głównie autostopem. To pierwsza część relacji: Porto, Galicja, Picos de Europa i Bilbao. Druga część – południe Francji i powrót – jest we wpisie Autostopem po południu Francji.

Miniatura filmu: Eurotrip: Portugalia, Hiszpania, Francja i Niemcy (sierpień 2023)1:00
Film: Eurotrip: Portugalia, Hiszpania, Francja i Niemcy (sierpień 2023)

Interaktywny Spis Treści

  1. Trasa całej wyprawy
  2. Porto w pół dnia
  3. Autostopem przez Galicję – Santiago de Compostela i nocleg pod Lugo
  4. Park Narodowy Picos de Europa – jeziora Covadonga
  5. Bilbao – Guggenheim i stare miasto
  6. Informacje praktyczne

Trasa całej wyprawy

W dwa tygodnie przejechaliśmy kawał zachodniej Europy, mniej więcej połowę nocy spędzając w namiocie:

  • 10–11.08 – Porto, potem autostopem do Hiszpanii (Tui) i dalej przez Galicję,
  • 12–13.08 – Caldas de Reis, Santiago de Compostela i Lugo (nocleg na dziko),
  • 13–16.08 – kemping Covadonga w Parku Narodowym Picos de Europa, jeziora Covadonga i szlak górski, Cangas de Onís,
  • 16–18.08 – Bilbao,
  • 19–22.08 – Francja: Bajonna, Tuluza, Montpellier i jezioro Lac du Salagou,
  • 22–24.08 – powrót autostopem, BlaBlaCarem przez Lyon i Fryburg oraz Flixbusem do Polski.

Wróć do spisu treści


Porto w pół dnia

Na Porto mieliśmy tylko pół dnia, więc zobaczyliśmy najważniejsze miejsca w centrum. Najbardziej znanym widokiem miasta jest dwupoziomowy, żelazny most Ponte Dom Luís I nad rzeką Douro, z którego rozciąga się panorama starych dzielnic na zboczach.

Po drugiej stronie Douro, w Vila Nova de Gaia, nad mostem stoi klasztor Serra do Pilar – jego kościół i krużganek mają okrągły plan i taką samą średnicę. Kościół otwarto w 1672 roku, a w 1996 roku klasztor, most i historyczne centrum Porto wpisano na listę UNESCO. Most Dom Luís I otwarto w 1886 roku; zaprojektował go Théophile Seyrig, wcześniej wspólnik Gustave’a Eiffla. Górnym pomostem jeździ metro i chodzą piesi, dolnym – autobusy, taksówki i rowery.

Koniecznie trzeba zajrzeć do hali dworca São Bento – jej ściany pokrywają tysiące niebiesko-białych płytek azulejos, przedstawiających sceny z historii Portugalii.

Ciekawostką jest McDonald’s Imperial – restauracja w dawnej kawiarni, z witrażami i żyrandolami, nazywana jednym z najpiękniejszych McDonald’sów na świecie. Kawałek dalej, na końcu alei Avenida dos Aliados, stoi ratusz z wysoką wieżą zegarową.

Najstarszym zabytkiem w okolicy jest katedra Sé – jej obecny gmach zaczęto wznosić w drugiej połowie XII wieku, a w 1387 roku wziął w niej ślub król Jan I z Filipą Lancaster. Z kolei symbolem miasta jest barokowy zespół Clérigos, zaprojektowany przez Nicolaua Nasoniego: kościół z lat 1732–1750 i stojąca za nim wieża Torre dos Clérigos z lat 1754–1763. Wieża ma 75,6 m, a na jej szczyt prowadzi 240 stopni.

Zajrzeliśmy też na stary cmentarz Cemitério da Lapa z ozdobnymi kaplicami grobowymi, a spacerując ulicami trafialiśmy na kolejne kościoły z fasadami z azulejos.

Wróć do spisu treści


Autostopem przez Galicję – Santiago de Compostela i nocleg pod Lugo

Po południu wyjechaliśmy z Porto i z Póvoa de Varzim zaczęliśmy łapać stopa w stronę Hiszpanii. Na początku szło obiecująco – pierwszego dnia przejechaliśmy około 200 km, jadąc wzdłuż granicy portugalsko-hiszpańskiej, aż do Tui i dalej w głąb Galicji. Wtedy uważaliśmy to za średni wynik – jak się okazało, był to nasz najlepszy dzień autostopu w Hiszpanii. Za granicę zabrał nas kierowca z Portugalii, a ogólnie stopowanie szło tu zdecydowanie gorzej niż kiedyś mi we Włoszech.

W Galicji kilka razy przecinaliśmy Camino de Santiago – drogę pielgrzymów do Santiago de Compostela. Jedną noc spędziliśmy nawet w schronisku dla pielgrzymów, a rano ruszyliśmy dalej z Caldas de Reis.

Dalej było już tylko gorzej. Kierowca podwiózł nas na dworzec w Padrón, skąd pociągiem dojechaliśmy do Santiago de Compostela. Tam straciliśmy mnóstwo czasu na łapaniu stopa i ostatecznie wsiedliśmy w autobus do Lugo. Od tej pory, żeby nie tracić całych dni, po Hiszpanii jeździliśmy już tylko płatnym transportem publicznym.

Nowoczesny kompleks na wzgórzu to Cidade da Cultura de Galicia – Miasto Kultury na górze Gaiás, zaprojektowane przez zespół Petera Eisenmana. Budowę rozpoczęto w 2001 roku, a pierwsze gmachy, z Biblioteką i Archiwum Galicji, otwarto w 2011 roku. Stopa łapaliśmy przy drodze wylotowej, z tekturą „Arzúa, Lugo”.

Pod Lugo spaliśmy na dziko w namiocie – trzeba było odejść kawałek od centrum, ale za to było spokojnie. Dotarcie do Picos de Europa zajęło nam w sumie trzy dni, o jeden dłużej, niż zakładaliśmy.

Wróć do spisu treści


Park Narodowy Picos de Europa – jeziora Covadonga

Celem pierwszej części wyprawy był kemping Covadonga w Asturii, na skraju Parku Narodowego Picos de Europa. Na miejscu okazało się, że kolega z różnych względów postanowił zakończyć swoją podróż i wrócić do Polski, więc widzieliśmy się tylko jeden wieczór. My zostaliśmy w parku jeszcze dwa dni. Kemping był przyzwoity: ze stołówką, małym sklepikiem i dużą liczbą pryszniców.

Nad jeziora Lagos de Covadonga dojeżdża się autobusem – po drodze mijaliśmy kamienne domy w Soto de Cangas i różową bazylikę Santa María la Real de Covadonga. Autobus pokonuje około 1100 m przewyższenia, a na górze panują zupełnie inne warunki: niższa temperatura i regularna mgła.

Picos de Europa to najstarszy park narodowy Hiszpanii – utworzono go 22 lipca 1918 roku jako Park Narodowy Góry Covadonga, właśnie wokół jezior, a później dwukrotnie powiększono. Najwyższy szczyt, Torre de Cerredo, ma 2648 m. Dwa główne jeziora, Enol i Ercina, są pochodzenia polodowcowego i leżą na wysokości ok. 1100 m; trzecie, Bricial, wypełnia się wodą tylko podczas roztopów.

Wokół jezior rozciągają się zielone doliny, wapienne skały i pastwiska, na których swobodnie chodzą krowy – często tuż przy ścieżce.

Wieczorami gotowaliśmy na kempingu na kuchence turystycznej – tak wyglądał nasz typowy obiad w czasie tej wyprawy.

Następnego dnia wróciliśmy w góry na szlak w okolicy jezior. Po drodze zajrzeliśmy do kamiennej chatki pasterskiej i minęliśmy pozostałości dawnej kopalni z wagonikami.

Wagoniki przy szlaku to pozostałość kopalni Buferrera – do 1979 roku wydobywano tu rudy żelaza, manganu i rtęci. Tuż obok jest punkt widokowy Mirador del Príncipe, z którego widać rozległą równinę Vega de Comeya. Dawniej było tu jezioro, dlatego nazywa się ją czasem „nieobecnym jeziorem” Covadonga.

Najwyższe szczyty pasma mają około 2650 m, my chodziliśmy w niższych partiach, na wysokości 1200–1300 m – wyżej i tak nic byśmy nie zobaczyli, bo widoczność ograniczała mgła. Park narodowy jest jednak zdecydowanie wart odwiedzenia, najlepiej w lipcu, kiedy jest najcieplej.

Przed wyjazdem do Bilbao zatrzymaliśmy się jeszcze w Cangas de Onís przy rzymskim moście nad rzeką Sella.

Cangas de Onís uchodzi za pierwszą stolicę Królestwa Asturii. Garbaty kamienny most nad Sellą nazywany jest rzymskim, ale zbudowano go dopiero w średniowieczu.

Wróć do spisu treści


Bilbao – Guggenheim i stare miasto

Kolejnym przystankiem było Bilbao, gdzie gościł nas Guillem, poznany na Work & Travel w USA. Zostaliśmy dwa dni: w pierwszy zwiedziliśmy główne atrakcje (na nie wystarczy jeden dzień), a w drugi pojechaliśmy na plażę pod miastem – było wtedy 36 stopni. Zaczęliśmy od stadionu San Mamés, na którym gra Athletic Bilbao.

Symbolem miasta jest Muzeum Guggenheima – przed wejściem stoi kwiatowa rzeźba psa Puppy, a od strony rzeki ogromny pająk Maman.

Gmach muzeum zaprojektował Frank Gehry, a otwarto go 18 października 1997 roku. Zakrzywione ściany pokrywa ok. 33 tysięcy płytek z tytanu o grubości ok. 0,4 mm, a podstawę – wapień spod Granady. Mówi się nawet o „efekcie Bilbao” – tak bardzo muzeum odmieniło tę część miasta. Bliżej starego miasta, nad samą rzeką, stoi eklektyczny ratusz z 1892 roku, a przed nim stalowa rzeźba Jorgego Oteizy „Variante ovoide de la desocupación de la esfera”.

Na starym mieście (Casco Viejo) przeszliśmy się wąskimi uliczkami z przeszklonymi balkonami i zajrzeliśmy pod gotycką katedrę św. Jakuba. Dobry widok na miasto i rzekę jest z mostu Puente de La Salve przy muzeum.

Plaża, na którą pojechaliśmy drugiego dnia, to Ereaga w Getxo, przy ujściu Nervión do morza. Stamtąd promenadą doszliśmy do mostu Vizcaya (Puente Bizkaia), który łączy Getxo z Portugalete. Zbudowano go w 1893 roku według projektu Alberta Palacio, ucznia Gustave’a Eiffla, i jest to najstarszy na świecie most transportowy: stalowy pomost wisi 45 m nad wodą, a pod nim na linach jeździ gondola, która przewozi ludzi i samochody na drugi brzeg. Od 2006 roku most jest na liście UNESCO.

Z Bilbao ruszyliśmy dalej, do Francji – ciąg dalszy wyprawy (Bajonna, Pireneje, Tuluza, Montpellier i jezioro Lac du Salagou) opisuję w drugiej części relacji: Autostopem po południu Francji.

Wróć do spisu treści


Informacje praktyczne

  • Autostop w Hiszpanii – na północy kraju idzie opornie, więc jeśli liczy się czas, lepiej od razu zaplanować autobusy albo pociągi. Jak wygląda autostop we Francji – w drugiej części relacji.
  • Transport publiczny na północy Hiszpanii – jest słabo rozwinięty: przejazd ok. 300 km z przesiadkami potrafi zająć cały dzień, więc rozkłady autobusów warto sprawdzić z wyprzedzeniem.
  • Kemping Covadonga – w Soto de Cangas, przy drodze z Cangas de Onís do Covadonga; jest stołówka, sklepik i dużo pryszniców. Aktualny cennik podaje Turismo Asturias (turismoasturias.es).
  • Autobus nad Lagos de Covadonga – w sezonie (m.in. Wielkanoc, lato i długie weekendy) droga z Covadonga nad jeziora jest zamknięta dla prywatnych aut i jeździ się autobusem z parkingów w Cangas de Onís i przy drodze do Covadonga. Bilet tam i z powrotem dla dorosłego kosztuje 9 € (stan na 2026 rok, buslagoscovadonga.es). Na górze jest dużo chłodniej i często mgliście, więc warto mieć ciepłą bluzę.
  • Noclegi – najtańsze są kempingi, a na trasie Camino de Santiago także schroniska dla pielgrzymów.
  • Pogoda i język – w sierpniu poza górami temperatura dochodzi nawet do 40 stopni, a w Picos de Europa jest dużo chłodniej. Po angielsku mówi się słabo, więc przydaje się kilka zwrotów po hiszpańsku.
  • Prąd i gniazdka (stan na 2026 rok) – w Hiszpanii i Portugalii gniazdka typu C i F, 230 V, 50 Hz; polskie wtyczki pasują, więc adapter nie jest potrzebny.
  • Most Vizcaya – przeprawa gondolą kosztuje 0,60 € od osoby, a wejście na górny pomost – 11 € (stan na 2026 rok, puente-colgante.com).
  • Inne wpisy z Hiszpanii: Andaluzja w pigułce, Alicante i Costa Blanca zimą.

Wróć do spisu treści


Galeria zdjęć

Spodobał Ci się artykuł?

Zostań ze mną w podróży – obserwuj mnie tam, gdzie lubisz najbardziej.

Zostaw komentarz

Udostępnij ten wpis

XWhatsApp