
Walencja – trzecie co do wielkości miasto Hiszpanii – była dla nas pod koniec listopada 2022 roku bramą na Costa Blanca: tu wylądowaliśmy i stąd wracaliśmy do domu. Na porządne zwiedzanie nie starczyło czasu, ale krótki spacer w dniu przylotu i wieczór na starym mieście przed wylotem pozwoliły zobaczyć najważniejsze miejsca.
Interaktywny Spis Treści
Okolice dworca Estació del Nord
Do Walencji przylecieliśmy w środę, 23 listopada, razem z Patrycją i Kubą (to był nasz pierwszy wspólny wyjazd). Tego dnia zdążyliśmy tylko pochodzić po okolicy dworca kolejowego i coś zjeść, bo jeszcze tego samego dnia pojechaliśmy pociągiem do Alicante. Tuż obok modernistycznego dworca Estació del Nord stoi arena walk byków.

Dworzec zaprojektował Demetrio Ribes w 1906 roku, a otwarto go w 1917. To jeden z najciekawszych budynków walenckiego modernizmu – w holu stoją drewniane kasy biletowe, a ściany zdobią mozaiki, m.in. z życzeniami udanej podróży w kilku językach.
Fasadę dworca zdobią ceramiczne pomarańcze i kwiaty pomarańczy – nawiązanie do sadów, z których słynie region. Sąsiednią arenę walk byków (Plaza de Toros) wzniesiono w latach 1850–1859 według projektu Sebastiána Monleóna; wzorowana na rzymskich amfiteatrach, ma kształt 48-kąta z 384 arkadami. Z lotniska najłatwiej dojechać tu metrem: linie 3 i 5 jadą do stacji Xàtiva, tuż przy dworcu, ok. 20 minut.
Po drodze rzucały się w oczy okazałe kamienice i drzewka pomarańczowe rosnące przy ulicach.

Drzewka przy ulicach to gorzkie pomarańcze – ozdobne, bo ich owoce są zbyt kwaśne i twarde do jedzenia. Rosną ich w mieście tysiące; owoce zbiera się od grudnia do marca i przerabia na kompost, a wiosną ulice pachną kwiatem pomarańczy.
Stare miasto wieczorem
Do Walencji wróciliśmy w sobotę, 26 listopada, po drodze zwiedzając Guadalest, więc starówkę oglądaliśmy już po ciemku. Przypadkowo natknęliśmy się na paradę z orkiestrą i poprzebieranymi osobami. Spacer zaczęliśmy na placu ratuszowym z podświetlonym ratuszem i fontanną.


Plac ratuszowy (Plaza del Ayuntamiento) to główna scena święta Fallas, wpisanego w 2016 roku na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Od 1 do 19 marca codziennie o 14:00 odpala się tu mascletà – kilkuminutowy pokaz petard, którego huk dochodzi do 120 decybeli.
W centrum wisi też tablica upamiętniająca założenie klubu Valencia CF w tym miejscu – w marcu 1919 roku, w nieistniejącym już barze Torino.

Sercem starego miasta jest katedra (La Seu) – w jednej z jej kaplic przechowywany jest kielich czczony jako Święty Graal. Tuż obok, na placu Plaça de la Mare de Déu, stoi fontanna Turia – zdjęcie na początku wpisu.

Przy gotyckiej Bramie Apostołów, od strony placu Plaça de la Mare de Déu, w każdy czwartek o 12:00 zbiera się Trybunał Wodny (Tribunal de las Aguas), uważany za najstarszą wciąż działającą instytucję sądowniczą w Europie i wpisany w 2009 roku na listę UNESCO. Ośmiu rolników, wybieranych przez użytkowników kanałów nawadniających, rozstrzyga ustnie, po walencku, spory o wodę dla okolicznych pól. Zwiedzanie katedry z muzeum i audioprzewodnikiem kosztuje 12 €, a wejście na dzwonnicę Micalet – 3 € (ceny oficjalne, stan na 2026 rok).
Warto zajrzeć też pod Mercado Central – ogromną modernistyczną halę targową – i pod Torres de Serranos, średniowieczną bramę miejską z dwiema masywnymi wieżami.

Hala, otwarta w 1928 roku, ma ponad 8000 m² i jest czynna od poniedziałku do soboty w godz. 7:30–15:00 – wieczorem, tak jak na zdjęciu, można ją obejrzeć tylko z zewnątrz. Po drugiej stronie ulicy stoi gotycka giełda jedwabiu La Lonja de la Seda, również wpisana na listę UNESCO.

Bramę zbudował w latach 1392–1398 mistrz Pere Balaguer. Na szczyt wież można wejść za 2 € (w niedziele i święta wstęp wolny, stan na 2026 rok) – widać stamtąd stare miasto i park urządzony w dawnym korycie rzeki Turia.
Po drodze mijaliśmy jeszcze barokową wieżę kościoła Santa Catalina przy placu Plaza de la Reina, a naprzeciwko Mercado Central – bogato zdobioną fasadę kościoła Santos Juanes.
Najwęższy budynek w Hiszpanii
Ciekawostka na koniec: w Walencji stoi najwęższy budynek w Hiszpanii – La Finca más Estrecha ma zaledwie 107 cm szerokości. Z Walencji wróciliśmy samolotem do domu, a o reszcie wyjazdu – zamku w Alicante i górach Sierra del Cid – piszę we wpisach o Costa Blanca zimą i szlakach wokół Alicante.

















