Przejdź do treści Przejdź do panelu bocznego Przejdź do stopki
Miejsce: Europa  IrlandiaRok podróży: 2023~10 min czytania

W maju 2023 roku spędziliśmy dwa tygodnie w Irlandii (14–28.05) – głównie u rodziny Patrycji, w dwóch miejscach kraju. Pierwszy tydzień mieszkaliśmy w miejscowości pod Dublinem, skąd było blisko w góry Wicklow, weekend spędziliśmy w samym Dublinie, a ostatni tydzień – w wiosce Borris w hrabstwie Carlow, niedaleko Kilkenny. Wszędzie było bardzo zielono, a pogoda zaskoczyła nas pozytywnie – im dłużej byliśmy, tym było cieplej i słoneczniej.

Miniatura filmu: Dwa tygodnie w Irlandii (2023)1:00
Film: Dwa tygodnie w Irlandii (2023)

Interaktywny Spis Treści

  1. Glendalough – pętla wokół dwóch jezior
  2. Miasteczko Wicklow – klify nad morzem
  3. Turlough Hill i Camaderry – mniej uczęszczany szlak
  4. Wodospad Powerscourt i Maulin
  5. Dublin w weekend
  6. Borris, Kilkenny i Carlow
  7. Informacje praktyczne

Glendalough – pętla wokół dwóch jezior

Zwiedzanie zaczęliśmy od najbardziej znanego miejsca w Parku Narodowym Gór Wicklow – doliny Glendalough. Zrobiliśmy tu 15-⁠kilometrową pętlę wzdłuż jezior Lower Lake i Upper Lake. Tuż przy centrum dla odwiedzających stoją zabudowania wczesnośredniowiecznej osady klasztornej założonej przez św. Kevina – kamienny kościółek i smukła okrągła wieża.

Klasztor założył tu w VI wieku św. Kevin, a nazwa Glendalough to zangielszczona forma irlandzkiego Gleann Dá Loch – „dolina dwóch jezior”. Najbardziej charakterystyczna jest okrągła wieża wysoka na ok. 30 m, z wejściem 3,5 m nad ziemią – jej stożkowy dach odbudowano w 1876 roku z oryginalnych kamieni. Obok stoją ruiny katedry, największej budowli w dolinie, i cmentarz z celtyckimi krzyżami.

Przez większość trasy prowadzi specjalnie przygotowana ścieżka, a na stromszych i podmokłych odcinkach – równo ułożone drewniane deski z antypoślizgową metalową siatką. Na szlaku było wielu turystów, w tym zorganizowane grupy, a parking był pełny.

W drodze powrotnej część trasy prowadzi przez głazy, wzdłuż górskiej rzeki, która tworzy kaskady, po czym wpada do jeziora. Przy Upper Lake mijaliśmy też pozostałości dawnej wioski górniczej. Las kończy się tu dość nisko – niewiele wyżej zaczynają się już trawy i skały.

Kamienne ruiny przy Upper Lake to pozostałości wioski górniczej. W dolinie wydobywano rudę ołowiu – galenę: od 1825 roku kopalnie prowadziła Mining Company of Ireland, potem rodzina Wynne, a ostatni raz wydobycie wznowiono w latach 1948–1957. Przy ścieżce wciąż leżą zardzewiałe maszyny.

Pętla zajęła nam 5 godzin, przy niecałych 700 metrach przewyższenia. Z pogodą mieliśmy szczęście: było najwyżej 13–14 stopni i czasem mocno wiało, ale przez większość czasu świeciło słońce.

Wróć do spisu treści


Miasteczko Wicklow – klify nad morzem

Następnego dnia przeszliśmy się do miasta Wicklow. Najciekawszy był spacer wzdłuż linii brzegowej – klify nie są wysokie, ale bardzo ładne. Nad wodą zachowały się ruiny zamku Black Castle, stare armaty i przystań, a nieco dalej stoją kościół św. Patryka i dawne więzienie. Do tego urocze, typowo irlandzkie uliczki.

Black Castle zbudował Maurice FitzGerald, któremu po najeździe Normanów nadano Wicklow; w 1641 roku na krótko zajęli go irlandzcy powstańcy. Dawne więzienie Wicklow Gaol zaczęto budować w 1702 roku i działało do 1924 roku. Siedział tu m.in. Billy Byrne, jeden z przywódców powstania z 1798 roku, a w czasie Wielkiego Głodu, w 1848 roku, w 77 celach tłoczyło się 780 więźniów.

Wróć do spisu treści


Turlough Hill i Camaderry – mniej uczęszczany szlak

Kolejnego dnia wybraliśmy się na drugi szlak górski. Pojechaliśmy autobusem jeden przystanek dalej niż do Glendalough – pod przełęcz Wicklow Gap – i z wysokości ok. 470 m weszliśmy na Turlough Hill i Camaderry. Pierwsza część była banalna – asfaltowa droga dla pracowników zbiornika elektrowni szczytowo-pompowej na szczycie Turlough Hill. Potem regularnie pojawiało się błoto, a szlak momentami nie był do końca wyraźny.

Turystów było tu zdecydowanie mniej – większość zatrzymuje się autokarami tylko na punkcie widokowym przy przełęczy. To mniej urodziwy szlak niż Glendalough, ale miał swoje dobre momenty. Bez pośpiechu przeszliśmy ponad 13 km w 5 godzin, przy 550 metrach przewyższenia – w słońcu, przy słabym wietrze i 16–17 stopniach, czyli w idealnych warunkach.

Zbiornik na szczycie Turlough Hill należy do jedynej w Irlandii elektrowni szczytowo-pompowej, działającej od 1974 roku. Gdy zapotrzebowanie na prąd jest małe, woda jest pompowana z jeziora Lough Nahanagan do zbiornika na górze, a w godzinach największego zapotrzebowania spływa z powrotem przez turbiny o mocy do 292 MW.

Wróć do spisu treści


Wodospad Powerscourt i Maulin

Dzień później wystartowaliśmy z lasu Djouce Woods. Najpierw zeszliśmy do wodospadu Powerscourt o wysokości 121 m – najwyższego w Irlandii, dużej atrakcji okolicy i popularnego miejsca piknikowego dla rodzin i grup.

Wybierając najkrótsze dojście do głównego szlaku Wicklow Way, musieliśmy przez ponad kilometr podchodzić stromo przez las – dalej było już łatwo. Niedługo później weszliśmy na drugi cel dnia – szczyt Maulin, z którego dobrze widać było miasto Wicklow, część Dublina i półwysep Howth. Wyszło ponad 10 km w 4,5 godziny i prawie 600 m przewyższenia. Po drodze spotkaliśmy też jelenia.

Wróć do spisu treści


Dublin w weekend

Weekend spędziliśmy w stolicy, gdzie dołączyli do nas Robert i Asia. W Dublinie warto zobaczyć przede wszystkim katedry: św. Patryka (z 1191 roku, największą świątynię w Irlandii) i Kościoła Chrystusowego. W centrum stoi też Zamek Dubliński – symbol czasów panowania brytyjskiego.

Dublin to jednak przede wszystkim puby. Odwiedziliśmy m.in. pub w przerobionym kościele, The Palace Bar, The Temple Bar i The Brazen Head, uważany za najstarszy pub w Irlandii – mimo wczesnej pory ciężko było o wolne miejsca.

Budowę Zamku Dublińskiego nakazał w 1204 roku król Jan bez Ziemi. Do 1922 roku zamek był siedzibą władzy angielskiej, a potem brytyjskiej w Irlandii – 16 stycznia 1922 roku ostatni wicekról przekazał go Michaelowi Collinsowi i rządowi nowego państwa. The Brazen Head wywodzi swoją historię z 1198 roku, choć obecny budynek postawiono w 1754 roku. Bywali tu m.in. Robert Emmet, Daniel O’Connell i Wolfe Tone.

Byliśmy też w Muzeum Browaru Guinnessa (Guinness Storehouse), które pokazuje historię i proces produkcji najbardziej znanego irlandzkiego piwa – na samej górze dostaje się piwo wliczone w cenę biletu. Fajne miejsce, ale drogie (standardowy bilet ok. 26 euro, w zależności od terminu 20–30 euro) i szczerze mówiąc spodziewaliśmy się czegoś więcej. Nad rzeką Liffey stoi most Samuela Becketta w kształcie harfy – symbolu Irlandii, a trochę dalej od centrum rozciąga się ogromny Phoenix Park z pomnikami, stawami i zoo.

Guinness Storehouse zajmuje dawną fermentownię z 1902 roku – pierwszy w Irlandii wielopiętrowy budynek o stalowej konstrukcji. Siedem pięter otacza szklane atrium w kształcie kufla Guinnessa, a u jego podstawy leży kopia umowy dzierżawy na 9000 lat, którą podpisał Arthur Guinness. Z Gravity Baru na najwyższym piętrze rozciąga się widok na Dublin.

Dojazdy w góry z Dublina są problematyczne, więc wybraliśmy szlak w najbliższej okolicy – na Fairy Castle (536 m), skąd widać południową część miasta. Pojechaliśmy też do Hill of Tara za miastem, gdzie stoi Lia Fáil – jeden z dwóch kamieni koronacyjnych, który według mitologii celtyckiej miał magiczne moce.

Sam Dublin nas nie urzekł. Wielkim minusem są drogie atrakcje i noclegi w cenach jak w Skandynawii – nasz apartament dla 4 osób na 2 noce kosztował 490 euro i była to najlepsza oferta poza pokojami wieloosobowymi.

Wróć do spisu treści


Borris, Kilkenny i Carlow

Ostatni tydzień spędziliśmy u rodziny Patrycji w wiosce Borris w hrabstwie Carlow. Miało być spokojnie, a wyszło jak zwykle bardzo aktywnie. W samym Borris stoi XIX-wieczny kamienny wiadukt kolejowy, a wzdłuż rzeki Barrow przejechaliśmy się rowerami. Udało się też popływać na desce po rzece i zagrać w siatkówkę z miejscowymi.

Weszliśmy na dwa okoliczne szczyty. Pierwszy szlak, ok. 12 km, prowadził na Knockroe (ok. 540 m) i Mount Leinster (ok. 800 m) z masztem nadawczym – technicznie łatwy, ale z całkiem sporym przewyższeniem (ok. 850 m) i przy bardzo silnym wietrze.

Na Brandon Hill (515 m) mieliśmy już bezchmurne niebo i słaby wiatr. Wciąż nie były to wybitne odległości, ale wyszedł nasz najdłuższy szlak w Irlandii – ok. 16 km i 840 m przewyższenia. To niskie góry, ale widoki są wystarczająco ładne – tylko im bliżej szczytu, tym mocniej wieje i robi się zimno.

Zwiedziliśmy też miasta Carlow i Kilkenny – to drugie słynie z zamku nad rzeką Nore i z piwa, którego oczywiście spróbowaliśmy. Byliśmy również w ogrodach Woodstock Gardens & Arboretum.

Nazwę miastu dała katedra St Canice’s – po irlandzku Kilkenny to Cill Chainnigh, czyli „kościół Canice’a”. Obok stoi okrągła wieża z IX wieku, wysoka na ok. 30 m – to jedyna średniowieczna wieża tego typu w Irlandii, na którą można wejść (po stromych drabinach). Browar Smithwick’s założył tu w 1710 roku John Smithwick, na terenie opactwa franciszkanów, gdzie mnisi warzyli piwo już w XIV wieku. Produkcję przeniesiono do Dublina w 2013 roku, a w dawnym browarze działa dziś Smithwick’s Experience. Piwo Kilkenny powstało jako mocniejsza, eksportowa wersja Smithwick’s.

Ogrody Woodstock pod miasteczkiem Inistioge to dawna posiadłość rodu Tighe – większość ogrodów zaprojektowała lady Louisa Tighe, która zamieszkała tu w 1825 roku. Dwór spłonął w lipcu 1922 roku, w czasie wojny domowej, i do dziś stoi jako ruina. Ogrody i arboretum odnowiła rada hrabstwa Kilkenny – słyną z alei araukarii (Monkey Puzzle Avenue) i alei jodeł szlachetnych, a w żeliwnej oranżerii działa herbaciarnia.

Wróć do spisu treści


Informacje praktyczne

  • Pogoda: w drugiej połowie maja bywa już kilkanaście stopni i sporo słońca, a dni są długie. Na szczytach mocno wieje, więc nawet w słoneczny dzień przyda się kurtka.
  • Transport: to największy minus zwiedzania Irlandii – do wielu ciekawych miejsc trudno dojechać komunikacją publiczną, a wynajem auta jest bardzo drogi. Z Dublina do Glendalough kursuje autobus St Kevin’s Bus (z St Stephen’s Green North przez Bray, Roundwood i Laragh, ok. 1 h 20 min), ale tylko kilka razy dziennie – rozkład jest na glendaloughbus.com.
  • Ceny: wysokie – zarówno w sklepach, jak i za noclegi (standardem jest blisko 100 euro za osobę za noc). Bilety do Guinness Storehouse najlepiej kupić wcześniej na oficjalnej stronie guinness-storehouse.com.
  • Prąd i gniazdka (stan na 2026 rok): gniazdka typu G (takie jak w Wielkiej Brytanii, z trzema prostokątnymi bolcami), 230 V, 50 Hz – polskie wtyczki nie pasują, więc potrzebna jest przejściówka; napięcie jest takie samo jak w Polsce.
  • Wicklow Gaol: dawne więzienie po remoncie otwiera się ponownie 21 listopada 2026 roku (stan na listopad 2026) – zwiedza się je samodzielnie.
  • Szlaki: w górach Wicklow szlaki bywają błotniste i nie zawsze dobrze oznaczone (poza Glendalough i Wicklow Way) – warto mieć mapę w telefonie i nieprzemakalne buty.

Wróć do spisu treści


Spodobał Ci się artykuł?

Zostań ze mną w podróży – obserwuj mnie tam, gdzie lubisz najbardziej.

Zostaw komentarz

Udostępnij ten wpis

XWhatsApp