Przejdź do treści Przejdź do panelu bocznego Przejdź do stopki
Miejsce: Europa  HiszpaniaRok podróży: 2022~8 min czytania

Okolice Alicante kojarzą się głównie z plażami i wieżowcami Benidormu, ale wystarczy odjechać kilkadziesiąt kilometrów w głąb lądu, żeby znaleźć się wśród gór i kolorowych wąwozów – po walencjańsku barranc. W 2022 roku przeszedłem tu trzy szlaki: dwa w lutym, w czasie pobytu u siostry, i jeden w listopadzie, już z Patrycją. Zimą chodzi się tu bardzo przyjemnie – w słońcu jest kilkanaście stopni.

Interaktywny Spis Treści

  1. Barranc de les Salines – kolorowy wąwóz
  2. Senda del Barranc dels Tarongers i Bocairent
  3. Sierra del Cid – z widokiem na Alicante
  4. Informacje praktyczne

Barranc de les Salines – kolorowy wąwóz

W poniedziałek, 7 lutego, pojechaliśmy z siostrą do wąwozu Barranc de les Salines, ok. 20 km na północ od Alicante. Pierwsza część drogi prowadziła asfaltem, ale niedługo potem znaleźliśmy się na zielonym terenie, wśród pięknych gór. Największe wrażenie robią kolory skał i ziemi – od czerwieni i rdzy po zielenie (na zdjęciach nie aż tak dobrze widoczne, jak na żywo).

Wąwóz leży na terenie gminy Xixona (po hiszpańsku Jijona), w dorzeczu rzeki Montnegre, której dolina jest obszarem specjalnej ochrony ptaków. Prowadzi przez niego m.in. lokalny szlak SL-CV 151 z Xixony do wioski Montnegre de Dalt – 8 km w jedną stronę.

Nazwa les Salines („saliny”) nie jest przypadkowa. Wąwóz to dopływ rzeki Montnegre, a woda, która w nim stoi, jest bardzo słona – rozpuszcza gips zalegający na wapiennych skałach. Tak powstał ten niezwykły, kolorowy krajobraz. Przez sól i brak wody rosną tu głównie odporne trawy esparto i tamaryszki.

W lutym przy szlaku kwitły już drzewa migdałowe. Szlak ma ok. 9 km. Po drodze widzieliśmy zdecydowanie więcej opuszczonych domów niż mieszkańców i turystów razem wziętych – może dlatego, że nie był to weekend. W jednym miejscu ścieżka przechodzi przez tamę, a drogowskazy prowadzą m.in. w stronę zbiornika Pantà de Tibi.

Migdały to w tych okolicach nie tylko ozdoba – Xixona słynie z turronu, świątecznej słodyczy z migdałów i miodu. Miękki turrón de Jijona powstaje z prażonych migdałów zmielonych z miodem i białkiem na gładką masę, a twardy turrón de Alicante zawiera więcej migdałów. Oba mają chronione oznaczenie geograficzne. W XIX i XX wieku wielu mieszkańców Xixony spędzało większą część roku w podróży po Hiszpanii, sprzedając zimą turrón, a latem lody.

Zbiornik Pantà de Tibi na rzece Montnegre to jeden z najstarszych wciąż działających zbiorników zaporowych w Europie. Zaporę zbudowano z rozkazu króla Filipa II w latach 1580–1594 w wąskiej gardzieli między dwiema skalnymi ścianami. Ma 46 m wysokości – wyższej zapory nie zbudowano na świecie aż do XVIII wieku. Woda ze zbiornika do dziś nawadnia pola wokół Alicante.

Pomimo że szlak nie jest długi, od razu oceniłem go jako jeden z ładniejszych, na jakich byłem. Po zejściu pojechaliśmy jeszcze do Alicante.

Wróć do spisu treści


Senda del Barranc dels Tarongers i Bocairent

W niedzielę, 13 lutego, dołączyliśmy z siostrą do hiszpańskiej grupy turystycznej (razem 13 osób) i wybraliśmy się na wydłużoną wersję szlaku Senda del Barranc dels Tarongers, ok. 50 km na północ od Alicante. Trasa miała 13 km, najwyższy punkt na 711 m n.p.m. i ok. 600 m przewyższenia. Zaczęliśmy i skończyliśmy przy Pou Clar, gdzie rzeka płynie dnem skalistego wąwozu.

Idąc wąwozem, minęliśmy kilka opuszczonych budynków – m.in. starą fabrykę papieru i młyn.

Mniej więcej w połowie szlaku zeszliśmy do miasteczka Bocairent, położonego na wzniesieniu nad wąwozem. Po przejściu stromymi i wąskimi uliczkami zatrzymaliśmy się na rynku na piwo, a na straganach można było spróbować miejscowych trunków.

Bocairent (ok. 4100 mieszkańców) leży już w prowincji Walencja, u podnóża gór Sierra de Mariola. Średniowieczna dzielnica to plątanina stromych, schodkowych uliczek – najwęższa, Carreró de l’Emboç, ma tylko metr szerokości. W skalnej ścianie wąwozu ok. 300 m od starego miasta widać Covetes dels Moros – ponad 50 sztucznych grot z otworami przypominającymi okna, wykutych prawdopodobnie w X–XI wieku jako warowne spichlerze.

Nazwa Barranc dels Tarongers znaczy po walencjańsku „wąwóz drzew pomarańczowych”. Szlak wokół Bocairent jest oznakowany jako PR-CV 122 – tablicę z mapą trasy mijaliśmy przed wejściem do miasteczka. Na terenie gminy biorą początek dwie rzeki: Clariano i Vinalopó. Pod domami starego miasta w miękkiej skale wykuto groty i pomieszczenia.

Miejscowa arena walk byków z 1843 roku jest najstarsza we Wspólnocie Walenckiej – w całości wykuta w skale, ma 3760 miejsc. Na początku lutego miasteczko świętuje ku czci patrona, św. Błażeja, czterodniowe Moros y Cristianos („Maurowie i chrześcijanie”) – wszystkie dziewięć biorących w nich udział grup (komparsów) ma ponad sto lat.

Najbardziej znanym trunkiem z tych okolic jest herbero – likier z ziół zbieranych w górach Sierra de Mariola. Używa się co najmniej czterech z 18 dozwolonych ziół, m.in. szałwii, rumianku, mięty czy tymianku, a trunek ma od 22 do 40% alkoholu. Każdy wytwórca ma własną recepturę.

Po przerwie, mijając czternaście stacji drogi krzyżowej, doszliśmy do pustelni Ermita del Sant Crist, z której był ładny widok na okoliczne góry. Od tej pory już tylko traciliśmy wysokość, wracając do Pou Clar.

Pou Clar leży już na terenie gminy Ontinyent i należy do gminnego obszaru przyrodniczego Serra de l’Ombria. Rzeka Clariano wyżłobiła tu w skale ciąg naturalnych basenów, z których każdy ma swoją nazwę – m.in. Pou dels Esclaus, Pou Clar, Pou Gelat i Pou Fosc. Do lat 60. XX wieku stąd pochodziła woda dla Ontinyent, a w pobliskiej skale widać tzw. okna Pou Clar – groty z X–XII wieku, które prawdopodobnie służyły jako spichlerze.

Wróć do spisu treści


Sierra del Cid – z widokiem na Alicante

Pod koniec listopada wróciłem w te okolice, tym razem z Patrycją i Kubą. W piątek, 25 listopada, gdy siostra miała dzień wolny w pracy, pojechaliśmy w góry Sierra del Cid – ok. pół godziny samochodem od Alicante, w okolice miasta Petrer. Przeszliśmy ok. 12 km i ok. 700 m przewyższenia – m.in. szlakiem Senda del contador, obok jaskini Cueva Perico, z widokami na szczyt Peña del Sol.

Z podejścia widać w dole Petrer i Eldę w dolinie rzeki Vinalopó. Oba miasta zrosły się w jedną zabudowę, w której mieszka prawie 90 tysięcy osób. Od drugiej połowy XIX wieku działają tu fabryki obuwia, a w Eldzie jest muzeum obuwia – Museo del Calzado.

Nazwa pasma kojarzy się z rycerzem Cydem – miejscowa legenda opowiada, że osaczony przez Maurów Cyd skoczył na swoim koniu Babiece w przepaść i wylądował wiele kilometrów dalej, a kopyto konia odcisnęło się w skale. Według udokumentowanej wersji nazwa pochodzi jednak od arabskiego sidi („pan”), od którego wziął się też przydomek samego Cyda. Na krańcach płaskiego grzbietu wznoszą się dwa wierzchołki: Silla del Cid („siodło Cyda”, 1147 m) i Cumbre del Cid (1104 m). Góry należą do obszaru chronionego krajobrazu Sierra del Cid y del Maigmó.

W pewnym momencie ścieżka się zwęziła, ale na jej końcu mogliśmy podziwiać Alicante z dystansu – ponad 20 km w linii prostej. W górach trochę nas przewiało, a większość drogi szliśmy w cieniu, więc nawet w słoneczny dzień przyda się coś ciepłego.

Pasmo zajmuje ok. 51 km² między Petrer, Noveldą, Monforte del Cid i Agost. Na zacienionych zboczach rosną duże lasy sosny alepskiej, a wśród skał żyją m.in. orły i wrończyki. Dolina Vinalopó u stóp gór leży na trasie Camino del Cid – szlaku turystycznego śladami Cyda.

Po zejściu ze szlaku zdążyliśmy jeszcze zwiedzić Elche z jego gajem palmowym.

Wróć do spisu treści


Informacje praktyczne

  • Barranc de les Salines: ok. 9 km, łatwy szlak; na początku odcinek asfaltem.
  • Senda del Barranc dels Tarongers (wersja wydłużona): 13 km, najwyższy punkt 711 m n.p.m., ok. 600 m w górę; start i koniec przy Pou Clar, przerwa w Bocairent.
  • Sierra del Cid: ok. 12 km i ok. 700 m przewyższenia; ok. pół godziny autem od Alicante (okolice Petrer).
  • Dojazd: na wszystkie trzy szlaki najwygodniej dojechać autem.
  • Zimą: w słońcu ok. 16–17 °C, ale w cieniu i na wietrze robi się zimno – warto mieć dodatkową warstwę.
  • Oznakowanie szlaków: krótkie szlaki lokalne SL (do 10 km) mają znaki biało-zielone, a długodystansowe GR (ponad 50 km) – biało-czerwone; pośrodku są szlaki PR, od 10 do 50 km. Numer szlaku, np. SL-CV 151, widać na drogowskazach.
  • Pou Clar (stan na 2026 rok): od 1 lipca do 31 sierpnia wejście do Pou Clar wymaga wcześniejszej rezerwacji na stronie urzędu miasta Ontinyent.

Wróć do spisu treści


Spodobał Ci się artykuł?

Zostań ze mną w podróży – obserwuj mnie tam, gdzie lubisz najbardziej.

Zostaw komentarz

Udostępnij ten wpis

XWhatsApp