Przejdź do treści Przejdź do panelu bocznego Przejdź do stopki
Miejsce: Ameryka Północna  Stany Zjednoczone  Arizona, UtahRok podróży: 2018~9 min czytania

Po Wielkim Kanionie i Horseshoe Bend ruszyliśmy na północ, na pogranicze Arizony i Utah – w krainę czerwonego piaskowca. W cztery dni (2–5 października 2018) zobaczyliśmy Monument Valley i trzy parki narodowe Utah: Arches z ponad dwoma tysiącami łuków skalnych, Canyonlands z labiryntem kanionów i Bryce Canyon z tysiącami skalnych iglic. Podróżowaliśmy wtedy w piątkę wynajętym autem – całą trasę miesięcznej podróży opisuję w planie zwiedzania USA w 30 dni.

Interaktywny Spis Treści

  1. Monument Valley – ostańce znane z westernów
  2. Park Narodowy Arches – kraina łuków skalnych
  3. Park Narodowy Canyonlands – w burzy i na punktach widokowych
  4. Park Narodowy Bryce Canyon – las skalnych iglic
  5. Informacje praktyczne

Monument Valley – ostańce znane z westernów

2 października dojechaliśmy do Monument Valley – doliny na granicy Arizony i Utah, z której wyrastają czerwone skalne ostańce. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych krajobrazów Ameryki: zagrała w wielu filmach, głównie westernach. Formy skalne mają do ok. 300 m wysokości, a sam park leży według Navajo Nation Parks na wysokości ok. 1700 m n.p.m. Najsłynniejsze są dwa ostańce Mitten, przypominające dłonie w rękawiczkach z jednym palcem.

Niestety nie mieliśmy szczęścia do pogody: przez większość dnia padało, a nisko wiszące chmury zasłaniały wierzchołki skał. Z drugiej strony – Monument Valley w deszczu i mgle ma swój zupełnie niepocztówkowy klimat.

Mimo deszczu przeszliśmy szlak Wildcat Trail – według Visit Utah to jedyny szlak w parku, po którym można chodzić bez przewodnika. Przed wyjściem trzeba się wpisać w centrum turystycznym, a po powrocie – wypisać. Ścieżka schodzi na dno doliny i okrąża West Mitten Butte, a po drodze widać też Merrick Butte – nazwany na cześć Jacka Merricka, poszukiwacza srebra zabitego w 1880 roku. Oglądane od południa oba Mittens wyglądają jak rękawice z kciukami skierowanymi do środka.

Dolina leży na terenie rezerwatu Indian Nawaho (Navajo Nation) i jest zarządzana przez nich jako park plemienny – wstęp jest płatny osobno, nie obejmuje go karnet do parków narodowych.

Wróć do spisu treści


Park Narodowy Arches – kraina łuków skalnych

3 października wybraliśmy się do Parku Narodowego Arches, który – jak wskazuje nazwa – słynie z łuków skalnych, czyli „dziur” wyrzeźbionych w piaskowcu przez siły natury. Jest ich tu ponad dwa tysiące. Najbardziej znany jest Delicate Arch – samotny, ok. 16-⁠metrowy łuk na skraju skalnej misy, symbol całego stanu Utah (widnieje nawet na tutejszych tablicach rejestracyjnych).

Najwięcej łuków zobaczyliśmy na szlaku w części parku zwanej Devils Garden, wśród długich skalnych „płetw” z czerwonego piaskowca. Jest tu m.in. Landscape Arch – jeden z najdłuższych naturalnych łuków na świecie, o rozpiętości ok. 90 m i miejscami zaskakująco cienki.

Pod sam Landscape Arch nie da się już podejść: 1 września 1991 roku od spodu łuku oderwał się wielki płat skały, co nagrali turyści, i od tamtej pory teren pod łukiem jest zamknięty. Według NPS żadna forma skalna w parku nie jest trwała – woda wciąż je rzeźbi i niszczy, a Wall Arch runął w nocy 4 sierpnia 2008 roku i nikt tego nie widział. Za Landscape Arch szlak robi się węższy i prowadzi między skalnymi płetwami, a z wyżej położonych miejsc widać na horyzoncie Góry La Sal poza granicą parku.

Dalej szlak prowadzi do Partition Arch, przez który widać rozległą dolinę, oraz do Double O Arch – dwóch łuków ułożonych jeden nad drugim. Szlak przez Devils Garden ma też trudniejsze odcinki: na jednym z nich czekało nas strome zejście po niemal pionowej skale, po drobnych, osypujących się kamykach – prawie zawróciliśmy. Dla jednej z nas, z lękiem wysokości i w nieodpowiednich butach, było to prawdziwe wyzwanie.

Wróć do spisu treści


Park Narodowy Canyonlands – w burzy i na punktach widokowych

4 października pojechaliśmy do Canyonlands – największego parku narodowego Utah, podzielonego rzekami Kolorado i Green na kilka trudno dostępnych części. Mieliśmy w nim najmniej czasu ze wszystkich parków. Na dodatek z samego rana, zanim jeszcze wyruszyliśmy na szlak, z auta widzieliśmy, jak z dwóch stron nadciągają burze – na obu horyzontach błyskało się i lało. Burza nas nie ominęła i przez nią nie przeszliśmy zaplanowanego szlaku, więc starczyło nam czasu głównie na punkty widokowe.

Jednym z nich był Gooseneck Overlook z widokiem na zakole rzeki Kolorado. Prowadziła do niego wąska i stroma droga przeznaczona głównie dla aut terenowych. Zjechaliśmy nią zwykłą osobówką i dopiero na dole zorientowaliśmy się, że wrócić trzeba tą samą drogą. Podjazd z powrotem był nie lada wyzwaniem.

Po południu się przejaśniło i dojechaliśmy na koniec drogi przez Island in the Sky – mesę, która według NPS wznosi się ponad 300 m nad okolicę. Przy Grand View Point, skąd jest panorama wyżej, przeszliśmy kawałek szlaku wzdłuż krawędzi. Widać stąd poszarpane kaniony, biegnącą niżej, na skalnej półce, White Rim Road – 160-⁠kilometrową trasę dla aut terenowych wokół mesy – i odległe części parku: The Maze i The Needles. Potem zajrzeliśmy jeszcze na Green River Overlook, skąd widać rzekę Green płynącą ok. 400 m niżej.

Canyonlands to trochę połączenie parków, które zwiedziliśmy wcześniej – Wielkiego Kanionu i Arches. Są tu głębokie kaniony i łuki skalne, jak Mesa Arch na skraju klifu, a także krater Upheaval Dome. Jego pochodzenie do dziś jest przedmiotem sporów: powstał prawdopodobnie po uderzeniu meteorytu albo w wyniku wymywania podziemnych pokładów soli.

Wróć do spisu treści


Park Narodowy Bryce Canyon – las skalnych iglic

5 października dotarliśmy do Bryce Canyon. Mimo nazwy nie jest to kanion, tylko szereg naturalnych amfiteatrów na krawędzi płaskowyżu, wypełnionych tysiącami skalnych iglic – hoodoos. Powstały w wyniku erozji: woda wciska się w szczeliny skał, nocą zamarza i rozsadza je, a deszcz wymywa miększe warstwy. Formacje przypominają… no właśnie, co? Ciężko powiedzieć – każdy zobaczy w nich coś innego. Do najbardziej popularnych form należą iglice, okna, łuki i szczeliny.

Nazwa parku pochodzi od Ebenezera Bryce’a. Według NPS w 1875 roku osiedlił się on z rodziną w okolicy i zbudował drogę w głąb różowych klifów, żeby ułatwić dostęp do drewna. Amfiteatr, w którym kończyła się droga, zaczęto nazywać „Bryce’s Canyon” – i choć rodzina Bryce’ów w 1880 roku wyjechała do Arizony, nazwa została. Amfiteatr oglądaliśmy najpierw z góry – z punktów widokowych Inspiration Point i Bryce Point. Spod Bryce Point szlak schodzi na pętlę Peekaboo Loop, która prowadzi m.in. pod Wall of Windows – ścianą z wyżłobionymi w skale oknami (zdjęcie wyżej).

Z krawędzi płaskowyżu zeszliśmy w głąb amfiteatru, gdzie iglice ogląda się z zupełnie innej perspektywy – od dołu. Szlak Navajo Loop prowadzi przez wąski wąwóz Wall Street, w którym między skalnymi ścianami rosną wysokie drzewa.

Po drodze sfotografowaliśmy trzy mosiężne medaliony programu Hike the Hoodoos – przy Wall of Windows, na Peekaboo Loop i na Navajo Loop. Według NPS jest ich w parku dziewięć, przy ośmiu szlakach. Kto przejdzie oznaczonymi szlakami co najmniej 3 mile (ok. 5 km) i pokaże w centrum turystycznym odbitki albo zdjęcia medalionów, dostaje drobną nagrodę. Na każdym medalionie wybita jest wysokość – przy Wall of Windows to 7682 stopy (2341 m n.p.m.), a przy Navajo Loop 7457 stóp (2273 m).

Park leży wysoko – na ok. 2400–2700 m n.p.m. – więc w październiku było naprawdę zimno. Właśnie tu spotkaliśmy polskie małżeństwo, które zaprosiło nas do siebie pod Nowy Jork; kilkanaście dni później rzeczywiście nas ugościło, kiedy zwiedzaliśmy Nowy Jork. Następnego dnia pojechaliśmy dalej, do Las Vegas.

Wróć do spisu treści


Informacje praktyczne

  • Baza wypadowa – na Arches i Canyonlands najwygodniej nocować w okolicach miasteczka Moab: wjazd do Arches jest kilka kilometrów od miasta, a do części Island in the Sky w Canyonlands – ok. 50 km. Do Bryce Canyon jest stamtąd ok. 400 km, a do Monument Valley – ok. 240 km. Z Page przez Monument Valley do Arches jest ok. 475 km, z Canyonlands do Bryce Canyon ok. 480 km, a z Bryce Canyon do Las Vegas ok. 420 km.
  • Wstęp – Arches, Canyonlands i Bryce Canyon obejmuje roczny karnet America the Beautiful, który przy objazdówce opłaca się bardzo szybko. Od 2026 roku turyści spoza USA płacą za niego 250 USD, a bez karnetu w najpopularniejszych parkach (m.in. Bryce Canyon) dodatkowo 100 USD od osoby. Monument Valley to park plemienny Nawahów – wstęp płatny osobno. Aktualne zasady sprawdzicie na nps.gov.
  • Monument Valley – stan na 2026 rok: według strony Navajo Nation Parks wstęp kosztuje 10 USD od osoby za dzień, a opłata za samochód wynosi 15 USD. Widokowa pętla po dolinie ma 17 mil (ok. 27 km); ostatni wjazd na nią jest do 16 października o 15:30, a później o 14:30. Niektóre miejsca, np. Ear of the Wind, można zobaczyć tylko z przewodnikiem Nawahów.
  • Rezerwacje – w ostatnich latach do Arches w sezonie obowiązywała rezerwacja godziny wjazdu – warto to sprawdzić przed przyjazdem.
  • Drogi – nie każda droga do punktu widokowego nadaje się dla zwykłego auta; sprawdzajcie rodzaj nawierzchni na mapkach parku, a nie tylko w nawigacji.
  • Pogoda – w październiku pogoda bywa zmienna: zdarzają się całodzienne deszcze i burze, a w wysoko położonym Bryce Canyon bywa zimno. Więcej praktycznych porad jest we wpisie Jak tanio zorganizować podróż po USA.

Wróć do spisu treści


Galeria zdjęć

Spodobał Ci się artykuł?

Zostań ze mną w podróży – obserwuj mnie tam, gdzie lubisz najbardziej.

Zostaw komentarz

Udostępnij ten wpis

XWhatsApp