Przejdź do treści Przejdź do panelu bocznego Przejdź do stopki
Miejsce: Ameryka Północna  Stany Zjednoczone  ArizonaRok podróży: 2018~9 min czytania

Park Narodowy Wielkiego Kanionu (Grand Canyon National Park) w Arizonie to jedna z wizytówek Stanów Zjednoczonych i miejsce z listy „must see”. To najrozleglejszy system kanionów na świecie – rzeka Kolorado wyżłobiła go na długości około 446 km, a miejscami ma on niemal 1,8 km głębokości. Dotarliśmy tu 29 września 2018 roku, w czasie miesięcznej podróży po zakończeniu programu Work & Travel. Pierwszy dzień wykorzystaliśmy na punkty widokowe, drugiego zeszliśmy szlakiem Bright Angel Trail aż nad rzekę Kolorado, a trzeciego zajrzeliśmy do Marble Canyon i na Horseshoe Bend. Z artykułu dowiecie się, czy Wielki Kanion rzeczywiście jest wart odwiedzenia, czy zejście w jego głąb się opłaca i co jeszcze zobaczyć w okolicy.

Interaktywny Spis Treści

  1. Po drodze: Route 66
  2. Punkty widokowe na South Rim
  3. Bright Angel Trail – zejście nad rzekę Kolorado
  4. Cathedral Wash w Marble Canyon
  5. Horseshoe Bend
  6. Informacje praktyczne

Po drodze: Route 66

Zanim dotarliśmy do parku, przejechaliśmy kawałek historycznej drogi Route 66, która łączyła kiedyś Chicago z Los Angeles. Zatrzymaliśmy się przy Cool Springs Station – odbudowanej stacji benzynowej z lat 20. XX wieku, dziś małym muzeum i sklepie z pamiątkami przy krętym odcinku drogi w stronę Oatman. Stare auta, szyldy i namalowana na asfalcie tarcza Route 66 – to obowiązkowy przystanek dla każdego, kto jedzie tędy samochodem.

Route 66 wytyczono w 1926 roku jako część pierwszego ogólnokrajowego systemu dróg federalnych w USA. Liczyła ok. 3900 km (2400 mil) – od Chicago do Santa Monica nad Pacyfikiem. Gdy w 1984 roku autostrada I-40 ominęła jej ostatni odcinek, w 1985 roku drogę oficjalnie zlikwidowano, a zachowane fragmenty oznaczono jako historyczne. W 2026 roku Route 66 obchodzi stulecie. Przed stacją w Cool Springs stoją dawne dystrybutory i szyldy, a obok – zardzewiałe auta, m.in. zielony pickup z napisem „Cool Springs”.

Wróć do spisu treści


Punkty widokowe na South Rim

Wielki Kanion to przede wszystkim punkty widokowe – i wszystkie są spektakularne. Polecamy południową krawędź kanionu (South Rim): jest najłatwiej dostępna i czynna przez cały rok, w przeciwieństwie do północnej (North Rim), otwieranej tylko sezonowo. Ze wszystkich punktów, które widzieliśmy, najbardziej podobały nam się Mather Point i Hopi Point. Wzdłuż krawędzi kursują darmowe autobusy parkowe, więc auto można zostawić na parkingu i przemieszczać się między punktami – na Hermit Road przez większość roku dojedziecie zresztą wyłącznie autobusem.

Punkty widokowe na South Rim, od wschodu na zachód:

  • Shoshone Point (krótki spacer z parkingu)
  • Ooh Aah Point (pierwsze zakosy szlaku South Kaibab)
  • Yavapai Point
  • Mather Point
  • Trailview Overlook
  • Powell Point
  • Hopi Point
  • Mohave Point
  • The Abyss
  • Monument Creek Vista
  • Pima Point
  • Hermits Rest

Pierwszego dnia sporo czasu spędziliśmy na skałach przy Mather Point. Punkt nosi imię Stephena Mathera, pierwszego dyrektora amerykańskiej Służby Parków Narodowych, który kierował nią do 1929 roku. Stamtąd przeszliśmy wzdłuż krawędzi do Yavapai Point. Przeciwległa krawędź kanionu, North Rim, wydaje się blisko, ale przejście przez kanion z jednej krawędzi na drugą to ok. 34 km, a objazd samochodem – ok. 346 km i 5 godzin jazdy.

Wróć do spisu treści


Bright Angel Trail – zejście nad rzekę Kolorado

Punkty widokowe zapierają dech w piersi, a ogrom kanionu potrafi przytłoczyć. Jednak dopiero zejście w jego głąb pozwala zobaczyć Wielki Kanion od dołu i przekonać się o jego prawdziwej skali. Drugiego dnia z samego rana ruszyliśmy szlakiem Bright Angel Trail, który zaczyna się w Grand Canyon Village. Zeszliśmy aż nad rzekę Kolorado i wróciliśmy tą samą drogą – wyszło około 26 km, najdłuższy dystans, jaki do tamtej pory zrobiliśmy w jeden dzień.

Szlak prowadzi zakosami w dół przez kolejne warstwy skał – im niżej, tym cieplej i bardziej pustynnie. Zejście nad rzekę (do River Resthouse) to około 12,5 km w jedną stronę i ok. 1340 m różnicy wysokości. Ponieważ wraca się tą samą drogą, a cały czas pod górę, na powrót trzeba zarezerwować mniej więcej dwa razy więcej czasu niż na zejście. Trasa uchodzi za wymagającą, ale jest bardzo dobrze oznakowana.

Krawędź kanionu tworzy wapień Kaibab sprzed ok. 270 mln lat, niżej leżą m.in. urwiska wapienia Redwall (ok. 340 mln lat) i piaskowiec Tapeats (ok. 508 mln lat), a nad samą rzeką odsłaniają się łupki Wisznu (Vishnu Schist) sprzed ok. 1,75 mld lat. Szlak biegnie wzdłuż uskoku Bright Angel, który tworzy naturalną przerwę w urwiskach – podobną trasą w głąb kanionu od tysięcy lat chodzili jego rdzenni mieszkańcy.

Po drodze są punkty z wodą pitną – Mile-and-a-Half Resthouse i Three-Mile Resthouse (czynne sezonowo) oraz Havasupai Gardens (dawniej Indian Garden), zielona oaza mniej więcej w połowie drogi. Mimo to trzeba mieć ze sobą dużo wody, coś do jedzenia i nakrycie głowy. Park odradza schodzenie nad rzekę i powrót w ciągu jednego dnia, zwłaszcza latem – my szliśmy pod koniec września, przy znośnej temperaturze, wyruszyliśmy wcześnie rano i wróciliśmy przed zmrokiem, ale nogi czuliśmy jeszcze długo.

Havasupai Gardens to oaza, w której Indianie Havasupai przez pokolenia uprawiali ziemię – w latach 20. XX wieku park ich stąd wysiedlił. W 1891 roku pionierzy zbudowali szlak do swoich działek górniczych w oazie i od razu zarejestrowali go jako drogę płatną. Jeden z nich, Ralph Cameron, urządził tu obóz dla turystów i posadził wielkie topole, które rosną do dziś. Służba Parków Narodowych przejęła szlak w 1928 roku, a w 2022 roku, na prośbę plemienia, miejsce przemianowano z Indian Garden na Havasupai Gardens.

Poniżej oazy szlak prowadzi krętym korytem potoku Garden Creek, wśród wymytych przez wodę skał i topól. Potem znów robi się stromo: zakosy zwane Devil’s Corkscrew („diabelski korkociąg”) sprowadzają do szerokiej doliny Pipe Creek, a nią nad rzekę. Latem ten odcinek bardzo się nagrzewa. Między Havasupai Gardens a polem namiotowym Bright Angel Campground nie ma wody pitnej – nie ma jej też przy River Resthouse nad rzeką.

Na dole czekała nagroda – rzeka Kolorado płynąca dnem kanionu, którego ściany wznoszą się nad nią na ponad półtora kilometra. Kto chce zostać w kanionie na noc, musi mieć pozwolenie (backcountry permit), o które trzeba się starać z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem. Dlatego większość osób robi tylko część szlaku i zawraca – na przykład przy Havasupai Gardens albo na punkcie widokowym Plateau Point. Nawet taki fragment pokazuje kanion z zupełnie innej perspektywy niż z krawędzi.

Wróć do spisu treści


Cathedral Wash w Marble Canyon

Trzeciego dnia pojechaliśmy w okolice Marble Canyon, gdzie zaczyna się Wielki Kanion – niedaleko Lees Ferry, na terenie Glen Canyon. Przeszliśmy tam krótki, ale bardzo ładny szlak Cathedral Wash: suchym korytem między warstwami czerwonego piaskowca schodzi się aż nad rzekę Kolorado. To około 5 km w obie strony (wraca się tą samą drogą) i ok. półtorej godziny marszu, a w kilku miejscach trzeba się trochę powspinać po skałach. Przy ryzyku burzy lepiej zrezygnować – koryto zamienia się wtedy w rwący potok.

Koryto Cathedral Wash wcina się coraz głębiej w wapień Kaibab i skały formacji Toroweap – te same warstwy, które widać przy krawędzi Wielkiego Kanionu. Po drodze trzeba wybierać bezpieczne przejścia przez skalne półki i progi, a park przypomina, że układ koryta zmienia się po każdej powodzi. Szlak kończy się nad bystrzem Cathedral Wash Rapid, usypanym z rumoszu wyniesionego z wąwozu. Na końcu tej samej drogi, w Lees Ferry, zaczyna się Park Narodowy Wielkiego Kanionu – to mila zero, skąd startują spływy przez kanion.

Wróć do spisu treści


Horseshoe Bend

Na koniec dnia zajechaliśmy na Horseshoe Bend koło miasta Page – jeden z najbardziej znanych widoków w USA. Rzeka Kolorado zakręca tu wokół skały w kształcie podkowy, około 300 metrów pod krawędzią urwiska. Z parkingu idzie się niecały kilometr w jedną stronę. Najładniej jest przy zachodzie słońca, choć wtedy jest też najwięcej ludzi – i uwaga, na większej części krawędzi nie ma żadnych barierek. Zdecydowanie warto tu zajrzeć, skoro i tak jest się w okolicy. Stąd ruszyliśmy dalej, do parków narodowych Utah.

Wróć do spisu treści


Informacje praktyczne

Dojazd

Na South Rim najłatwiej dojechać samochodem: z Flagstaff to około 130 km, z Phoenix ok. 370 km, a z Las Vegas ok. 450 km. Z Parku Narodowego Joshua Tree w Kalifornii to ok. 580 km – trasa może prowadzić przez odcinek Route 66 z Cool Springs Station. Z Grand Canyon Village do Page (Horseshoe Bend) jest ok. 215 km, a z odbiciem do Marble Canyon na szlak Cathedral Wash – ok. 275 km.

Nocleg

W samym parku są kempingi (np. Mather Campground – miejsca trzeba rezerwować z wyprzedzeniem) i hotele, a w otaczającym park Lesie Narodowym Kaibab można rozbić namiot za darmo poza wyznaczonymi kempingami, zgodnie z zasadami tzw. dispersed camping. South Rim leży na wysokości ok. 2100 m, więc noce bywają zimne – warto mieć ciepły śpiwór.

Koszt

Wjazd samochodem kosztuje 35 USD – bilet jest ważny przez 7 dni dla wszystkich w aucie; pieszo lub rowerem płaci się 20 USD od osoby. Turyści spoza USA (od 16 lat) płacą do tego w Wielkim Kanionie (i w kilku innych najpopularniejszych parkach) dodatkowe 100 USD od osoby, chyba że mają roczny karnet America the Beautiful dla nierezydentów za 250 USD – jest ważny w niemal wszystkich parkach narodowych USA i przy objazdówce po kilku parkach szybko się opłaca. W kasach parku płaci się tylko kartą (stan na 2026 rok). Aktualne ceny sprawdźcie przed wyjazdem na stronie parku – nps.gov/grca.

Wróć do spisu treści


Galeria zdjęć

Spodobał Ci się artykuł?

Zostań ze mną w podróży – obserwuj mnie tam, gdzie lubisz najbardziej.

Zostaw komentarz

Udostępnij ten wpis

XWhatsApp