Korona Gór Polski (KGP) to lista 28 szczytów – najwyższych wzniesień poszczególnych pasm górskich w Polsce, od Rysów (2499 m) po Łysicę (612 m według Klubu). Zbieram ją od 28 lipca 2020 roku, kiedy w dniu wejścia na Rysy przybiłem pierwszą pieczątkę w książeczce KGP. Do maja 2026 roku zaliczyłem 7 szczytów. Dwa kolejne muszę powtórzyć: Tarnicę, bo wszedłem na nią w 2017 roku, zanim miałem książeczkę, i Skrzyczne, na które wjechałem kolejką. W tym wpisie wyjaśniam, czym jest Korona, kiedy wejście jest zaliczone według regulaminu Klubu i jakie kontrowersje budzi sama lista, a na koniec zbieram swoje wejścia – z datami, trasami i linkami do relacji z poszczególnych gór.
Interaktywny Spis Treści
- Czym jest Korona Gór Polski
- Lista 28 szczytów
- Kiedy wejście się liczy – zasady Klubu
- Kontrowersje wokół listy
- Moje szczyty – daty i trasy
- Tarnica i Skrzyczne – do powtórki
- Informacje praktyczne
Czym jest Korona Gór Polski
Korona Gór Polski to zarazem lista i odznaka: każde z 28 pasm górskich w Polsce ma w niej jeden szczyt – z założenia najwyższy w polskiej części pasma. Szesnaście z nich leży w Sudetach i na ich przedgórzu (Ślęża), jedenaście w Karpatach, a jeden – Łysica – w Górach Świętokrzyskich. Razem mają ponad 30 tysięcy metrów wysokości.
Pomysł przedstawili w 1997 roku Marek Więckowski i Wojciech Lewandowski w czerwcowym numerze miesięcznika „Poznaj swój kraj”. Chodziło o to, żeby odciążyć najpopularniejsze góry, takie jak Tatry, i zachęcić turystów do poznania mniej znanych pasm, ich przyrody i historii. Pierwotna lista miała 27 pozycji: nie było na niej Masywu Ślęży, Góry Bialskie reprezentowała Postawna, a Pieniny – Trzy Korony. Koronę zatwierdzono 13 grudnia 1997 roku na spotkaniu, od którego zaczął działać Klub Zdobywców Korony Gór Polski.
Przez prawie 15 lat Klubowi patronował „Poznaj swój kraj”, a od 2016 roku działa on pod obecną nazwą, z siedzibą w Lublinie. Nazwa „Korona Gór Polski” jest zarejestrowanym znakiem towarowym Klubu. Według jego strony (listopad 2026) Klub ma ponad 210 tysięcy członków, a godność Zdobywcy KGP – blisko 12 tysięcy osób. Ja też należę do Klubu – książeczkę miałem już w Tatrach w lipcu 2020 roku.
Lista 28 szczytów
Poniżej pełna lista, od najwyższego szczytu. Wysokości podaję za wykazem Klubu – w innych źródłach liczby różnią się nawet o kilka metrów (więcej w części o kontrowersjach). W ostatniej kolumnie jest mój stan na maj 2026 roku: ✓ – szczyt zaliczony, ↻ – do powtórki.
| Szczyt | Pasmo | m | Stan |
|---|---|---|---|
| Rysy | Tatry | 2499 | ✓ |
| Babia Góra | Beskid Żywiecki | 1725 | – |
| Śnieżka | Karkonosze | 1603 | ✓ |
| Śnieżnik | Masyw Śnieżnika | 1425 | – |
| Tarnica | Bieszczady | 1346 | ↻ |
| Turbacz | Gorce | 1310 | – |
| Radziejowa | Beskid Sądecki | 1262 | – |
| Skrzyczne | Beskid Śląski | 1257 | ↻ |
| Mogielica | Beskid Wyspowy | 1171 | – |
| Wysoka Kopa | Góry Izerskie | 1126 | ✓ |
| Rudawiec | Góry Bialskie | 1106 | – |
| Orlica | Góry Orlickie | 1084 | – |
| Wysoka | Pieniny | 1050 | – |
| Wielka Sowa | Góry Sowie | 1015 | – |
| Lackowa | Beskid Niski | 997 | – |
| Kowadło | Góry Złote | 989 | – |
| Jagodna | Góry Bystrzyckie | 977 | – |
| Skalnik | Rudawy Janowickie | 945 | ✓ |
| Waligóra | Góry Kamienne | 934 | – |
| Czupel | Beskid Mały | 930 | ✓ |
| Szczeliniec Wielki | Góry Stołowe | 919 | – |
| Lubomir | Beskid Makowski | 904 | – |
| Biskupia Kopa | Góry Opawskie | 890 | – |
| Chełmiec | Góry Wałbrzyskie | 851 | ✓ |
| Kłodzka Góra | Góry Bardzkie | 757 | – |
| Skopiec | Góry Kaczawskie | 721 | – |
| Ślęża | Masyw Ślęży | 718 | – |
| Łysica | Góry Świętokrzyskie | 612 | ✓ |
Drugiego najwyższego szczytu Korony, Babiej Góry (1725 m), jeszcze nie zdobyłem – widziałem ją ze Skrzycznego.
Kiedy wejście się liczy – zasady Klubu
Zasady opisują regulamin Klubu i odpowiedzi na najczęstsze pytania na jego stronie kgp.info.pl. Najważniejsze punkty (stan na listopad 2026):
- Przystąpienie do Klubu: składa się deklarację i płaci wpisowe. Klub nadaje wtedy tytuł Kandydata i przysyła książeczkę KGP z datą rejestracji. Do Klubu można należeć od 7. roku życia, a składek członkowskich nie ma.
- Tylko wejścia po przystąpieniu: Loża Zdobywców nie zalicza wejść sprzed przystąpienia do Klubu – liczą się wejścia od daty rejestracji.
- Siłą własnych mięśni: regulamin mówi o zdobywaniu szczytów „siłą własnych mięśni w dowolny sposób i w dowolnym czasie”. Zwykle pieszo, ale Klub dopuszcza też np. rower albo narty, jeśli pozwalają na to przepisy na danym szlaku. Wjazd kolejką czy samochodem tego warunku nie spełnia.
- Zdjęcie ze szczytu: głównym dowodem jest zdjęcie zrobione na szczycie – papierowe, wklejone na stronę danej góry w książeczce. Nie musi na nim być tablica, ale miejsce musi dać się jednoznacznie rozpoznać, więc selfie też się liczy. Na Rysy można wejść od strony słowackiej, ale zdjęcie trzeba zrobić na polskim wierzchołku.
- Pieczątka i data: przy każdym szczycie ma być data i pieczątka – z klubowej skrzyneczki na szczycie albo ze schroniska, sklepu, punktu informacji turystycznej czy innego obiektu w okolicy, a gdy takiego nie ma – z najbliższej miejscowości. Pieczątka potwierdza, że wejście odbyło się już po przystąpieniu do Klubu. Gdy jej zdobycie było naprawdę niemożliwe, wyjątkowo zastępuje ją dokładny opis trasy. Pieczątkę z podpisem może też wpisać członek Loży spotkany na szlaku.
- Kolejność i czas: dowolne. Nie ma limitu czasu, szczyty można zdobywać zimą i po kilka jednego dnia.
- Weryfikacja: po zdobyciu 28 szczytów zgłasza się na weryfikację przez Lożę Zdobywców – stacjonarną, wyprawową albo wysyłkową (terminy ogłasza Klub, a książeczki nie wysyła się samemu). Po pozytywnej weryfikacji dostaje się dyplom, imienną odznakę Zdobywcy i legitymację. Oficjalnie Koronę można zdobyć najwyżej 20 razy.
W praktyce na każdy szczyt potrzebne są więc dwie rzeczy: zdjęcie na wierzchołku, najlepiej przy tabliczce, i pieczątka w książeczce – jak na Czuplu i na Łysicy.
Kontrowersje wokół listy
Korona jest bardzo popularna, ale sama lista od lat budzi spory. Dotyczą one głównie trzech rzeczy: tego, jak podzielić góry na pasma, wysokości szczytów oraz tego, które wejścia Klub uznaje.
Podział gór – Tatry jako jedno pasmo
Autorzy Korony nie oparli się na najczęściej używanej w Polsce regionalizacji fizycznogeograficznej Jerzego Kondrackiego. Według niej Tatry dzielą się na Tatry Zachodnie i Tatry Wschodnie (Tatry Wysokie i Bielskie). W Koronie nie ma tego podziału – całe Tatry reprezentują Rysy, które leżą w Tatrach Wysokich. Gdyby przyjąć podział Kondrackiego, osobny szczyt należałby się Tatrom Zachodnim – w ich polskiej części najwyższy jest Starorobociański Wierch (2176 m), na granicy ze Słowacją.
Do Tatr Zachodnich należy m.in. Giewont, na który wszedłem w lipcu 2020 roku, dwa dni przed Rysami.
Podobnych przypadków jest więcej:
- Bieszczady: z Beskidów Lesistych w Koronie są tylko Bieszczady z Tarnicą. Pominięto Góry Sanocko-Turczańskie, gdzie najwyższy jest Trohaniec albo Jaworniki.
- Pieniny i Pogórze Spisko-Gubałowskie: w Koronie są Pieniny z Wysoką (1050 m), ale nie ma Pogórza Spisko-Gubałowskiego z wyższą Magurą Witowską (1232 m). Na pierwszej liście Pieniny reprezentowały Trzy Korony – najwyższy szczyt Pienin Właściwych (Okrąglica, 982 m). Wysoka leży w Małych Pieninach i jest najwyższym szczytem całych Pienin.
- Lubomir: w Koronie jest najwyższym szczytem Beskidu Makowskiego, ale według regionalizacji Kondrackiego należy do Beskidu Wyspowego – wtedy najwyższa w Beskidzie Makowskim jest Mędralowa. Sam Kondracki w wydaniu z 1977 roku zaliczał jednak Lubomir do Beskidu Makowskiego, a nowa regionalizacja z 2018 roku (Jerzy Solon i współautorzy) znów włącza pasmo Łysiny i Lubomira do Beskidu Makowskiego.
- Góry Złote i Bialskie: Góry Bialskie są częścią Gór Złotych, więc według krytyków nie powinny mieć osobnego szczytu. Najwyższe wierzchołki polskiej części Gór Złotych – Brusek albo Postawna – nie mają znakowanych szlaków, dlatego Góry Złote reprezentuje Kowadło (989 m), a Góry Bialskie – Rudawiec (1106 m).
- Góry Świętokrzyskie: mają dwa główne pasma, a w Koronie jest tylko jeden szczyt – Łysica.
Szczyty na granicy
Aż 10 szczytów Korony to wierzchołki graniczne: Rysy, Babia Góra, Śnieżka, Śnieżnik, Rudawiec, Orlica, Wysoka, Lackowa, Kowadło i Biskupia Kopa. W kilku pasmach najwyższa góra leży za granicą, więc Korona wybiera najwyższy punkt polskiej części. Najwyższym szczytem Tatr jest Gerlach (2655 m) na Słowacji, Beskidu Niskiego – Busov (1002 m), również na Słowacji, a całych Bieszczadów – Pikuj (1408 m) na Ukrainie, w Bieszczadach Wschodnich. Pikuj można zobaczyć z Tarnicy – dzieli je ok. 33 km w linii prostej.
Same Rysy też mają dwa wierzchołki. Polski, północno-zachodni ma ok. 2499 m, a środkowy, słowacki, jest wyższy. Przez lata podawano dla niego 2503 m, ale ta liczba pochodzi z dawnych pomiarów austriackich – nowsze dają ok. 2501 m. Na Rysach weszliśmy na oba wierzchołki, a na tabliczce na polskim widniało 2499,6 m.
Wysokości i pomiary
W kilku pasmach nowsze pomiary pokazały, że najwyższy jest inny wierzchołek niż ten z listy:
- Chełmiec (Góry Wałbrzyskie) – punkt pomiarowy znajdował się na 18-metrowej wieży widokowej, przez co Chełmiec uznano za najwyższy w paśmie. Wyższa jest Borowa (853 m).
- Kłodzka Góra (Góry Bardzkie) – według nowszych pomiarów wyższa jest pobliska Szeroka Góra.
- Jagodna (Góry Bystrzyckie) – najwyższy jest nienazwany wierzchołek o wysokości 985 m, na niektórych mapach błędnie opisany jako Sasanka.
- Skopiec (Góry Kaczawskie) – według nowych pomiarów ma 720,7 m, a wyższe jest Okole (725,3 m).
- Łysica – pomiar z 2019 roku wykazał, że wschodni wierzchołek, Agata (613,96 m), jest wyższy od Łysicy (613,33 m). Pamiątkowe zdjęcie zrobiliśmy przy tabliczce „Łysica – Skała Agaty”.
- Skalnik (Rudawy Janowickie) – najwyższym punktem jest Ostra Mała (945 m), południowo-zachodni wierzchołek Skalnika.
Do tego różne źródła podają różne liczby dla tych samych gór. Klub podaje dla Łysicy 612 m, a na tabliczce na szczycie jest 614 m. Dla Czupla – 930 m, a na tabliczce 933 m. Dla Kłodzkiej Góry – 757 m, a polska Wikipedia 765 m, dla Radziejowej – 1262 m, a Wikipedia 1266 m. Śnieżka przez lata miała 1602 m, ale ta liczba dotyczyła punktu osnowy geodezyjnej w kopule szczytowej – oficjalna wysokość wierzchołka to 1603,30 m. Klub nie zmienia jednak listy po nowych pomiarach: zachowuje historyczny zestaw 28 szczytów. Do Korony liczy się więc Chełmiec, a nie Borowa.
Wejścia sprzed przystąpienia do Klubu
Krytykowana jest też zasada, że Loża nie uznaje wejść sprzed przystąpienia do Klubu. Kto zdobył wszystkie szczyty, zanim założył książeczkę, nie dostanie tytułu Zdobywcy, dopóki nie wejdzie na nie ponownie. Dotyczy to też mnie – na Tarnicy byłem trzy lata przed pierwszą pieczątką KGP (więcej niżej).
Inne korony
Lista KGP nie jest jedyna. Korona Sudetów Polskich – odznaka Komisji Turystyki Górskiej Oddziału Wałbrzyskiego PTTK – obejmuje 31 szczytów, po jednym z każdego pasma polskich Sudetów, i w Górach Wałbrzyskich jest na niej Borowa, a nie Chełmiec. Oddział Wrocławski PTTK ustanowił z kolei odznakę Diadem Polskich Gór. Są też korony w skali świata – do Korony Ziemi należy m.in. Kilimandżaro, na które wszedłem trasą Machame.
Moje szczyty – daty i trasy
Poniżej wszystkie moje wejścia na szczyty Korony, opisane na blogu – razem z tymi, które trzeba powtórzyć. Szczegółowe relacje są w osobnych wpisach.
| Szczyt | Data | Skąd i którędy |
|---|---|---|
| Rysy | 28.07.2020 | z Palenicy Białczańskiej przez Morskie Oko i Czarny Staw, czerwonym szlakiem z łańcuchami |
| Wysoka Kopa | 31.03.2022 | Główny Szlak Sudecki zimą: ze Świeradowa-Zdroju przez Stóg Izerski do Szklarskiej Poręby (27 km) |
| Śnieżka | 14.06.2023 | grzbietem Karkonoszy od schroniska „Odrodzenie”, przez Dom Śląski; zejście do Karpacza |
| Skalnik | 15.06.2023 | Główny Szlak Sudecki z Karpacza do Leszczyńca (32 km) |
| Chełmiec | 18.06.2023 | ostatni dzień na Głównym Szlaku Sudeckim, wzdłuż granicy i lasami do Wałbrzycha |
| Czupel | 20.09.2023 | z Bielska-Białej przez schroniska Na Rogaczu i na Magurce Wilkowickiej (ok. 17 km) |
| Łysica | 3.05.2026 | ze Świętej Katarzyny czerwonym szlakiem (2,5 km) |
| Tarnica | 3.07.2017 | z Wołosatego niebieskim szlakiem na Przełęcz Krygowskiego, dalej żółtym (9 km tam i z powrotem) – do powtórki, bo przed książeczką KGP |
| Skrzyczne | 21.09.2023 | kolejką krzesełkową ze Szczyrku – do powtórki, bo wjazd kolejką się nie liczy |
Rysy były pierwszym szczytem w książeczce. Z Palenicy Białczańskiej wyszliśmy o 4:40, przez Morskie Oko i Czarny Staw pod Rysami, a na szczycie byliśmy między 13 a 14 – głównie przez kolejki na łańcuchach. Weszliśmy na oba wierzchołki, polski i słowacki. Tego dnia razem z Karolem zaczęliśmy zbierać Koronę, a pierwszą pieczątkę przybiliśmy w schronisku przy Morskim Oku.
Wysoką Kopę zdobyłem na Głównym Szlaku Sudeckim zimą, z Wiktorem i Karolem: ze Świeradowa-Zdroju przez Stóg Izerski i Polanę Izerską, a za Wysoką Kopą przez Wysoki Kamień do Szklarskiej Poręby – ok. 27 km w śniegu i mgle. To była moja druga oficjalna pieczątka. Śnieżkę planowaliśmy na kolejne dni, ale pod Szrenicą zawróciła nas śnieżyca.
Śnieżka, Skalnik i Chełmiec wpadły w czerwcu 2023 roku, podczas sześciu dni na Głównym Szlaku Sudeckim ze Szklarskiej Poręby do Wałbrzycha (135 km), z Michałem i Jarkiem. Na Śnieżce byłem już wcześniej, ale przed założeniem książeczki, więc do Korony zaliczyłem ją dopiero w 2023 roku. Weszliśmy na nią grzbietem Karkonoszy od schroniska „Odrodzenie” na Przełęczy Karkonoskiej, a ostatni odcinek – spod schroniska Dom Śląski. Mgła zniknęła akurat wtedy, gdy stanęliśmy na szczycie. Zeszliśmy czerwonym szlakiem do Karpacza.
Skalnik wypadł w najdłuższy dzień – ok. 32 km z Karpacza przez Rudawy Janowickie do Leszczyńca.
Chełmiec, z wieżą widokową i masztem nad Wałbrzychem, był ostatnim szczytem przed zejściem do miasta.
Czupel, najwyższy szczyt Beskidu Małego, zdobyłem z Bielska-Białej, obok studenckiego schroniska Na Rogaczu i schroniska PTTK na Magurce Wilkowickiej. Wyszliśmy późno, więc na szczycie byliśmy o zmierzchu, a schodziliśmy po ciemku. Cała trasa miała ok. 17 km, a po drodze zbierałem pieczątki do książeczki.
Ostatnim zaliczonym szczytem jest Łysica. Weszliśmy na nią ze Świętej Katarzyny czerwonym szlakiem – według Świętokrzyskiego Parku Narodowego to 2,5 km i ok. godzina marszu, przez las i kamienne schody. Szedłem z Łukaszem i Mateuszem, a pieczątkę przybiłem przy krzyżu na szczycie.
Razem to 7 zaliczonych szczytów z 28. Do pełnej Korony brakuje mi jeszcze 21: dziewiętnastu, na których nie byłem, oraz dwóch do powtórki.
Tarnica i Skrzyczne – do powtórki
Na Tarnicę (1346 m), najwyższy szczyt polskich Bieszczadów, wszedłem 3 lipca 2017 roku, trzeciego dnia wyprawy „Kierunek Ukraina”, z Michałem i Wiktorem. Rano przeszliśmy Połoninę Caryńską, a po południu pojechaliśmy do Wołosatego. Stamtąd niebieskim szlakiem doszliśmy na Przełęcz Krygowskiego, a dalej żółtym – krótkim, stromym podejściem – na szczyt z metalowym krzyżem. Wróciliśmy tą samą drogą: razem ok. 9 km, od 17:00 do 20:30.
Pieczątki zbierałem już wtedy – w schronisku Kremenaros w Ustrzykach Górnych i w punkcie kasowym w Wołosatem – ale do zwykłej książeczki turystycznej, kupionej tego samego dnia. Książeczki KGP jeszcze nie miałem, a regulamin Klubu jest tu jednoznaczny: wejść sprzed przystąpienia Loża nie zalicza. Oba te miejsca są na prowadzonej przez Klub liście punktów z pieczątkami do Tarnicy. Żeby Tarnica była zaliczona, muszę udać się tam jeszcze raz – już z książeczką KGP, zdjęciem ze szczytu i pieczątką.
Wejście na Tarnicę jest w filmie z mojego vloga z tej wyprawy – od 6:58.
8:57Ze Skrzycznem (1257 m), najwyższym szczytem Beskidu Śląskiego, jest inny problem. 21 września 2023 roku wjechałem na nie dwuodcinkową kolejką krzesełkową ze Szczyrku, z przesiadką na Hali Jaworzyna – spieszyliśmy się do Istebnej i inaczej zabrakłoby czasu. Wjazd kolejką nie jest wejściem „siłą własnych mięśni”, więc Skrzyczne też trzeba zdobyć jeszcze raz, o własnych siłach.
Informacje praktyczne
- Przystąpienie do Klubu: przez stronę kgp.info.pl. Podstawowy koszt to 60 zł – 40 zł wpisowego, 5 zł za książeczkę i 15 zł za przesyłkę (listopad 2026). Odznaka klubowa jest dodatkowo płatna. Książeczkę najlepiej mieć przed pierwszym szczytem, bo liczą się tylko wejścia od daty rejestracji.
- Na szczycie: zdjęcie na wierzchołku (najlepiej przy tabliczce albo słupku) i pieczątka z datą. Zdjęcie trzeba potem wydrukować i wkleić do książeczki.
- Gdzie są pieczątki: na części szczytów stoją klubowe skrzyneczki – m.in. na Skalniku, Czuplu i Łysicy, a na Chełmcu przy wieży. Na Wysokiej Kopie skrzyneczka stoi przy czerwonym szlaku, ok. 400 m od wiaty, bo tablicę przeniesiono ze względu na ochronę cietrzewia. Na Rysach, Skrzycznem i Tarnicy na samym szczycie pieczątki nie ma – do Rysów przybija się ją m.in. w schronisku przy Morskim Oku i w kasie TPN na Palenicy Białczańskiej, do Skrzycznego w schronisku PTTK Skrzyczne, a do Tarnicy w punkcie kasowym w Wołosatem albo w schronisku Kremenaros. Pełną listę miejsc Klub prowadzi na swojej stronie – przed wyjazdem warto sprawdzić, czy jest aktualna.
- Weryfikacja: po 28 szczytach zapisuje się na weryfikację przez Lożę Zdobywców (terminy ogłasza Klub). Insygnia Zdobywcy – dyplom, odznaka i legitymacja – kosztują 43 zł (listopad 2026). W sprawach wątpliwych Klub odpowiada mailowo: klub@kgp.info.pl.
- Klubowa Karta Górska: dobrowolna, ważna w danym roku kalendarzowym. W 2026 roku kosztuje 35 zł i daje do 20% zniżki w wybranych obiektach.
- Kolejność i tempo: dowolne i bez limitu czasu, więc szczyty można łączyć w jednym wyjeździe – jak Śnieżkę, Skalnik i Chełmiec na Głównym Szlaku Sudeckim.
- Więcej: relacje z wejść – Rysy od polskiej strony, Tatry w tydzień, Główny Szlak Sudecki zimą i latem, Czupel i Skrzyczne, Świętokrzyskie z Łysicą oraz Bieszczady z Tarnicą.
