
Po sześciu latach znowu wybraliśmy się razem do Norwegii – na tydzień (23–30.06.2023), w gościnę do Michała i Patrycji w Stavanger. Pierwszy raz byliśmy tu w 2017 roku na Preikestolen, a ja wróciłem jeszcze w 2021 roku (wpis o Stavanger). Tym razem głównym celem była Trolltunga – i to z noclegiem w namiocie tuż obok niej. Na Trolltungę wybraliśmy się razem z Jarkiem. Co jeszcze zobaczyliśmy w tym tygodniu w okolicy (m.in. Dalsnuten), opisuję we wpisie o Stavanger.
Interaktywny Spis Treści
- Czym jest Trolltunga
- Dojazd i szlak – 30 km i śnieg w czerwcu
- Noc w namiocie przy Trolltundze
- Na Języku Trolla tuż przed północą
- Informacje praktyczne
Czym jest Trolltunga
Trolltunga („język trolla”) to skała w kształcie języka, wystająca nad przepaścią na wysokości ok. 1100 m n.p.m., wysoko ponad jeziorem Ringedalsvatnet w okolicy miasta Odda. To jedna z głównych atrakcji i wizytówek Norwegii – zdjęcia z jej krawędzi są spektakularne, choć oczywiście wyglądają straszniej niż w rzeczywistości. Warto też odejść kawałek od tłumu i po prostu nacieszyć się widokiem na jezioro otoczone ośnieżonymi górami.

Skała powstała pod koniec ostatniej epoki lodowcowej, ok. 10 tys. lat temu, i jest zbudowana z prekambryjskiego gnejsu; wystaje ok. 700 m nad taflą jeziora. Jeszcze w 2010 roku docierało tu ok. 800 osób rocznie, a w 2018 – już ok. 87 tys., w większości z zagranicy. Wraz z ruchem przybyło akcji ratunkowych (42 w 2016 roku), dlatego od 2017 roku w sezonie przy szlaku dyżurują strażnicy górscy (fjellvakt), a na trasie stoją schrony ratunkowe ze śpiworami i kocami.
Dojazd i szlak – 30 km i śnieg w czerwcu
Wyruszyliśmy wypożyczonym autem ze Stavanger o 10:00 rano, a wróciliśmy późnym wieczorem następnego dnia. Szlak zaczęliśmy z parkingu P2. Już na początku widać w dole jezioro Ringedalsvatnet.

Na zdjęciu widać u wylotu jeziora tamę Ringedalsdammen – betonową zaporę obłożoną granitem, ukończoną w 1918 roku. Była wtedy największą zaporą w Norwegii: ma ok. 520 m długości i 33 m wysokości. Spiętrzona woda od ponad stu lat zasila elektrownie wodne w Tyssedal – najstarsza z nich, Tysso I, pracowała w latach 1908–1989, a dziś jest muzeum (Kraftmuseet).
Po drodze ze Stavanger przeprawiliśmy się promem, a dalej jechaliśmy wzdłuż fiordu Sørfjorden – przy samej drodze spływają tu wodospady. Z drogi na parking widać po drugiej stronie fiordu lodowiec Folgefonna, trzeci co do wielkości w kontynentalnej Norwegii.
Z parkingu P2 (Skjeggedal) na Mågelitopp (P3) prowadzi stroma asfaltowa droga. Można ją ominąć busem wahadłowym – według tablicy na parkingu w 2023 roku kosztował 150 NOK w jedną stronę i oszczędzał ok. 4,3 km, 400 m podejścia i półtorej godziny marszu. My szliśmy pieszo. Wyżej szlak znaczą tabliczki i kamienne kopczyki.
Wzdłuż asfaltowej drogi na Mågelitopp biegła kiedyś kolej linowo-terenowa Mågelibanen, zbudowana w latach 1911–1912 do wożenia robotników i sprzętu na budowę tunelu w górach. Pokonywała ok. 430 m różnicy wysokości przy nachyleniu do 42°, a później wożono nią też turystów. Zamknięto ją w 2010 roku; dziś serpentyny drogi w kilku miejscach przecinają jej dawny tor.
Największe przewyższenie pokonuje się na najkrótszym odcinku – podejście jest strome i z ciężkimi plecakami daje w kość. Wyżej, mimo końca czerwca, nieraz trzeba było przejść przez płaty śniegu. Trafiliśmy za to na świetną pogodę: ok. 22°C, dużo słońca i mało wiatru – następnego dnia było już ok. 17°C i sporo opadów. Śnieg był mocno zbity, więc mimo ciepła nie topniał.
Trasa w obie strony wyniosła nam ok. 30 km, a przewyższenie – łącznie ok. 1200 m, więc trekking zajął więcej czasu, niż zakładaliśmy. Widoki po drodze wynagradzają jednak wysiłek.

Noc w namiocie przy Trolltundze
Przy Trolltundze spaliśmy w namiocie. Norwegia podchodzi dość liberalnie do rozbijania się na dziko (prawo swobodnego dostępu do przyrody – allemannsretten), ale nie wszędzie jest to dozwolone – po drodze mijaliśmy mapki z polecanymi miejscami na biwak. Zaraz przy namiotach mieliśmy takie widoki:

Noc była bardzo zimna, za to w dzień było ciepło i słonecznie – do 22 stopni. Mieliśmy wielkie szczęście, że jedyne tak słoneczne dni wyjazdu wypadły akurat na te dwa dni wymagającego trekkingu. Na niebie pojawiło się też rozszczepione światło – słońce poboczne.

Przy szlaku stoją tablice z mapą: pomarańczowe pola to strefy, w których nie wolno rozbijać namiotów, a zielone – zalecane miejsca biwakowe. Rano gotowaliśmy na kuchenkach gazowych osłoniętych od wiatru.
Zasady biwakowania według oficjalnej strony Trolltungi: namiot rozbija się w miejscach oznaczonych na mapie symbolem namiotu, najlepiej na gołej skale, żeby nie niszczyć roślinności, poniżej ścieżki i z dala od strumieni i jezior. Nie wolno biwakować przy parkingach i na początku szlaku, a od 15 kwietnia do 15 września obowiązuje zakaz rozpalania ognisk – zostaje kuchenka. W górach nie ma toalet, więc wszystkie śmieci, łącznie z papierem toaletowym, trzeba znieść na dół.
Na Języku Trolla tuż przed północą
Na samą Trolltungę dotarliśmy niewiele przed północą. Dzięki temu mogliśmy zrobić zdjęcia na skalnym języku bez długiego czekania w kolejce, która za dnia potrafi być bardzo długa. Pod koniec czerwca o tej porze wciąż jest jasno, a niebo nad górami robi się różowo-pomarańczowe.

Rano przy Trolltundze ustawiła się już kolejka chętnych do zdjęcia na samym języku – wieczorem było tu dużo spokojniej.
Na sam język schodzi się po czterech żelaznych stopniach wbitych w skałę.
Następnego dnia wróciliśmy tą samą drogą – w pełnym słońcu, z widokami na skalisty płaskowyż i ośnieżone szczyty.

Informacje praktyczne
- Dojazd: ze Stavanger pojechaliśmy wypożyczonym autem; szlak zaczęliśmy z parkingu P2.
- Szlak: nam w obie strony wyszło ok. 30 km i ok. 1200 m przewyższenia – trzeba się nastawić na długi dzień albo, tak jak my, na nocleg po drodze.
- Śnieg: pod koniec czerwca na płaskowyżu wciąż leżały płaty śniegu, a niektóre jeziora były częściowo zamarznięte – przydadzą się buty trekkingowe.
- Nocleg w namiocie: biwakowanie na dziko jest w Norwegii co do zasady dozwolone, ale przy szlaku są miejsca, gdzie nie wolno się rozbijać – trzymajcie się oznaczonych na mapkach miejsc. Noc w górach jest bardzo zimna, nawet latem.
- Kolejka do zdjęć: późnym wieczorem przy Trolltundze jest dużo spokojniej niż w ciągu dnia.
- Sezon: samodzielne wyjścia są zalecane od 1 czerwca do 30 września, w pozostałych miesiącach – z przewodnikiem. Przy silnym wietrze, ulewie lub mgle nie należy wychodzić na szlak; w nagłych wypadkach dzwoni się pod numer 112.
- Parkingi (ceny oficjalne, stan na 2026 rok): P1 Tyssedal – 330 NOK za dzień, P2 Skjeggedal – 550 NOK za dzień i 770 NOK za dwa dni (z opłatą za drogę z P1), P3 Mågelitopp – 600 NOK za dzień plus 220 NOK opłaty za drogę z P2. P3 ma tylko 30 miejsc i do końca sierpnia trzeba je rezerwować z wyprzedzeniem. Według oficjalnej strony trasa w obie strony ma z P3 ok. 20 km (7–10 godzin), z P2 – ok. 27 km (8–12 godzin), a z P1 – ok. 38 km (ok. 15 godzin).























