Przejdź do treści Przejdź do panelu bocznego Przejdź do stopki
Miejsce: Europa  NorwegiaRok podróży: 2023~7 min czytania

Po sześciu latach znowu wybraliśmy się razem do Norwegii – na tydzień (23–30.06.2023), w gościnę do Michała i Patrycji w Stavanger. Pierwszy raz byliśmy tu w 2017 roku na Preikestolen, a ja wróciłem jeszcze w 2021 roku (wpis o Stavanger). Tym razem głównym celem była Trolltunga – i to z noclegiem w namiocie tuż obok niej. Na Trolltungę wybraliśmy się razem z Jarkiem. Co jeszcze zobaczyliśmy w tym tygodniu w okolicy (m.in. Dalsnuten), opisuję we wpisie o Stavanger.

Interaktywny Spis Treści

  1. Czym jest Trolltunga
  2. Dojazd i szlak – 30 km i śnieg w czerwcu
  3. Noc w namiocie przy Trolltundze
  4. Na Języku Trolla tuż przed północą
  5. Informacje praktyczne

Czym jest Trolltunga

Trolltunga („język trolla”) to skała w kształcie języka, wystająca nad przepaścią na wysokości ok. 1100 m n.p.m., wysoko ponad jeziorem Ringedalsvatnet w okolicy miasta Odda. To jedna z głównych atrakcji i wizytówek Norwegii – zdjęcia z jej krawędzi są spektakularne, choć oczywiście wyglądają straszniej niż w rzeczywistości. Warto też odejść kawałek od tłumu i po prostu nacieszyć się widokiem na jezioro otoczone ośnieżonymi górami.

Skała powstała pod koniec ostatniej epoki lodowcowej, ok. 10 tys. lat temu, i jest zbudowana z prekambryjskiego gnejsu; wystaje ok. 700 m nad taflą jeziora. Jeszcze w 2010 roku docierało tu ok. 800 osób rocznie, a w 2018 – już ok. 87 tys., w większości z zagranicy. Wraz z ruchem przybyło akcji ratunkowych (42 w 2016 roku), dlatego od 2017 roku w sezonie przy szlaku dyżurują strażnicy górscy (fjellvakt), a na trasie stoją schrony ratunkowe ze śpiworami i kocami.

Wróć do spisu treści


Dojazd i szlak – 30 km i śnieg w czerwcu

Wyruszyliśmy wypożyczonym autem ze Stavanger o 10:00 rano, a wróciliśmy późnym wieczorem następnego dnia. Szlak zaczęliśmy z parkingu P2. Już na początku widać w dole jezioro Ringedalsvatnet.

Na zdjęciu widać u wylotu jeziora tamę Ringedalsdammen – betonową zaporę obłożoną granitem, ukończoną w 1918 roku. Była wtedy największą zaporą w Norwegii: ma ok. 520 m długości i 33 m wysokości. Spiętrzona woda od ponad stu lat zasila elektrownie wodne w Tyssedal – najstarsza z nich, Tysso I, pracowała w latach 1908–1989, a dziś jest muzeum (Kraftmuseet).

Po drodze ze Stavanger przeprawiliśmy się promem, a dalej jechaliśmy wzdłuż fiordu Sørfjorden – przy samej drodze spływają tu wodospady. Z drogi na parking widać po drugiej stronie fiordu lodowiec Folgefonna, trzeci co do wielkości w kontynentalnej Norwegii.

Z parkingu P2 (Skjeggedal) na Mågelitopp (P3) prowadzi stroma asfaltowa droga. Można ją ominąć busem wahadłowym – według tablicy na parkingu w 2023 roku kosztował 150 NOK w jedną stronę i oszczędzał ok. 4,3 km, 400 m podejścia i półtorej godziny marszu. My szliśmy pieszo. Wyżej szlak znaczą tabliczki i kamienne kopczyki.

Wzdłuż asfaltowej drogi na Mågelitopp biegła kiedyś kolej linowo-terenowa Mågelibanen, zbudowana w latach 1911–1912 do wożenia robotników i sprzętu na budowę tunelu w górach. Pokonywała ok. 430 m różnicy wysokości przy nachyleniu do 42°, a później wożono nią też turystów. Zamknięto ją w 2010 roku; dziś serpentyny drogi w kilku miejscach przecinają jej dawny tor.

Największe przewyższenie pokonuje się na najkrótszym odcinku – podejście jest strome i z ciężkimi plecakami daje w kość. Wyżej, mimo końca czerwca, nieraz trzeba było przejść przez płaty śniegu. Trafiliśmy za to na świetną pogodę: ok. 22°C, dużo słońca i mało wiatru – następnego dnia było już ok. 17°C i sporo opadów. Śnieg był mocno zbity, więc mimo ciepła nie topniał.

Trasa w obie strony wyniosła nam ok. 30 km, a przewyższenie – łącznie ok. 1200 m, więc trekking zajął więcej czasu, niż zakładaliśmy. Widoki po drodze wynagradzają jednak wysiłek.

Wróć do spisu treści


Noc w namiocie przy Trolltundze

Przy Trolltundze spaliśmy w namiocie. Norwegia podchodzi dość liberalnie do rozbijania się na dziko (prawo swobodnego dostępu do przyrody – allemannsretten), ale nie wszędzie jest to dozwolone – po drodze mijaliśmy mapki z polecanymi miejscami na biwak. Zaraz przy namiotach mieliśmy takie widoki:

Noc była bardzo zimna, za to w dzień było ciepło i słonecznie – do 22 stopni. Mieliśmy wielkie szczęście, że jedyne tak słoneczne dni wyjazdu wypadły akurat na te dwa dni wymagającego trekkingu. Na niebie pojawiło się też rozszczepione światło – słońce poboczne.

Przy szlaku stoją tablice z mapą: pomarańczowe pola to strefy, w których nie wolno rozbijać namiotów, a zielone – zalecane miejsca biwakowe. Rano gotowaliśmy na kuchenkach gazowych osłoniętych od wiatru.

Zasady biwakowania według oficjalnej strony Trolltungi: namiot rozbija się w miejscach oznaczonych na mapie symbolem namiotu, najlepiej na gołej skale, żeby nie niszczyć roślinności, poniżej ścieżki i z dala od strumieni i jezior. Nie wolno biwakować przy parkingach i na początku szlaku, a od 15 kwietnia do 15 września obowiązuje zakaz rozpalania ognisk – zostaje kuchenka. W górach nie ma toalet, więc wszystkie śmieci, łącznie z papierem toaletowym, trzeba znieść na dół.

Wróć do spisu treści


Na Języku Trolla tuż przed północą

Na samą Trolltungę dotarliśmy niewiele przed północą. Dzięki temu mogliśmy zrobić zdjęcia na skalnym języku bez długiego czekania w kolejce, która za dnia potrafi być bardzo długa. Pod koniec czerwca o tej porze wciąż jest jasno, a niebo nad górami robi się różowo-pomarańczowe.

Rano przy Trolltundze ustawiła się już kolejka chętnych do zdjęcia na samym języku – wieczorem było tu dużo spokojniej.

Na sam język schodzi się po czterech żelaznych stopniach wbitych w skałę.

Następnego dnia wróciliśmy tą samą drogą – w pełnym słońcu, z widokami na skalisty płaskowyż i ośnieżone szczyty.

Wróć do spisu treści


Informacje praktyczne

  • Dojazd: ze Stavanger pojechaliśmy wypożyczonym autem; szlak zaczęliśmy z parkingu P2.
  • Szlak: nam w obie strony wyszło ok. 30 km i ok. 1200 m przewyższenia – trzeba się nastawić na długi dzień albo, tak jak my, na nocleg po drodze.
  • Śnieg: pod koniec czerwca na płaskowyżu wciąż leżały płaty śniegu, a niektóre jeziora były częściowo zamarznięte – przydadzą się buty trekkingowe.
  • Nocleg w namiocie: biwakowanie na dziko jest w Norwegii co do zasady dozwolone, ale przy szlaku są miejsca, gdzie nie wolno się rozbijać – trzymajcie się oznaczonych na mapkach miejsc. Noc w górach jest bardzo zimna, nawet latem.
  • Kolejka do zdjęć: późnym wieczorem przy Trolltundze jest dużo spokojniej niż w ciągu dnia.
  • Sezon: samodzielne wyjścia są zalecane od 1 czerwca do 30 września, w pozostałych miesiącach – z przewodnikiem. Przy silnym wietrze, ulewie lub mgle nie należy wychodzić na szlak; w nagłych wypadkach dzwoni się pod numer 112.
  • Parkingi (ceny oficjalne, stan na 2026 rok): P1 Tyssedal – 330 NOK za dzień, P2 Skjeggedal – 550 NOK za dzień i 770 NOK za dwa dni (z opłatą za drogę z P1), P3 Mågelitopp – 600 NOK za dzień plus 220 NOK opłaty za drogę z P2. P3 ma tylko 30 miejsc i do końca sierpnia trzeba je rezerwować z wyprzedzeniem. Według oficjalnej strony trasa w obie strony ma z P3 ok. 20 km (7–10 godzin), z P2 – ok. 27 km (8–12 godzin), a z P1 – ok. 38 km (ok. 15 godzin).

Wróć do spisu treści


Spodobał Ci się artykuł?

Zostań ze mną w podróży – obserwuj mnie tam, gdzie lubisz najbardziej.

Zostaw komentarz

Udostępnij ten wpis

XWhatsApp