Przejdź do treści Przejdź do panelu bocznego Przejdź do stopki
Miejsce: Afryka  EgiptRok podróży: 2022~7 min czytania

W ostatni weekend lutego 2022 roku – od piątku do poniedziałku – polecieliśmy z Berlina do Egiptu, na południe Półwyspu Synaj, razem z Anią i Mikołajem. Czasu było niewiele, więc spędziliśmy go bardzo intensywnie: nocne wejście na Górę Synaj na wschód słońca, klasztor świętej Katarzyny, quady na pustyni, kanion Salama, Dahab i rafa koralowa. Bazą wypadową był Sharm el-Sheikh.

Interaktywny Spis Treści

  1. Góra Synaj o wschodzie słońca
  2. Klasztor świętej Katarzyny
  3. Quady i namiot beduiński
  4. Kanion Salama i Dahab
  5. Rafa koralowa i plaża w Sharm el-Sheikh
  6. Informacje praktyczne – lotnisko, pogoda, jedzenie

Góra Synaj o wschodzie słońca

Już pierwszego wieczoru pojechaliśmy na wycieczkę na Górę Synaj (2285 m n.p.m.) – miejsce, gdzie według Starego Testamentu Bóg przekazał Mojżeszowi tablice z dziesięciorgiem przykazań. To druga najwyższa góra Egiptu, zaraz po pobliskiej Górze Świętej Katarzyny. Plan zakładał oglądanie wschodu słońca ze szczytu, więc wyruszyliśmy ok. 1 w nocy – po ciemku, z latarkami i w niskiej temperaturze. Po drodze są kamienne domki, w których można się na chwilę ogrzać.

Trasa ma ok. 10 km w obie strony i ponad 700 m przewyższenia. Nie jest trudna, choć pod koniec pojawiają się stopnie i robi się stromo. Na szczyt dotarliśmy ponad godzinę przed wschodem słońca, więc musieliśmy jeszcze trochę pomarznąć – na górze było poniżej zera.

Na szczyt prowadzą dwie drogi. Łagodniejsza Siket El Bashait to ok. 2,5 godziny marszu i można nią podjechać na wielbłądzie, a stroma ścieżka w wąwozie za klasztorem liczy 3750 „stopni pokuty”. Według tablicy przy szlaku wejście na szczyt to 4,85 km: 4,2 km ścieżki i 750 stopni na sam koniec. Iść można tylko z licencjonowanym przewodnikiem.

Kamienna kaplica na szczycie stoi od 1934 roku na ruinach XVI-wiecznego kościoła i jest zamknięta dla zwiedzających – w środku znajduje się skała uważana za źródło biblijnych kamiennych tablic. Obok stoi też niewielki meczet. Tuż pod szczytem działa małe obozowisko, w którym można wypożyczyć materace i koce na noc.

Widok jest bardzo ładny, ale nie aż tak spektakularny, jak się go opisuje. Gdybyśmy mieli wybór, chętnie weszlibyśmy za dnia, bez nocnego marznięcia.

Wróć do spisu treści


Klasztor świętej Katarzyny

Schodząc, widzieliśmy w dolinie klasztor świętej Katarzyny, do którego zaszliśmy po zejściu. To najstarszy z istniejących klasztorów chrześcijańskich, otoczony grubymi kamiennymi murami u stóp Góry Synaj.

Klasztor zbudowano w latach 548–565 z rozkazu cesarza bizantyjskiego Justyniana I i od tamtej pory nieprzerwanie mieszkają w nim mnisi. Aż do XX wieku wchodziło się do środka przez drzwi umieszczone wysoko w murach obronnych. Od 2002 roku okolica klasztoru figuruje na liście UNESCO jako miejsce ważne dla judaizmu, chrześcijaństwa i islamu.

W obrębie murów jest miejsce, które tradycja uważa za krzew gorejący, a także studnia, przy której Mojżesz miał spotkać swoją przyszłą żonę Seforę. Biblioteka klasztoru ma drugi po Watykanie największy zbiór dawnych kodeksów i rękopisów – stąd pochodzi IV-wieczny Kodeks Synajski, dziś przechowywany w British Library. Wewnątrz murów stoi też meczet z czasów Fatymidów, z minaretem z 1106 roku.

Wróć do spisu treści


Quady i namiot beduiński

Niedługo po powrocie do Sharm el-Sheikh czekała nas kolejna atrakcja – ok. godzinna przejażdżka quadami po pustyni o zachodzie słońca, z wizytą w namiocie beduińskim. Fajne doświadczenie, choć najczęściej jechaliśmy jeden za drugim, bo tak był dostosowany teren. Miło wspominam podobną wycieczkę z 2008 roku koło Hurghady – tam teren był bardziej piaszczysty i można było bardziej „poszaleć”.

Wróć do spisu treści


Kanion Salama i Dahab

W niedzielę pojechaliśmy na wycieczkę, która nie do końca była tą, za którą zapłaciliśmy. Mieliśmy spędzić większość dnia w kanionach, a ostatecznie większość czasu spędziliśmy nad wodą, bo tak chciała reszta grupy. Organizator podkreślał, że to nie jego wina – dostaliśmy niewielki zwrot pieniędzy, ale czasu nikt nam nie zwróci. Gdybyśmy wiedzieli, wybralibyśmy inną opcję. Z pozytywów: przejechaliśmy się jeepem przez pustynię – na dachu!

Najciekawszym punktem dnia był kanion Salama – wąski wąwóz o czerwonych i kolorowych ścianach z piaskowca, wymytych w fantazyjne kształty. Przeszliśmy go wprawdzie tylko w godzinę, a właśnie na kaniony liczyliśmy najbardziej.

Resztę dnia spędziliśmy w Dahab nad Zatoką Akaba – na kamienistej plaży, wśród wielbłądów i w namiotach w stylu beduińskim.

Nazwa Dahab oznacza po arabsku „złoto”. Miasteczko leży ok. 80 km na północny wschód od Sharm el-Sheikh, uchodzi za stolicę nurkowania na południu Synaju i słynie też z windsurfingu. Kilka kilometrów na północ znajduje się Blue Hole – podwodna studnia głęboka na ponad 100 m, lubiana przez freediverów, ale przeznaczona tylko dla doświadczonych i przeszkolonych nurków. Zatoka Akaba ma do 24 km szerokości, więc z brzegu widać góry Arabii Saudyjskiej.

Wróć do spisu treści


Rafa koralowa i plaża w Sharm el-Sheikh

W poniedziałek przed wylotem zdążyliśmy jeszcze popłynąć statkiem z przeszklonym dnem, żeby zobaczyć rafę koralową niedaleko brzegu, i wykąpać się w morzu. Woda miała poniżej 20 stopni, ale przy pełnym słońcu aż tak to nie przeszkadzało.

Na południowym krańcu półwyspu, ok. 12 km od Sharm el-Sheikh, leży Park Narodowy Ras Muhammad, chroniony od 1983 roku. Obejmuje 480 km² lądu i morza między Zatoką Sueską a Zatoką Akaba – żyje tu ponad 1000 gatunków ryb i ponad 220 gatunków koralowców.

Wróć do spisu treści


Informacje praktyczne – lotnisko, pogoda, jedzenie

Kontrole na lotnisku to temat na osobny tekst. Mając tylko bagaż podręczny, i tak musieliśmy czekać w kolejce z ludźmi z bagażem rejestrowanym na wstępną kontrolę – mogłaby być osobna kolejka. Przed kontrolą paszportową trzeba było najpierw odebrać karty pokładowe i wypełnić dwa formularze. Po kontroli paszportowej prześwietlano nas jeszcze raz, a mnie policjant wziął wyrywkowo na kolejną, osobistą kontrolę. Dobrze, że samolot miał opóźnienie – w najlepszym razie bylibyśmy na styk. Na lotnisko lepiej przyjechać z dużym zapasem czasu.

Pogoda: w ciągu dnia zwykle ponad 20 stopni (w dniu wylotu aż 26), za to noc na Górze Synaj była mroźna – trzeba zabrać ciepłe ubrania.

Wiza: kto przylatuje tylko do kurortów Sharm el-Sheikh, Dahab, Nuweiba i Taba i ich nie opuszcza, dostaje na lotnisku bezpłatny stempel uprawniający do pobytu do 15 dni. Na wyjazdy w inne części Egiptu potrzebna jest zwykła wiza turystyczna – przepisy warto sprawdzić przed wylotem (stan na 2026 rok).

Jedzenie: staraliśmy się jak najczęściej próbować lokalnej kuchni, choć w turystycznej dzielnicy nie jest o to łatwo. Zjedliśmy m.in. falafel, przyprawione bakłażany i jagnięcinę w sosie z gotowanymi warzywami.

Egipski falafel, czyli ta’amija, robi się zwykle nie z ciecierzycy, tylko z bobu, z dodatkiem m.in. pora, pietruszki i kolendry. Danie prawdopodobnie pochodzi właśnie z Egiptu i do dziś jest popularne w kuchni Koptów, którzy jedzą je m.in. w czasie postu.

Wyjazd uważamy za bardzo udany. Mając dwa dni więcej, przeznaczylibyśmy je na nurkowanie w parku narodowym i zwiedzanie samego Sharm el-Sheikh – byliśmy tylko w naszej dzielnicy. Z tyłu głowy cały czas mieliśmy jednak wybuch wojny w Ukrainie, a to, że większość sprzedawców brała nas za Rosjan (których było tam mnóstwo), tylko to potęgowało. Trzy tygodnie później polecieliśmy na tydzień do sąsiedniej Jordanii.

Sharm el-Sheikh, czyli „zatoka szejka”, był kiedyś wioską rybacką, potem portem i bazą marynarki, a w latach 1967–1982 znajdował się pod kontrolą Izraela. Od 1982 roku nosi przydomek „Miasto Pokoju”, bo odbyło się tu wiele bliskowschodnich konferencji pokojowych. Centrum turystycznego życia, z hotelami i restauracjami, to Naama Bay.

Wróć do spisu treści


Galeria zdjęć

Spodobał Ci się artykuł?

Zostań ze mną w podróży – obserwuj mnie tam, gdzie lubisz najbardziej.

Zostaw komentarz

Udostępnij ten wpis

XWhatsApp