Przejdź do treści Przejdź do panelu bocznego Przejdź do stopki
Miejsce: Europa  UkrainaRok podróży: 2017~8 min czytania
Miniatura filmu: Kierunek Ukraina – skoki spadochronowe z 4 perspektyw (Aerodrom Cuniów koło Lwowa) 7 lipca 20178:51
Film: Kierunek Ukraina – skoki spadochronowe z 4 perspektyw (Aerodrom Cuniów koło Lwowa) 7 lipca 2017

Interaktywny spis treści

Informacje praktyczne w skrócie

Cena (marzec 2021)
    • Skok spadochronowy + wypożyczenie sprzętu: 1250 UAH  (~175 zł)
    • Transport autobusem z Lwowa:  60 UAH (~9 zł)
    • Świadectwo wykonania skoku: niewielka dopłata (opcjonalnie)
    • Ciekawostka – w lipcu 2017 za skok płaciliśmy tylko 760 UAH (~106 zł), a razem z dojazdem i certyfikatem wyszło nas to w przeliczeniu ok. 130 zł. Dla porównania: w Polsce skok z instruktorem kosztował wtedy ok. 800 zł – na Ukrainie było potwornie tanio.

Stan na 2026 rok: od 24 lutego 2022 roku przestrzeń powietrzna Ukrainy jest zamknięta dla lotnictwa cywilnego, a polskie MSZ odradza wyjazdy do tego kraju. Skoki na Cuniowie organizuje dziś szkoła KAVA razem z Zachodnioukraińską Asocjacją Spadochronową (ZUPA), ale przy jej ofertach widnieje komunikat „usługa tymczasowo niedostępna”. Ostatni cennik na jej stronie: skok na okrągłym spadochronie z 600–800 m – 2100 UAH (2000 UAH przy przedpłacie 200 UAH), skok static line z 1200 m – 3500 UAH, dojazd ze Lwowa i z powrotem – 150 UAH. Zdjęcia i film są w cenie.

Miejsce skoku
    • Nazwa: Aerodrom Cuniów (30 km na zachód od Lwowa)
    • Adres:  Aerodrome “Tsuniv” Gorodok district Lviv region
    • Jak dostać się na miejsce? Najlepiej autobusem organizatora (patrz punkt zbiórki) lub samochodem. Transport publiczny dociera tylko do miejscowości Horodok, skąd trzeba byłoby pojechać taksówką około 7 km.
    • Czy mogę zobaczyć miejsce skoku na mapie? Jasne, rozwiń informację poniżej.
Wymagania
    • waga ciała – w przedziale 45-100 kg,  
    • wiek – minimum 14 lat (wymagana zgoda opiekuna do ukończenia pełnoletności)
    • brak chorób układu sercowo-naczyniowego
    • ubrania – wygodne, z długim rękawem
    • buty – na grubej podeszwie bez obcasów, powinny usztywnić kostkę (zw. buty “za kostkę”).  Na miejscu była możliwość wypożyczenia takich butów

Według aktualnej strony KAVA (stan na 2026 rok) przy skoku z 800 m waga ciała musi mieścić się w przedziale 42–80 kg. Osoby poniżej 16 lat skaczą w obecności rodzica, a w wieku 16–18 lat potrzebna jest pisemna zgoda. Ubranie ma zakrywać łokcie i kolana, a buty mieć twardą, grubą podeszwę – zwykłe trampki się nie nadają. Kask wydają na miejscu, obiad nie jest wliczony, więc warto zabrać jedzenie.

Punkt zbiórki
  • Miejsce: Stacja benzynowa BRSM Oil (АЗК БРСМ-Нафта) -na przeciwko centrum handlowego Skrynia
  • Adres: Horodotska St, 116, Lviv, Lviv Oblast, Ukraina, 79000
  • Czas odjazdu: w piątki o 17:00, w soboty i niedziele o 8:00
  • Cel: Stamtąd odjeżdżają busy, które dowożą uczestników na aerodrom
  • Czy powinienem dokonać rezerwacji na przejazd autobusem? Tak,w tym celu należy skontaktować się wcześniej z organizatorem.
  • Czy mogę zobaczyć punkt zbiórki na mapie? Jasne, rozwiń informację poniżej.

W 2026 roku KAVA podaje jako miejsce zbiórki tę samą stację BRSM naprzeciwko centrum Skrynia: spotkanie o 7:50, odjazd o 8:00, a zajęcia na lotnisku zaczynają się o 8:40. Skoki odbywają się przez cały rok w weekendy, a od kwietnia do września także w piątki po południu. Po skoku na okrągłym spadochronie wraca się do Lwowa zwykle ok. 15:00–16:00, po skoku static line – ok. 17:00–18:00. Miejsce w busie trzeba zarezerwować wcześniej.

Dane odnośnie skoku
    • Wysokość: 800m
    • Czas lotu: około 2 minuty 30 sekund
    • Prędkość spadania: około 3 m/s
    • Spadochron otwierany: automatycznie po 2-3 sekundach od wyskoku
    • Typ spadochronu: DU-1-5U (wojskowe sowieckie)
    • Spadochron zapasowy: mniejszy, na brzuchu – gdyby główny się nie otworzył, trzeba go otworzyć samodzielnie (podobno nie było takich przypadków)

Tak wygląda skok static line (na linę): taśma przypięta do samolotu sama wyciąga spadochron, gdy skoczek opuszcza pokład, więc nic nie trzeba otwierać ręcznie. W 2026 roku KAVA proponuje dwa warianty. Skok na okrągłym D-1-5U z 600–800 m poprzedza szkolenie trwające 2–4 godziny, a lot pod czaszą trwa ok. 1,5–2 minuty. Na skrzydle z 1200 m szkolenie trwa 4–6 godzin, czasza jest w pełni sterowalna, lot trwa ok. 5–7 minut, a instruktorzy prowadzą skoczka z ziemi przez radio. Kto chce poczuć swobodny spadek, wybiera tandem z instruktorem z 3000 m (do 40 sekund spadania) albo kurs AFF (Accelerated Free Fall), w którym przy pierwszych skokach instruktorzy trzymają ucznia za uprząż w czasie swobodnego spadania.

Pierwsze kroki

Na dzień przed dokonaliśmy rezerwacji skoku i miejsc w autobusie pisząc do organizatora poprzez ich stronę na Facebooku (zobacz linki zewnętrzne). W dniu skoku koło południa zdążyliśmy jeszcze odwiedzić Insomnię – horror house i escape room we Lwowie (więcej we wpisie o Lwowie). Pod wieczór pojechaliśmy Uberem na punkt zbiórki na stacji benzynowej (ponad 2 km za ok. 5 zł na cztery osoby), skąd specjalnie podstawione busiki – ostatecznie dwa czy trzy – zabrały wszystkich na aerodrom. Jechał z nami Damian, którego poznaliśmy dzień wcześniej. Miał dołączyć też Piotrek, ale nie zdołał dotrzeć na aerodrom – spotkaliśmy się dopiero później.

Droga na miejsce „usypana” jest dziurami, a gdy dojechaliśmy, poczułem się, jakby czas zatrzymał się tu jeszcze w czasach komunizmu. Sam aerodrom na pierwszy rzut oka wygląda jak za „starych dobrych czasów” – stare postkomunistyczne budynki, stare samoloty, szare, brudne wojskowe spadochrony, kaski (nawet jeden miał na sobie napis USSR, ale niestety ktoś zarezerwował go przede mną). Po przyjeździe należy ustawić się w kolejce do pokoju wpłat, gdzie trzeba dodatkowo podpisać jakiś dokument (nie do końca wiemy nawet co, bo wszystko było po ukraińsku). Po tym udaliśmy się na spotkanie informacyjne, na którym byliśmy jedynymi obcokrajowcami. Pomimo tego liczyliśmy jednak na szkolenie również w języku angielskim – strona internetowa organizatora była po angielsku i wyglądała profesjonalnie. Jakież wielkie było nasze zdziwienie, kiedy okazało się, że odbywa się ono tylko po ukraińsku.

-A wy Polacy rozumiecie? 
-Tak nawet.
-Haraszo, dalszy!

Szkolenie

(oglądaj powyższy film od początku) Całe szczęście ukraiński jest bardzo podobny do polskiego, dzięki czemu co nieco mogliśmy zrozumieć. Prowadzący był świetny – rozluźniał atmosferę i wyglądał jak komandos. Po teorii przyszedł czas na praktykę – najpierw uczyliśmy się poprawnie lądować skacząc z miejsca, a następnie zeskakując z niewielkiego podestu. Podczas lotu spada się z prędkością około 3 m/s, więc przy nieodpowiednim lądowaniu można złamać nogę. Lądowanie to najważniejsza część skoku – trochę jak zeskok z trzech metrów. Tak długo to ćwiczyliśmy, aż każdy załapał. Szkolono nas również w zakresie składania spadochronu – każdy z nas miał do złożenia jeden. Po wylądowaniu trzeba go jakoś z ziemi zebrać i zanieść z powrotem. Po części teoretycznej i praktycznej udaliśmy się do  magazynu, celem założenia kasku, spadochronu głównego, spadochronu zapasowego i uwiązania tego w odpowiedni sposób (zajmowali się tym instruktorzy). Następnie z całym sprzętem przetransportowaliśmy się na płytę lotniczą. Spadochron ważył około 23 kg, więc chodzenie z tym ciężarem było bardzo uciążliwe. Tym bardziej dla Patrycji, dla której stanowiło to około połowy ciężaru ciała.

Skok ze spadochronem

Samolot, który widać na zdjęciach, to An-2 – dwupłatowiec z biura konstrukcyjnego Olega Antonowa, który pierwszy raz wzniósł się w powietrze 31 sierpnia 1947 roku. Zbudowano ponad 18 tysięcy egzemplarzy, z czego ponad 13 tysięcy w zakładach WSK w Mielcu, które produkowały go do 1991 roku. Wersja pasażerska ma 12 miejsc – dokładnie tyle, ilu skoczków liczą dwie sześcioosobowe drużyny. Napędza go dziewięciocylindrowy silnik gwiazdowy, a przeciągnięcie następuje dopiero przy ok. 50 km/h.

(Oglądaj od 2:05) Skok odbywał się w systemie wojskowym. Byliśmy przypięci linką do pewnej instalacji, za pomocą której po 2-3 sekundach mechanizm otwierał spadochron – zanim to nastąpiło, przy wyskoku czuło się ogromne przyspieszenie. Już na szkoleniu zostaliśmy ustawieni w konkretnej kolejności, w jakiej mieliśmy odbyć skok- każdy miał swój numer. Podczas każdego lotu leciały dwie drużyny po sześć osób. System definiował, że najpierw skakała drużyna bliżej drzwi, a następnie ta druga (my). Taki system wymusza kolejność – gdyby ktoś nie skoczył, reszta też by nie skoczyła, więc niezdecydowany zostałby po prostu wypchnięty. Teoretycznie mieliśmy uważać, aby podczas spadania ze spadochronem, las znajdował się po naszej stronie, a sami byliśmy kierowani przez megafon, za pomocą którego instruktorzy wywoływali nasze numery i dawali informację, w którą stronę powinniśmy skręcać. W praktyce na takiej wysokości ciężko było zrozumieć jaki numer skoczka i jaki kierunek mieli na myśli, więc większość kierowała się wedle własnego uznania. Aby poprawnie wylądować należało zgiąć kolana, ustawić płasko buty, a wzrok skierować w kierunku horyzontu. Po wylądowaniu zwinęliśmy swoje spadochrony i udaliśmy się do siedziby klubu. Po powrocie odhaczyliśmy swoje nazwisko na liście, zdaliśmy sprzęt, uzyskaliśmy certyfikat skoku i zrobiliśmy sobie zdjęcie. Pod koniec odbył się jeszcze swego rodzaju chrzest skoczka – główny instruktor lekko „potraktował” nas spadochronem zapasowym, po czym każdy wykonywał skok naprzód. Okazało się, że w cenie był również fotograf, dzięki któremu mamy wiele pamiątkowych zdjęć z tamtego wieczoru.

Wróciliśmy do Lwowa i spędziliśmy wieczór w większym gronie, m.in. z Lvem, którego poznaliśmy po skoku. Dla mnie ten skok był przede wszystkim zwycięską walką z lękiem wysokości.

Spodobał Ci się artykuł?

Zostań ze mną w podróży – obserwuj mnie tam, gdzie lubisz najbardziej.

Zostaw komentarz

Udostępnij ten wpis

XWhatsApp