Na początku listopada 2026 roku poleciałem z Łukaszem, Mateuszem i Sebastianem na kilka dni do Rumunii. W piątek 6 listopada wieczorem wylądowaliśmy w Bukareszcie, w sobotę zwiedzaliśmy centrum, a wieczorem byliśmy na meczu FCSB na Arena Națională. W niedzielę po zmroku poszliśmy pod Pałac Parlamentu, a w poniedziałek pojechaliśmy pociągiem do Braszowa, któremu poświęcony jest oddzielny wpis. W środę 11 listopada wróciliśmy do Bukaresztu i przed wieczornym lotem do Warszawy zobaczyliśmy jeszcze Łuk Triumfalny, park Króla Michała I i Plac Wolnej Prasy. Bukareszt jest stolicą Rumunii od 1862 roku i z ok. 1,7 mln mieszkańców jej największym miastem. Na przełomie XIX i XX wieku nazywano go „Małym Paryżem” – z tamtych czasów zostały w centrum pałace w stylu francuskim, a nawet własny łuk triumfalny. Opisuję miejsca według trasy, a na końcu są informacje praktyczne: dojazd z lotniska, bilety, ceny i dwa bukareszteńskie lotniska.
Interaktywny Spis Treści
- Stare Miasto (Centrul Vechi)
- Plac Uniwersytecki i Teatr Narodowy
- Ateneum Rumuńskie
- Plac Rewolucji
- Ogrody Cișmigiu i Pałac Kretzulescu
- Calea Victoriei: pasaż Macca-Villacrosse, cerkiew Zlătari i Pałac CEC
- Monaster Stavropoleos
- Stary Dwór Książęcy (Curtea Veche)
- Mecz FCSB – Corvinul Hunedoara na Arena Națională
- Pałac Parlamentu i bulwar Unirii
- Dworzec Północny (Gara de Nord) i Calea Griviței
- Łuk Triumfalny
- Park Króla Michała I (Herăstrău)
- Plac Wolnej Prasy: Casa Presei Libere i pomnik Skrzydła
- Informacje praktyczne
Stare Miasto (Centrul Vechi)
Mieszkaliśmy w apartamencie na skraju Starego Miasta (Centrul Vechi), kilka minut od placu Unirii. To niewielka dzielnica brukowanych uliczek – Lipscani, Covaci, Șelari, Gabroveni – w której od wieków handlowali kupcy i rzemieślnicy. Nazwy ulic pochodzą od dawnych zajęć – Lipscani od kupców sprzedających towary z Lipska (rum. Lipsca).
Między ulicami zachowały się dawne zajazdy (hany) – kupieckie dziedzińce z magazynami, sklepami i pokojami dla przyjezdnych. Najbardziej znany, Hanul lui Manuc przy placu Unirii, zbudował w latach 1806–1808 ormiański kupiec Manuc Bei; w połowie XIX wieku miał 107 pokoi. Przez Hanul cu Tei z 1833 roku prowadzi dziś przejście z galeriami sztuki między ulicami Lipscani i Blănari, a w odnowionym Hanul Gabroveni, nazwanym od kupców z bułgarskiego Gabrowa, od 2014 roku działa miejskie centrum kultury.
W dzień są tu głównie kawiarnie i ogródki, a wieczorem Stare Miasto zamienia się w największe w Bukareszcie skupisko barów i klubów. W sobotę po meczu wróciliśmy tu w nocy – lokale były otwarte do rana, a ulicą Lipscani szły tłumy. Trzeba jednak uważać: na Starym Mieście jest sporo lokali, które naciągają turystów, a jak mówili nam sami mieszkańcy Bukaresztu, normalnych knajp jest tu niewiele.
Plac Uniwersytecki i Teatr Narodowy
Ze Starego Miasta przeszliśmy na Plac Uniwersytecki (Piața Universității) – jedno z najważniejszych miejsc najnowszej historii Rumunii. W nocy z 21 na 22 grudnia 1989 roku demonstranci zbudowali tu barykadę ze stolików restauracyjnych przy hotelu InterContinental; tej nocy w Bukareszcie zginęło ok. 50 osób. Wiosną 1990 roku na placu przez 52 dni trwał studencki protest przeciw byłym komunistom, nazwany Golaniadą – od słowa „golani” (chuligani), którym prezydent Ion Iliescu określił protestujących. Zakończyła go w czerwcu 1990 roku brutalna interwencja górników z doliny Jiu.
Przy placu stoją m.in. Szpital Colțea – założony w 1704 roku przez Mihaia Cantacuzino jako pierwszy szpital w Bukareszcie (obecny gmach pochodzi z lat 1888–1897) – oraz neogotycki Pałac Suțu z lat 1833–1835, w którym mieści się Muzeum Bukaresztu.
Przed Teatrem Narodowym stoi grupa rzeźb Ioana Bolborei z 2010 roku – postacie z komedii Iona Luki Caragialego, jednego z najważniejszych rumuńskich dramaturgów, jadące na wozie (pierwotny tytuł: „Căruța cu paiațe”, czyli „Wóz z pajacami”). Gmach teatru otwarto w 1973 roku. Jego charakterystyczny dach, który krytycy porównywali do kapelusza Caragialego, nie podobał się Ceaușescu i w latach 80. zabudowano go betonem; podczas remontu w latach 2011–2015 przywrócono teatrowi pierwotny kształt.
Na szybki obiad zjedliśmy kanapki w barze BOMBER Sub Sandwich przy ulicy Batiștei, tuż za teatrem: podwójny burger w bułce kosztował 54 lei, a puszka Tuborga 12,50 leja.
Idąc bulwarem Nicolae Bălcescu na północ, minęliśmy ceglany kościół włoski (Biserica Italiană) – katolicki kościół z lat 1915–1916 w stylu neoromańskim, zbudowany dla społeczności włoskiej Bukaresztu. Do dziś jest własnością państwa włoskiego.
Ateneum Rumuńskie
Bulwarem Bălcescu doszliśmy do Ateneum Rumuńskiego (Ateneul Român) – sali koncertowej otwartej w 1888 roku, zaprojektowanej przez francuskiego architekta Alberta Gallerona. Budowę sfinansowała zbiórka publiczna pod hasłem „Dați un leu pentru Ateneu!” („Dajcie leja na Ateneum!”). Kopuła ma 41 m wysokości.
W środku jest sala na prawie 800 miejsc, siedziba Filharmonii im. George’a Enescu; co dwa lata odbywa się tu Międzynarodowy Festiwal George’a Enescu. Ściany sali zdobi fresk Costina Petrescu o długości ok. 75 m, przedstawiający historię Rumunii od podboju Dacji przez Trajana do zjednoczenia kraju w 1918 roku. Wnętrze można zwiedzać tylko w krótkich godzinach między próbami – szczegóły są w informacjach praktycznych.
Przed Ateneum stoi pomnik Mihaia Eminescu (1850–1889) – uważanego za narodowego poetę Rumunii, autora poematu „Luceafărul” – dłuta Gheorghe Anghela z lat 60. XX wieku.
Plac Rewolucji
Zaraz za Ateneum, przy Calea Victoriei, zaczyna się Plac Rewolucji (Piața Revoluției). Po jednej stronie stoi dawny Pałac Królewski, w którym dziś mieści się Narodowe Muzeum Sztuki Rumunii.
Obok stoi Centralna Biblioteka Uniwersytecka z 1895 roku z konnym pomnikiem króla Karola I. Zaprojektował ją Paul Gottereau, autor także Pałacu CEC. W czasie rewolucji 1989 roku budynek spłonął razem z ponad 500 tysiącami książek; ponownie otwarto go dopiero w 2001 roku. Naprzeciwko stoi gmach dawnego Komitetu Centralnego partii komunistycznej, dziś Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
21 grudnia 1989 roku Nicolae Ceaușescu wygłosił z balkonu tego gmachu ostatnie przemówienie do ok. 100 tysięcy ludzi – już po minucie przerwały je gwizdy i okrzyki. Następnego dnia dyktator uciekł z dachu budynku helikopterem; schwytano go jeszcze tego samego dnia, a 25 grudnia rozstrzelano razem z żoną Eleną. Przed gmachem stoi Pomnik Odrodzenia z 2005 roku – 25-metrowy marmurowy obelisk z ciemną bryłą na szczycie, który mieszkańcy przezywają „ziemniakiem na patyku”.
Kawałek dalej siedzi wydłużona postać Iuliu Maniu z brązu. Maniu był przywódcą Narodowej Partii Chłopskiej i trzykrotnie premierem w latach 1928–1933; po przejęciu władzy przez komunistów skazano go na dożywocie i w 1953 roku zmarł w więzieniu w Sighet. Pomnik dłuta Mircei Corneliu Spătaru odsłonięto w 1998 roku.
Na skraju placu, przy Calea Victoriei, stoi ceglana cerkiew Kretzulescu (Crețulescu) z lat 1720–1722, ufundowana przez bojara Iordache Crețulescu i jego żonę Saftę, córkę hospodara Konstantyna Brâncoveanu. Malowidła w przedsionku są oryginalne, a wnętrze w latach 1859–1860 pomalował Gheorghe Tattarescu. Cegła jest odsłonięta dopiero od restauracji w latach 30. XX wieku; w czasach komunizmu cerkiew miała zostać zburzona.
Ogrody Cișmigiu i Pałac Kretzulescu
Z Placu Rewolucji poszliśmy do ogrodów Cișmigiu. Na ich skraju, przy ulicy Știrbei Vodă, stoi Pałac Kretzulescu z lat 1902–1904, zbudowany dla Eleny Kretzulescu według projektu Petre Antonescu – autora także Łuku Triumfalnego. W 1927 roku kupiło go miasto, w latach 1972–2011 mieściło się w nim europejskie centrum szkolnictwa wyższego UNESCO, a dziś należy do Ministerstwa Edukacji i nie jest udostępniony zwiedzającym.
Ogrody Cișmigiu to najstarszy park publiczny Bukaresztu, otwarty w 1847 roku. Zaprojektował je Wilhelm Meyer, wcześniej dyrektor ogrodów cesarskich w Wiedniu. Nazwa pochodzi od tureckiego słowa çeşme (fontanna) – „cișmigiu” nazywano urzędnika odpowiedzialnego za miejskie fontanny, który mieszkał w tym miejscu. Środek parku zajmuje sztuczne jezioro, utworzone na miejscu dawnego bagna, a przy alejkach stoi m.in. Rotunda Pisarzy z popiersiami rumuńskich literatów. W listopadzie rabaty wciąż kwitły na czerwono, a drzewa były już żółte.
Calea Victoriei: pasaż Macca-Villacrosse, cerkiew Zlătari i Pałac CEC
Z ogrodów wyszliśmy na bulwar Regina Elisabeta. Przy jego skrzyżowaniu z Calea Victoriei – najsłynniejszą ulicą Bukaresztu – stoi monumentalny Cercul Militar Național (Narodowe Koło Wojskowe). Budowę zaczęto w 1911 roku, otwarto go w 1923 roku; zaprojektował go Dimitrie Maimarolu w stylu francuskiego akademizmu. Wcześniej stał w tym miejscu monaster Sărindar z XVII wieku.
Kawałek dalej z Calea Victoriei odchodzi pasaż Macca-Villacrosse z 1891 roku, zaprojektowany przez Felixa Xenopola. Ma kształt wydłużonej podkowy – dwie odnogi od Calea Victoriei łączą się przed wyjściem na ulicę Eugeniu Carada – i jest przykryty dachem z żółtawego szkła. Nazwę wziął od architekta miejskiego Xaviera Villacrosse’a i od Mihalache Macki, szwagra budowniczego. Dziś pod szklanym dachem są głównie kawiarnie i lokale z sziszą.
Po drugiej stronie Calea Victoriei stoi niewielka cerkiew Zlătari – murowana od 1635 roku (fundacja hospodara Mateusza Basaraba), odbudowana po trzęsieniach ziemi w XIX wieku według projektu Villacrosse’a. Przechowuje się w niej relikwię prawej dłoni św. Cypriana. Tuż obok wznosi się Pałac CEC z lat 1897–1900, siedziba banku CEC, z kopułami ze szkła i metalu – również dzieło Paula Gottereau. W listopadzie 2026 roku cały gmach stał w rusztowaniach.
Naprzeciwko Pałacu CEC stoi dawny Pałac Poczty z lat 1894–1900, zaprojektowany przez Alexandru Săvulescu, w którym od 1972 roku działa Narodowe Muzeum Historii Rumunii. Większość muzeum jest od 2002 roku zamknięta z powodu remontu; w listopadzie 2026 roku można było zobaczyć skarbiec z rumuńskimi insygniami koronnymi, gipsowy odlew Kolumny Trajana i lapidarium (śr–nd 9:00–17:00, bilet 32 leje).
Monaster Stavropoleos
Kilka kroków od Calea Victoriei, w uliczce Stavropoleos, stoi niewielka cerkiew monasteru Stavropoleos, ukończona w 1724 roku. Ufundował ją grecki mnich Ioanichie Stratonikeas z Epiru, który postawił ją przy swoim zajeździe; dwa lata później został metropolitą Stavropolis („miasta krzyża”) – stąd nazwa. Cerkiew zbudowano w stylu brâncovenesc: ma portyk z rzeźbionymi kamiennymi kolumnami i łukami oraz malowidła na fasadzie.
Po zburzeniu zajazdu cerkiew odrestaurowano w latach 1904–1940 według projektu Iona Mincu. Wokół dziedzińca biegnie krużganek z lapidarium – nagrobkami znalezionymi wokół cerkwi, kolumnami i kapitelami. Od 2008 roku to klasztor żeński, znany z chóru śpiewającego muzykę bizantyjską. Cerkiew jest otwarta codziennie w godzinach 8:00–19:00.
Stary Dwór Książęcy (Curtea Veche)
Kilka kroków od Stavropoleos są pozostałości Starego Dworu Książęcego (Curtea Veche). To z dokumentu wystawionego tu 20 września 1459 roku przez Włada III Palownika pochodzi najstarsza pewna wzmianka o Bukareszcie – dlatego 20 września obchodzony jest Dzień Bukaresztu. Dwór przestał działać po pożarze w 1718 roku. Muzeum w ruinach pałacu jest zamknięte od 2015 roku; w 2026 roku miasto zapowiadało ich zabezpieczenie.
Obok ruin stoi cerkiew Sf. Anton – Curtea Veche, ufundowana w połowie XVI wieku przez hospodara Mirceę Pasterza (Mircea Ciobanul), który jest w niej pochowany. Uważa się ją za najstarszą cerkiew Bukaresztu zachowaną w pierwotnej formie, a przez ok. dwa stulecia koronowano w niej hospodarów wołoskich. Na ścianach charakterystycznie przeplatają się pasy cegły i jasnego tynku.
Wład Palownik był hospodarem Wołoszczyzny w XV wieku, znanym z okrutnych kar dla wrogów; to od jego przydomka Drăculea Bram Stoker wziął imię dla Drakuli. W Bukareszcie jego wizerunek spotyka się nawet na muralach – ten był niedaleko Placu Rewolucji.
Mecz FCSB – Corvinul Hunedoara na Arena Națională
W sobotę 7 listopada 2026 roku wieczorem pojechaliśmy na Arena Națională na mecz FCSB – Corvinul Hunedoara w 15. kolejce rumuńskiej Superligi. Arena Națională ma 55 634 miejsca i jest największym stadionem w Rumunii. Otwarto ją w 2011 roku na miejscu dawnego stadionu Lia Manoliu; ma rozsuwany dach, w 2012 roku odbył się tu finał Ligi Europy, a w 2021 roku – cztery mecze Euro 2020.
FCSB grało do 2017 roku pod nazwą Steaua Bukareszt. Po latach sporów sądowych z Ministerstwem Obrony, do którego należy wojskowy klub CSA Steaua, musiało zmienić nazwę i herb, a sądy przyznały CSA Steaua trofea sprzed 2003 roku – w tym Puchar Mistrzów z 1986 roku. Od 2015 roku FCSB nie gra już na wojskowym stadionie Ghencea, tylko właśnie na Arena Națională. Spór o to, kto jest „prawdziwą Steauą”, widać na ulicach – w Bukareszcie trafialiśmy na napisy „FCSB ≠ Steaua”.
Mecz zaczął się o 20:30. Bilety kupiliśmy przez internet po 50 lei, plus 2,5 leja opłaty za transakcję – tańsze były tylko miejsca na trybunie zorganizowanych kibiców. Według rumuńskiego radia przyszło ok. 5,7 tysiąca widzów, więc ogromny stadion był w większości pusty, ale kibice FCSB przygotowali na początek oprawę: wielką sektorówkę z twarzą brodatego mężczyzny i transparent „We’re outlaws who dared make history”, a do tego race, od których dym zasnuł całą trybunę.
Jedynego gola strzelił w 41. minucie Andrej Fabry z Corvinulu – zza pola karnego. Beniaminek z Hunedoary wygrał 1:0, a dla FCSB była to trzecia porażka z rzędu. Piwo (Tuborg, 0,4 l) kosztowało na stadionie 15 lei, a woda i napoje 10–12 lei.
Pałac Parlamentu i bulwar Unirii
W niedzielę wieczorem poszliśmy bulwarem Unirii pod Pałac Parlamentu (Palatul Parlamentului) – dawny Dom Ludu (Casa Poporului) Nicolae Ceaușescu. Kamień węgielny położono 25 czerwca 1984 roku, a budowę skończono dopiero w 1997 roku, już po upadku dyktatora. Główną architektką była Anca Petrescu, która wygrała konkurs w wieku 28 lat; pod jej kierunkiem pracowało ok. 700 architektów. Gmach ma 240 × 270 m, ok. 84 m wysokości i sięga 92 m w głąb ziemi. Według Księgi Rekordów Guinnessa to najcięższy budynek świata. Dziś obradują w nim Izba Deputowanych i Senat, a mieści się tu też Muzeum Sztuki Współczesnej.
Pod pałac i otaczające go Centrum Obywatelskie (Centrul Civic) wyburzono ok. 7 km² starego centrum, a ok. 40 tysięcy ludzi musiało się wyprowadzić. Prowadzący do pałacu bulwar Unirii nazywał się pierwotnie Bulwarem Zwycięstwa Socjalizmu. Ma ok. 2,8 km długości i 92 m szerokości – więcej niż Pola Elizejskie w Paryżu, które Ceaușescu chciał przewyższyć. Po obu stronach ciągną się monumentalne bloki z lat 80.
Za pałacem, przy ulicy Izvor, stoi nowa Katedra Zbawienia Narodu (Catedrala Mântuirii Neamului) – najwyższa cerkiew prawosławna świata (127 m; według niektórych źródeł 133 m z krzyżem). Ołtarz poświęcono w listopadzie 2018 roku, a całą świątynię z mozaikami – w październiku 2025 roku. Wieczorem doszliśmy do kolumnady i ozdobnej bramy wokół katedry.
Dworzec Północny (Gara de Nord) i Calea Griviței
W poniedziałek rano pojechaliśmy na Dworzec Północny (Gara de Nord, oficjalnie București Nord), skąd odjeżdża pociąg do Braszowa. To największy dworzec kolejowy w Rumunii, otwarty w 1872 roku pod nazwą Gara Târgoviștei; ma 8 peronów i 14 torów. W środę po południu wróciliśmy tu z Braszowa i przed lotem poszliśmy jeszcze na obiad w okolicy. Przy ulicy Calea Griviței, która biegnie od dworca w stronę centrum, stoją bogato zdobione, ale w wielu miejscach zaniedbane kamienice.
Zjedliśmy w restauracji Old Kitchen przy ulicy Sfinții Voievozi, kilka minut od dworca. Tocana wołowa z puree i kiełbaski z pieczonymi ziemniakami kosztowały po 69 lei, gulasz z fasolą 55 lei, a butelka piwa Csíki z Transylwanii 20 lei.
Łuk Triumfalny
Po obiedzie pojechaliśmy na północ, do Łuku Triumfalnego (Arcul de Triumf). Pierwszy, drewniany łuk postawiono tu po wywalczeniu niepodległości w 1878 roku, kolejny w 1922 roku, a obecną, kamienną fasadę – w latach 1935–1936 według projektu Petre Antonescu. Łuk ma 27 m wysokości i jest wzorowany na paryskim. Od marca 2025 roku można wejść na taras na szczycie (wtorek–niedziela, 10:00–18:00). Byliśmy tu już po zmroku, kiedy łuk jest podświetlony.
Park Króla Michała I (Herăstrău)
Od łuku jest już blisko do Parku Króla Michała I – do 2017 roku nazywał się Herăstrău. Ma ok. 187 ha, z czego 74 ha zajmuje jezioro, a w jego części jest skansen – Muzeum Wsi im. Dimitrie Gustiego. Szliśmy wzdłuż jeziora już po ciemku, aż do północnego wyjścia przy Placu Wolnej Prasy.
W parku jest m.in. Wyspa Róż (Insula Trandafirilor) z brązowymi popiersiami „ojców założycieli” Unii Europejskiej z 2006 roku – m.in. Jeana Monneta, Roberta Schumana, Konrada Adenauera i Alcide De Gasperiego. Przy alejkach stoją też kamienne popiersia pisarzy i kompozytorów z 1953 roku, m.in. Szekspira, Beethovena i Marka Twaina.
Jest tu też aleja Michaela Jacksona, otwarta 29 sierpnia 2009 roku, w 51. rocznicę urodzin piosenkarza, z pamiątkową tablicą, przy której fani wciąż zapalają znicze. Jackson zagrał w Bukareszcie 1 października 1992 roku na Stadionie Narodowym (Lia Manoliu) w ramach trasy Dangerous World Tour; koncert wydano później na DVD „Live in Bucharest”.
Plac Wolnej Prasy: Casa Presei Libere i pomnik Skrzydła
Nad Placem Wolnej Prasy (Piața Presei Libere) góruje Casa Presei Libere (Dom Wolnej Prasy). Zbudowano go w latach 1952–1957 jako Casa Scînteii – siedzibę gazety „Scînteia”, organu partii komunistycznej. Projektował go Horia Maicu, wzorując się na moskiewskich wieżowcach z czasów Stalina, zwłaszcza na gmachu Uniwersytetu Moskiewskiego – dlatego tak bardzo przypomina Pałac Kultury i Nauki w Warszawie. Ma 91,6 m (104 m z anteną) i do 2007 roku był najwyższym budynkiem Bukaresztu.
Przed budynkiem stał do marca 1990 roku 9-metrowy pomnik Lenina – dziś leży na tyłach pałacu w Mogoșoai pod Bukaresztem. W 2016 roku w jego miejscu stanął pomnik Skrzydła (Aripi) Mihaia Buculeia, oficjalnie Pomnik Walki Antykomunistycznej. Trzy stalowe skrzydła pokryte brązem mają z cokołem ok. 30 m wysokości, a wieczorem są podświetlane – kiedy tam byliśmy, w barwach rumuńskiej flagi. Z placu do lotniska Băneasa, skąd wieczorem odlatywaliśmy, jest ok. 2 km.
Informacje praktyczne
- Lotniska: Bukareszt ma dwa lotniska z lotami pasażerskimi. Główne, Henri Coandă (Otopeni), leży 16,5 km na północ od centrum – tam przylecieliśmy Ryanairem z Gdańska. Mniejsze, Aurel Vlaicu (Băneasa), jest 8,5 km od centrum; od 2012 roku obsługiwało tylko loty biznesowe, rozkładowe wróciły tu w 2023 roku, a od 2026 roku bazę ma tu Wizz Air – stąd wracaliśmy do Warszawy. Przed wylotem warto sprawdzić, z którego lotniska odlatuje samolot.
- Z lotniska Otopeni do centrum: autobus 100 (dawniej 783) jeździ całą dobę do placu Unirii, jedzie ok. 45 minut, a bilet kosztuje 3 leje; od kwietnia 2026 roku zatrzymuje się tylko przy hali odlotów. Z lotniska co ok. 40 minut jeździ też pociąg na Dworzec Północny (Gara de Nord).
- Komunikacja miejska: bilet STB na autobusy, tramwaje i trolejbusy ważny 90 minut kosztuje 3 leje, a łączony z metrem (120 minut) 7 lei; bilet 24-godzinny na komunikację naziemną – 8 lei, 72-godzinny – 20 lei; przejazd metrem – 5 lei (ceny z listopada 2026). W pojazdach z logo kart można zapłacić zbliżeniowo przy kasowniku. Centrum – od Placu Uniwersyteckiego przez Plac Rewolucji po Stare Miasto – łatwo obejść pieszo.
- Pieniądze i ceny: w Rumunii płaci się lejami (RON); w listopadzie 2026 roku 1 euro kosztowało ok. 5,35 leja, a 1 lej – ok. 0,82 zł. Kartą zapłacimy prawie wszędzie. Przykładowe ceny: puszka piwa Ursus (0,5 l) w sklepie – ok. 4,90 leja, piwo na stadionie – 15 lei, duża kanapka w barze – ok. 54 lei, danie główne w restauracji – 55–70 lei.
- Uwaga na Starym Mieście: wiele lokali naciąga turystów – przed zamówieniem sprawdź ceny w karcie, a przed zapłatą rachunek.
- Pałac Parlamentu: zwiedzanie codziennie 9:00–17:00, tylko z przewodnikiem i po rezerwacji telefonicznej co najmniej 24 h wcześniej (grupy od 10 osób – mailowo, 3 dni wcześniej). Bilet na standardową trasę kosztuje 85 lei (studenci 55 lei, dzieci 40 lei). Trzeba mieć oryginał dowodu osobistego albo paszportu, a wejście jest od ulicy Izvor (stan na listopad 2026).
- Ateneum: zwiedzanie sali kosztuje 15 lei, ale jest możliwe tylko w krótkich oknach między próbami (w listopadzie 2026 roku zwykle pół godziny albo godzinę dziennie). Godziny na każdy miesiąc publikuje Filharmonia im. George’a Enescu.
- Mecz FCSB: bilety na mecz ligowy na Arena Națională kupiliśmy przez internet – po 50 lei plus 2,5 leja opłaty za transakcję (listopad 2026); tańsze były tylko miejsca na trybunie zorganizowanych kibiców.
- Prąd: w Rumunii są gniazdka typu C i F, 230 V, 50 Hz (dane IEC, stan na 2026 rok) – polskie wtyczki zwykle pasują bez adaptera.
- Ile czasu: na centrum – Stare Miasto, Calea Victoriei, Ateneum, Plac Rewolucji i Ogrody Cișmigiu – wystarczy jeden pełny dzień pieszo. Pałac Parlamentu z wnętrzami, park Króla Michała I z Łukiem Triumfalnym i Placem Wolnej Prasy to drugi dzień. Do Braszowa jedzie się pociągiem ok. 2,5–3 godzin – więcej we wpisie o Braszowie.
