Rugia (Rügen) to największa niemiecka wyspa na samej północy kraju. Jest tam wiele klifowych formacji skalnych. Swój biały kolor zawdzięczają występowaniu kredy.
Kreda z Rugii ma ok. 70 mln lat – osadziła się na dnie morza pod koniec okresu kredowego. Składa się głównie z mikroskopijnych wapiennych płytek glonów, tzw. kokolitów (średnio ok. 73%), widocznych dopiero pod mikroskopem elektronowym. W białych ścianach tkwią też ciemne bryły i warstwy krzemieni.
Na około 8 km szlaku, można zobaczyć m.in. najsłynniejszą z kredowych skał tworzących klif znajdujący się w Parku Narodowym Jasmund – Königsstuhl (z niemieckiego „Tron Królewski”). Skała ma wysokość 118 m n.p.m. Zaraz obok jest centrum dla zwiedzających – Nationalpark-Zentrum Königsstuhl z różnymi wystawami i punktem widokowym. Niestety wejście jest płatne – cena biletu dla osoby dorosłej wynosiła w 2019 roku 10 Euro (aktualny cennik).
Od 22 kwietnia 2023 roku na sam Königsstuhl już się nie wchodzi – skałę chroni zawieszony nad nią Skywalk, ok. 185-metrowa kładka 4 m nad szczytem i 122 m nad morzem, bez schodów, dostępna także dla wózków. Wstęp jest w cenie biletu do Nationalpark-Zentrum: w 2026 roku 14 € dla dorosłych, 8 € dla dzieci w wieku 6–14 lat i 30 € za bilet rodzinny.
Szlak biegnie miejscami skrajem lasu, tuż nad urwiskiem – wybrzeże między Sassnitz a Königsstuhl wznosi się nawet na ok. 120 m nad morze. Buki rosną tu do samej krawędzi, a ich korzenie zwisają nad przepaścią. Klify cały czas się kruszą: przy sztormach i odwilżach odpadają z nich całe fragmenty, a razem z nimi skamieniałości gąbek, ostryg i jeżowców. W ten sposób 24 lutego 2005 roku do Bałtyku runęła słynna formacja Wissower Klinken. Dlatego lepiej trzymać się wyznaczonych ścieżek.
Okolice podziwia się najlepiej z darmowego punktu widokowego Viktoriasicht. Znajduje się on na bardzo małym i wąskim tarasie. Ogrodzony jest płotem, na którym niektórzy wieszają kłódki. Większość szlaku prowadzi przez tereny leśne. Po drodze minęliśmy wiele podmokłych terenów, a nawet jezioro – Hertha.
Jezioro Hertha (Herthasee) leży w środku parku. Ma ok. 170 × 140 m i do 11 m głębokości. Nazwę zawdzięcza błędnemu odczytaniu imienia germańskiej bogini Nerthus z „Germanii” Tacyta – według legendy bogini Hertha kąpała się w tym jeziorze. Nad brzegiem zachował się wał słowiańskiego grodu Herthaburg, wysoki do 17 m i zamieszkany między VIII a XII wiekiem, a w pobliżu leży kamień ofiarny, o którym wspomina Theodor Fontane w powieści „Effi Briest”. W lesie wokół jest sporo mokradeł z powalonymi bukami.
Park Narodowy Jasmund utworzono we wrześniu 1990 roku, jeszcze decyzją ostatniego rządu NRD. Ma zaledwie ok. 30 km² i jest najmniejszym parkiem narodowym Niemiec. Dużą jego część zajmuje stary las bukowy, który od 25 czerwca 2011 roku jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako część obiektu obejmującego pradawne lasy bukowe Europy – przypomina o tym drewniana tablica parku. Martwe drzewa zostają w lesie i powoli się rozkładają.
Dojazd
Z Polski można dojechać pociągiem do Sassnitz (z przesiadką w Pasewalku). Najkorzystniej jest wybrać się w 5 osób i kupić bilet Mecklenburg-Vorpommern-Ticket za 34 euro (dokładny cennik tutaj). Tam należy podjechać autobusem (np. bezpośrednim numer 14) do miejscowości Hagen, gdzie znajduje się również duży parking samochodowy, który posłużył nam jako początek szlaku. Dokładny rozkład jazdy autobusów znajdziecie tutaj.
Mapa zwiedzania
Greifswald – ruiny Eldeny, rynek i ceglany gotyk
Greifswald to hanzeatyckie miasto nad Bałtykiem, w Meklemburgii-Pomorzu Przednim. Leży na stałym lądzie, niedaleko Rugii. Byłem tu w styczniu 2019 roku, przy śniegu i ostrym słońcu. Najciekawsze okazały się ruiny klasztoru Eldena, które malował Caspar David Friedrich, a do tego rynek, ceglany gotyk i drewniany wiatrak.
Ruiny klasztoru Eldena
Klasztor cystersów założono w 1199 roku, a miasto wyrosło właśnie z tej fundacji. Zakonników usunięto w 1535 roku w czasie reformacji. Budynki zniszczyła wojna trzydziestoletnia, a Szwedzi rozbierali mury na cegły do fortyfikacji.
Caspar David Friedrich urodził się w Greifswaldzie i kilka razy malował te ruiny, m.in. na obrazie Opactwo w dębowym lesie (1809–1810). Malował też Rugię, a jego najsłynniejszy obraz z wyspy to Kredowe klify na Rugii (ok. 1818). Dziś teren jest parkiem, a od lat 60. XX wieku odbywają się tu też wydarzenia kulturalne.
Rynek i stare miasto
Prawa miejskie Greifswald dostał w 1250 roku, a pod koniec XIII wieku należał już do Hanzy. Rynek uchodzi za jeden z najładniejszych w północnych Niemczech. Ratusz spłonął w wielkim pożarze w 1736 roku.
Ceglany gotyk i uniwersytet
W centrum stoją trzy średniowieczne kościoły: katedra św. Mikołaja z wieżą o wysokości ok. 100 m, będącą symbolem miasta, oraz kościoły Mariacki i św. Jakuba. Uniwersytet założył w 1456 roku burmistrz Heinrich Rubenow i jest jedną z najstarszych uczelni w Niemczech.
Drewniany wiatrak
Widziałem też drewniany wiatrak koźlak, a obok niego jego miniaturę.
Opuszczona willa
Na koniec trafiłem na opuszczoną willę z wykuszem i schodkowym szczytem, za płotem pokrytym graffiti.
Informacje praktyczne
- Ruiny Eldeny leżą na wschód od centrum, w dzielnicy Eldena, na terenie parku.
- Wieck, dawna wioska rybacka, to dziś dzielnica Greifswaldu z małą plażą i mariną.





































